Հեյկե Կամերլինգ Օնես

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Հեյկե Կամերլինգ Օնես
հոլ.՝ Heike Kamerlingh Onnes
Kamerlingh portret.jpg
Ծնվել էսեպտեմբերի 21, 1853(1853-09-21)[1][2][3][…]
Գրոնինգեն, Նիդերլանդներ[4][5]
Մահացել էփետրվարի 21, 1926(1926-02-21)[4][2][3][…] (72 տարեկան)
Լեյդեն, Հարավային Հոլանդիա, Նիդերլանդներ[4]
ՔաղաքացիությունFlag of the Netherlands.svg Նիդերլանդների Թագավորություն[6]
Մասնագիտությունֆիզիկոս, գյուտարար, պրոֆեսոր և համալսարանի պրոֆեսոր
Հաստատություն(ներ)Լեյդենի համալսարան, Լեյդենի համալսարան[6] և Լեյդենի համալսարան[5]
Գործունեության ոլորտֆիզիկա
Պաշտոն(ներ)Լեյդենի համալսարանի ռեկտոր
ԱնդամակցությունVolvo, Լեոպոլդինա, ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիա, Նիդեռլանդական արվեստների և գիտությունների թագավորական ակադեմիա, Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիա, Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիա, Ֆրանսիական գիտությունների ակադեմիա[7] և ԱՄՆ-ի Գիտությունների ազգային ակադեմիա
Ալմա մատերՀայդելբերգի համալսարան (1873) և Գրոնինգենի համալսարան
Գիտական աստիճանգիտության մագիստր (1878), փիլիսոփայության դոկտոր (1879) և դոկտորի աստիճան[5]
Տիրապետում է լեզուներինհոլանդերեն[1]
Գիտական ղեկավարRudolf Adriaan Mees?
Եղել է գիտական ղեկավարԺյուլ-Էմիլ Վերշաֆելտ, Wander Johannes de Haas?, Պիտեր Զեեման և Jacob Clay?[8]
Հայտնի աշակերտներWander Johannes de Haas?
Ինչով է հայտնիԳերհաղորդականության հայտնաբերող
Ազդվել էՅոհանես Դիդերիկ Վան-Դեր-Վալս
Պարգևներֆիզիկայի Նոբելյան մրցանակ[9][10] Ռումֆորդի մեդալ Մատեուչի մեդալ Ֆրանկլինի մեդալ և Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամ
Heike Kamerlingh Onnes Վիքիպահեստում

Հեյկե Կամերլինգ Օնես (հոլ.՝ Heike Kamerlingh Onnes, սեպտեմբերի 21, 1853(1853-09-21)[1][2][3][…], Գրոնինգեն, Նիդերլանդներ[4][5] - փետրվարի 21, 1926(1926-02-21)[4][2][3][…], Լեյդեն, Հարավային Հոլանդիա, Նիդերլանդներ[4]), հոլանդացի ֆիզիկոս և քիմիկոս, Լեյդենի համալսարանի պրոֆեսոր (1882-1924)։

Հեղուկ հելիում ստանալու նպատակով Լեյդենի համալսարանում ստեղծել է հատուկ կրիոգենային լաբորատորիա, որը դարձել է ցածր ջերմաստիճանների ֆիզիկայի համաշխարհային կենտրոն և կոչվել նրա անունով։

Առաջինը Կամերլին Օնեսին է հաջողվել հասնել բացարձակ զրոյին մոտ ջերմաստիճանների։ 1908 թվականին նա առաջինն է ստացել հեղուկ հելիում։ 1911 թվականին սնդիկի էլեկտրական դիմադրությունը հետազոտելիս հայտնաբերել է, որ 4, 1K ջերմաստիճանում դիմադրությունն անհետանում է, այդ երևույթն ստացել է գերհաղորդականություն անվանումը, իսկ ինքը գիտնական դարձել է փաստորեն այն հայտնաբերողը։

1913 թ. ստացել է Նոբելյան մրցանակ ֆիզիկայի բնագավառում։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 5, էջ 203 CC-BY-SA-icon-80x15.png