Չարլզ Հարդ Թաունս

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto Info sciences exactes.png
Չարլզ Հարդ Թաունս
Charles Hard Townes
Charles Hard Townes.jpg
Ծնվել է հուլիսի 28, 1915({{padleft:1915|4|0}}-{{padleft:7|2|0}}-{{padleft:28|2|0}})
Գրինվիլ
Մահացել է հունվարի 27, 2015({{padleft:2015|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:27|2|0}}) (99 տարեկանում)
Օքլենդ
Քաղաքացիություն Flag of the United States.svg ԱՄՆ
Մասնագիտություն ֆիզիկոս[1] և միջուկային ֆիզիկոս
Հաստատություն(ներ) Կալիֆորնիայի համալսարան, Բերքլի
Անդամակցություն Լոնդոնի թագավորական ընկերություն, ԱՄՆ-ի Գիտությունների ազգային ակադեմիա և Արվեստների և գիտությունների ամերիկյան ակադեմիա
Ալմա մատեր Կալիֆորնիայի տեխնոլոգիական ինստիտուտ, Դյուկի համալսարան և Ֆուրմանի համալսարան
Պարգևներ Գուգենհայմի թոշակ, Նիլս Բորի միջազգային ոսկե մեդալ, Ֆիզիկայի Նոբելյան մրցանակ, Ֆրեդերիկ Այվսի մեդալ, Սթյուարտ Բալանթայնի մեդալ, Թեմփլթոնի մրցանակ, Q8153695? և Q5970344?
Charles Townes Վիքիպահեստում

Չարլզ Հարդ Թաունս (անգլ.՝ Charles Hard Townes, ծնվել է 1915, հուլիսի 28 - հունվարի 27, 2015), ամերիկացի ֆիզիկոս, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր (1964), քվանտային էլեկտրոնիկայի հիմնարարներից մեկը։ 1956-ից ԱՄՆ-ի Ազգային ակադեմիայի անդամ։ Ծնվել է Գրինվիլին։ Ավարտել է Ֆուրմանի և Կալիֆոռնիայի համալսարանները։ 1939-1947-ին աշխատել է «Բելլ Տելեֆոն լաբարատորիայում», 1948-1961-ին Կոլումբիայի համալսարանում (1950-ից պրոֆեսոր), 1961-66-ին՝ Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի պրոֆեսոր և նախագահ, 1967-ից՝ Կալիֆոռնիայի համալսարանի պրոֆեսոր։

Աշխատանքները նվիրված են միկրոալիքային սպեկտրադիտմանը, քվանտային էլեկտրոնիկային, լազերների և մազերների ստեղծմանը և նրանց կիրառությանը, ոչ գծային օպտիկային, ռադիո և ինֆրակարմիր աստղագիտությանը։ Նիկոլայ Բասովի և Ալեքսանդր Պրոխորովից անկախ մշակել է էլեկտրամագնիսական ճառագայթման ուժեղացման և ստեղծման սկզբունքները քվանտային սարքերում, 1954-ից ստեղծել է առաջին քվանտային գեներատորը։ 1958-ին, Արթուր Շավլովի հետ, առաջարկել է լազերի գործողության սկզբունքները։ Լազերները մեծ ճշտությամբ օգտագործել է հարաբերականության տեսության մեջ և բժշկակենսաբանական բնագավառում կիրառելու սկզբունքները։

Հայտնագործել է Բրիլյուենի-Մանդելշտամի հարկադրական երևույթը, 1964-ին ներմուծել է հոսքի կրիտիկական հզորության հասկացությունը, 1964-ին կանխատեսել է լուսային փնջի ինքնակիզակետման երևույթի գոյությունը և 1965-ին այդ սկզբունքի հիման վրա առաջարկել է ինքնակիզակետվող ալիքատարը։

1964-ին Բասովի և Պրոխորովի հետ արժանացել է Նոբելյան մրցանակի՝ մազերների և լազերների ստեղծման և կիրառության համար։

1969-ին առաջարկել է տիեզերական լազերը 1, 32 սմ ալիքայի ճառագայթմամբ՝ տիեզերական ջրի մոլեկուլի հետազոտության համար։

Բազմաթիվ ակադեմիաների անդամ է, 1967-ին եղել է Ամերիկյան ֆիզիկական ընկերության նախագահ։ Պարգևատրվել է Բ. Ռումֆորդի, Թ. Յունգի, Ն. Բորի ոսկե մեդալներով։

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Պավել Ծատուրյան, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ. 1901-2000, գիրք Ա, Երևան, «ՎՄՎ-Պրինտ» հրատարակչություն, 2007, էջ 213-214։
  1. Record #119451182 // Gemeinsame Normdatei Ստուգված է հունիսի 24-ին 2015: