Նիկոլաս Բլոմբերգեն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto Info sciences exactes.png
Նիկոլաս Բլոմբերգեն
հոլ.՝ Nicolaas Bloembergen
Nico 2006 Tucson Wiki.png
Ծնվել է մարտի 11, 1920({{padleft:1920|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:11|2|0}}) (97 տարեկան)
Դորդրեխտ
Քաղաքացիություն Flag of the Netherlands.svg Նիդերլանդներ
Flag of the United States.svg ԱՄՆ
Մասնագիտություն ֆիզիկոս, ֆիզիկոս տեսաբան և համալսարանի պրոֆեսոր
Հաստատություն(ներ) Հարվարդի համալսարան և Արիզոնայի համալսարան
Գործունեության ոլորտ քվանտային ֆիզիկա
Անդամակցություն Լեոպոլդինա, Ֆրանսիական գիտությունների ակադեմիա, ԱՄՆ-ի Գիտությունների ազգային ակադեմիա, Նիդեռլանդական արվեստների և գիտությունների թագավորական ակադեմիա, Արվեստների և գիտությունների ամերիկյան ակադեմիա և Ճարտարագիտական ազգային ակադեմիա
Ալմա մատեր Լեյդենի համալսարան, Հարվարդի համալսարան և Ուտրեխտի համալսարան
Գիտական ղեկավար Էրնեստ Միլս Պարսել և Յակոբ Գորտեր Կորնելիս
Հայտնի աշակերտներ Eli Yablonovitch
Պարգևներ Գուգենհայմի կրթաթոշակ, ֆիզիկայի Նոբելյան մրցանակ, Ֆրեդերիկ Այվսի մեդալ, Սթյուարտ Բալանթայնի մեդալ, Լորենցի մեդալ, Օլիվեր Է. Բաքլիի խտացված նյութի ֆիզիկայի մրցանակ, IEEE պատվո մեդալ, Ազգային գիտական մեդալ, Silver Dirac Medal for the Advancement of Theoretical Physics, Alexander von Humboldt Fellow և IEEE Morris N. Liebmann Memorial Award
Nicolaas Bloembergen Վիքիպահեստում

Նիկոլաս Բլոմբերգեն (հոլ.՝ Nicolaas Bloembergen, մարտի 11, 1920, Դորդրեխտ), հոլանդա-ամերիկյան ֆիզիկոս, Ազգային ակադեմիայի անդամ (1960), Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր (1981)։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է Դորդրեխտում (Նիդեռլանդներ)։ Ավարտել է Ուտրեխտի համալսարանը (1943)։ 1947-1949 թվականներին աշխատել է Լեյդենի, 1949 թվականից՝ Հարվարդի համալսարաններում (1957 թվականից՝ պրոֆեսոր

Աշխատանքները նվիրված են միջուկային մագնիսկան և էլեկտրոնային պարամագնիսկան ռեզոնանսին, քվանտային էլեկտրոնիկային, ոչ գծային օպտիկային և լազերային սպեկտրադիտմանը։

1956 թվականին առաջարկել է երեք մակարդակների մեթոդն օգտագործել քվանտային ուժեղացուցիչներում (պարամագնիսական, մազեր) և տվել է անընդհատ գործողության պնդամարմին մազերի սխեման։ Խորհուրդ է տվել օգտագործել որպես գործող մարմին մազերի համար գադոլինիումի էթիլսուլֆատի միաբյուրեղները (այն կառուցեց 1957 թվականին)։ 1948 թվականին, Է. Պարսելի և Ռ. Պաունդի հետ մուծել է սպինային ջերմաստիճանի մասին հասկացությունը, հիմք է դրել միկրոօպտիկային։

1949 թվականին մուծել է սպինի դիֆուզիայի հասկացությունը։ Ջ Վեբերից անկախ մշակել է (1959 թվականին) քվանտային հաշվիչները, 1960 թվականին առաջարկել է որպես հաճախության նմուշ օգտագործել մազերը՝ զրոյական դաշտով։

Ս. Պերջունի հետ, Ն. Կրոլից ու Ռ. Խոխլովից անկախ, մշակել է ոչ գծային միջավայրի օպտիկան։ Փորձով դիտել է երկրորդ հարմոնիկան սուտակային լազերում կիսահաղորդչային գալիումի արսենիդից անդրադառնալիս (1963) հարկադրված կոմբինացված ցրումը։ Արթուր Շավլովից անկախ 1974 թվականին դիտել է նեղ երկֆոտոնային ռեզոնանսներիը, դրանով իսկ հիմք դնելով երկֆոտոնային սպերկտրադիտմանը։

Լազերային սպեկտրադիտման բնագավառում կատարած զգալի աշխատանքների համար 1981 թվականին արժանացել է Նոբելյան մրցանակի։

Աղբյուրներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Պավել Ծատուրյան, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ. 1901-2000, գիրք Ա, Երևան, «ՎՄՎ-Պրինտ» հրատարակչություն, 2007, էջ 214-215։