Հենրիկ Էդոյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox auteur.png
Հենրիկ Էդոյան
Ծնվել է օգոստոսի 31, 1940({{padleft:1940|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:31|2|0}}) (77 տարեկան)
Ծննդավայր Երևան, ՀԽՍՀ, ԽՍՀՄ
Մասնագիտություն գրականագետ, թարգմանիչ և բանաստեղծ
Լեզու հայերեն
Ազգություն հայ
Քաղաքացիություն Flag of Armenia.svg Հայաստան
Կրթություն Երևանի պետական համալսարան
Գիտական աստիճան բանասիրական գիտությունների դոկտոր և պրոֆեսոր
Անդամակցություն ԽՍՀՄ Գրողների միություն
Պարգևներ
Հենրիկ Էդոյան Վիքիքաղվածքում

Հենրիկ Անտոնի Էդոյան (օգոստոսի 31, 1940({{padleft:1940|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:31|2|0}}), Երևան, ՀԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ բանաստեղծ, գրականագետ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1990), պրոֆեսոր (1991), ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1976 թվականից։ 2005 թվականին արժանացել է ՀՀ նախագահի մրցանակին («Երեք օր առանց ժամանակի» գրքի համար)։ Հայաստանի Հանրապետության մշակույթի վաստակավոր գործիչ (2010)[1]։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հենրիկ Էդոյանը ծնվել է Երևանում։ 1957 թվականին ավարտել է Երևանի թիվ 39 միջնակարգ դպրոցը։ 1959-1962 թվականներին ծառայել է խորհրդային բանակում։ 1967 թվականին ավարտել է ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետը, 1970 թվականին՝ ԽՍՀՄ ԳԱ Մոսկվայի Մ. Գորկու անվան համաշխարհային գրականության ինստիտուտի ասպիրանտուրան (գրականության տեսության գծով)։ 1971 թվականից աշխատում է ԵՊՀ-ում որպես գիտաշխատող, 1973 թվականից՝ դասախոս։

1974 թվականին «Ռեալիզմի հարցերը 20-րդ դարի հայ քննադատության և գեղագիտության մեջ» թեմայով դիսերտացիա է պաշտպանել և ստացել բանասիրական գիտությունների թեկնածուի աստիճան , 1990 թվականին՝ դոցենտի աստիճան, 1991 թվականին՝ պրոֆեսորի կոչում։ 1986-2008 թվականներին եղել է ԵՊՀ արտասահմանյան գրականության և գրականության տեսության ամբիոնի վարիչ։

Մասնակցել է միջազգային մի շարք գիտաժողովների, դասախոսություններ կարդացել ԱՄՆ-ում, Ֆրանսիայում, Գերմանիայում: 1995-1996 թվականներին դասավանդել է Բեյրութի Հայագիտական հիմնարկությունում և Հայկազյան համալսարանում:

Հենրիկ Էդոյանի ստեղծագործությունները թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով՝ անգլերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն, իտալերեն, իսպաներեն և այլն։ Ռուսերեն լույս է տեսել նրա «Խոսքի ուղղությամբ» գիրքը (Մոսկվա, 1985)։

Տարվա լավագույն գրքի համար 2002 թվականին արժանացել է ՀԳՄ ոսկե մեդալի, արժանացել է Թեքեյան մշակութային միության Հայկաշեն Ուզունյան մրցանակով (2004)։[2][3][4]:

Պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ստեղծագործության բնութագիրը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հենրիկ Էդոյանի ստեղծագործություններին բնորոշ են հավերժականի և առօրյայի, վերացականի և կոնկրետի, մտքի և պատկերի անբաժանելի միասնությունը՝ կապված հոգևորի և իրականի ներքին որոնումների հետ։

Գրաքննադատական աշխատանքներում մեկնաբանել է դասական, ինչպես նաև նորագույն պոեզիայի պատկերային համակարգերն ու լեզվիմաստային կառուցվածքները։[4]

Երկերի մատենագիտություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Անդրադարձումներ (բանաստեղծություններ), Երևան, «Սովետական գրող», 1977, 88 էջ։
  • Պատկեր և կեսօր (բանաստեղծություններ), Երևան, «Սովետական գրող», 1980, 1956:
  • Երկրային ժամանակ (բանաստեղծություններ), Երևան, «Սովետական գրող», 1983, 144 էջ։
  • Եղիշե Չարենցի պոետիկան, Երևան, 1986:
  • Այժմ և միշտ (բանաստեղծություններ), Երևան, «Սովետական գրող», 1987:
  • Քայլեր և ստվերներ, Բեյրութ, 1996:
  • Հետգրություն, Երևան, 2001:
  • Երեք օր առանց ժամանակի, Երևան, 2005:
  • Փողոցի բաժանվող մասում, Երևան, 2006:

Մամուլ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Բանաստեղծություններ («Երեկոյան խավարում...»; «Լուսինը քայլում էր...»): «Գարուն», 1967, № 2, էջ 8։

Թարգմանություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Նիկոլայ Տիխոնով, Կավ և կրակ։ Բանաստեղծություններ, պոեմներ, վիպակներ (գրքի մեջ մտնող գործերի մի մասը թարգմանել է Հ. Էդոյանը), Երևան, «Սովետական գրող», 1976, 251 էջ։
  • Ոսկի Լոտոս։ Հին Արևելքի պոեզիա։ Եգիպտոս, Հնդկաստան), Երևան, «Սովետական գրող», 1980, 264 էջ։
  • XX դարասկզբի ռուսական գրականություն (ժողովածուի մի մասը թարգմանել է Հ. Էդոյանը), Երևան, Երևանի համալսարանի հրատարակչություն, 1982, 536 էջ։
  • Հին արևելքի պոեզիա (ժողովածուի «Եգիպտոս», «Հնդկաստան» բաժինները և «Պաղեստին», «Իրան», «Չինաստան», «Ճապոնիա» բաժինների առանձին գործեր թարգմանել է Հ. Էդոյանը), Երևան, Երևանի համալսարանի հրատարակչություն, 1982, 616 էջ։
  • Մեռյալների գիրք, Երևան, 2004:
  • Աստվածների ժամանակը, Երևան, 2007:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Հայաստանի Հանրապետության պատվավոր կոչումներ շնորհելու մասին
  2. Հայկ Խաչատրյան, Գրական տեղեկատու, Երևան, «Սովետական գրող», 1986, էջ 178-179:
  3. Կենսագրական հանրագիտարան, Երևան, ԵՊՀ հրատարակչություն, 2009, էջ 237-238:
  4. 4,0 4,1 Ով ով է. Կենսագրական հանրագիտարան, Հայեր, հատոր 1, Երևան, ՀՀՀ, 2005, էջ 407:
  5. Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի մրցանակ շնորհելու մասին

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]