Գուստավ Հերց

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Գուստավ Հերց
Gustav Hertz.jpg
Ծնվել էհուլիսի 22, 1887(1887-07-22)[1][2][3][4]
Համբուրգ, Գերմանական կայսրություն[5]
Մահացել էհոկտեմբերի 30, 1975(1975-10-30)[1][2][3][4] (88 տարեկանում)
Արևելյան Բեռլին, Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետություն[5]
ԳերեզմանՕլսդորֆի գերեզմանատուն[6]
ՔաղաքացիությունFlag of East Germany.svg Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետություն
Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
Մասնագիտությունֆիզիկոս և համալսարանի պրոֆեսոր
Հաստատություն(ներ)Բեռլինի տեխնիկական համալսարան, Հալլե-Վիտենբերգի համալսարան, Հումբոլդտի համալսարան և Լայպցիգի համալսարան
Գործունեության ոլորտֆիզիկա
ԱնդամակցությունԲեռլինի գիտությունների ակադեմիա, Սաքսոնիայի գիտությունների ակադեմիա, Լեոպոլդինա, ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիա, Հունգարիայի գիտությունների ակադեմիա, Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիա և Սաքսոնիայի գիտությունների ակադեմիա
Ալմա մատերՖրիդրիխ-Վիլհելմի համակսարան, Լյուդվիգ Մաքսիմիլիանի Մյունխենի համալսարան, Գյոթինգենի համալսարան և Հալլե-Վիտենբերգի համալսարան
Տիրապետում է լեզուներինգերմաներեն
Գիտական ղեկավարՄաքս Պլանկ և Հենրիխ Ռուբենս
Եղել է գիտական ղեկավարHeinz Pose?
Հայտնի աշակերտներHeinz Pose?
ՊարգևներՍտալինյան մրցանակ «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» ոսկե շքանշան նշանավոր ժողովրդական գիտնական ԳԴՀ ազգային մրցանակ ֆիզիկայի Նոբելյան մրցանակ[7][8] Մաքս Պլանկի անվան մեդալ և Հելմհոլցի մեդալ
Երեխա(ներ)Կարլ Հելմութ Հերց
Gustav Hertz Վիքիպահեստում

Գուստավ Լյուդվիգ Հերց (գերմ.՝ Gustav Ludwig Hertz, հուլիսի 22, 1887(1887-07-22)[1][2][3][4], Համբուրգ, Գերմանական կայսրություն[5] - հոկտեմբերի 30, 1975(1975-10-30)[1][2][3][4], Արևելյան Բեռլին, Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետություն[5]), գերմանացի ֆիզիկոս, Բեռլինի ԳԱ անդամ, Նոբելյան մրցանակակիր (1925

Գերմանացի ֆիզիկոս, մեծանուն ֆիզիկոս Հենրիխ Հերցի թոռն է։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1913-1920 թվականներին աշխատել է Բեռլինի համալսարանում, 1920-1925 թվականներին՝ Էյդհովենի Ֆիլիպսի գործարանի լաբորատորիայում, 1925-1927 թվականներին՝ Հալեյի համալսարանի, 1928-1935 թվականներին՝ Բեռլինի բարձրագույն տեխնիկական դպրոցի պրոֆեսոր։ 1935-1945 թվականներին ղեկավարել է Բեռլինի Սիմենսի անվան գիտահետազոտական լաբորատորիան։ 1945-1954 թվականներին աշխատել է ԽՍՀՄ-ում։ 1954-1962 թվականներին Լայպցիգի ֆիզիկայի ինստիտուտի պրոֆեսոր և տնօրեն։

Հիմնական աշխատանքները նվիրված են սպեկտրադիտմանը։ 1912-1914 թվականներին Ջ. Ֆրանկի հետ կատարած հիմնարար փորձերի համար 1925 թվականին արժանացել է Նոբելյան մրցանակի։ 1913 թվականին Ֆրանկ Հերցի հետ հետազոտել է գազի ատոմների մոլեկուլների հետ էլեկտրոնների բախման երևույթը և փորձով ապացուցել ատոմի էներգիայի ընդհատ մակարդակի գոյությունը։ Ուսումնասիրել է ռենտգենյան ճառագայթների կլանման սպեկտրները, մշակել իզոտոպների բաժանման դիֆուզիոն մեթոդը։ Կատարել է մի շարք աշխատանքներ դիֆրակցիայի, էլեկտրոնային ճառագայթման, գազերի մեջ պարպումների, պլազմայի գերձայնի և կիսահաղորդիչների բնագավառում։ Եղել է աշխարհի բազմաթիվ ակադեմիաների ու գիտական ընկերությունների անդամ, այդ թվում նաև ԽՍՀՄ ԳԱ (1958) արտասահմանյան անդամ[9]։

Պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Նոբելյան մրցանակ (1925, Ֆրանկի հետ)
  • ԽՍՀՄ պետական մրցանակ (1951)

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Աղբյուրներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Պավել Ծատուրյան, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ, 1901-2000, Գիրք Ա, Երևան-2007։
Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 6, էջ 383 CC-BY-SA-icon-80x15.png