Լևոն Խեչոյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox auteur.png
Լևոն Խեչոյան
Levon Khechoyan.jpg
Ծնվել է դեկտեմբերի 8, 1955({{padleft:1955|4|0}}-{{padleft:12|2|0}}-{{padleft:8|2|0}})
Ծննդավայր Բարալեթ
Վախճանվել է հունվարի 8, 2014({{padleft:2014|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:8|2|0}}) (58 տարեկանում)
Մասնագիտություն գրող և արձակագիր
Լեզու հայերեն
Ազգություն հայ
Քաղաքացիություն Flag of Armenia.svg Հայաստան
Կրթություն Գյումրու պետական մանկավարժական ինստիտուտ
Պարգևներ «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի մեդալ
Լևոն Խեչոյան Վիքիդարանում

Լևոն Վանիկի Խեչոյան (դեկտեմբերի 8, 1955, Ախալքալաքի շրջանի Բարալեթ գյուղ - հունվարի 8, 2014, Երևան), հայ արձակագիր։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1983 թվականին ավարտել է Գյումրու Մ. Նալբանդյանի անվան մանկավարժական ինստիտուտի բանասիրական ֆակուլտետը։ 1987 թվականից ապրել է Հրազդան քաղաքում։ 1988 թվականից նրա ստեղծագործությունները սկսում են տպագրվել հանրապետական մամուլում։ Անդրանիկ ժողովածուն լույս է տեսել 1991 թվականին՝ «Խնկի ծառեր» վերնագրով։ 1995 թվականին լույս է տեսել «Արշակ արքա, Դրաստամատ ներքինի» պատմավեպը։ «Արշակ արքա, Դրաստամատ ներքինի» վեպը թարգմանված է ռուսերեն[1]։

Վերջին՝ «Մհերի դռան գիրքը» լույս է տեսել գրողի մահից մեկ շաբաթ անց՝ 2014 թվականի հունվարի 15-ին[2]: Մասնակցել է Արցախյան պատերազմին։

Լևոն Խեչոյանի ստեղծագործությունները թարգմանվել են ռուսերեն, ուկրաիներեն, անգլերեն, իսպաներեն և այլ լեզուներով։ Խեչոյանի ստեղծագործություններում անընդհատ նկատվում է հայերի կողմից 20-րդ դարում վերապրած ողբերգությունների հիշատակը՝ սկսած 1915թ.-ի եղեռնից մինչև Սպիտակի երկրաշարժը և 90-ականների պատերազմները, սակայն բացակայում են առասպելականացումը և հերոսացումը՝ փոխարեն առկա է խորը վիշտը:

Մրցանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2000 թ. «Սև գիրք, ծանր բզեզ» վեպի համար արժանացել է ՀՀ պետական «Ոսկե եղեգն» մրցանակի։

2013 թվականին ՀՀ Նախագահի հրամանգրով պարգևատրվել է «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի մեդալով[3], սակայն հրաժարվել է ստանալ մեդալը, նշելով՝ «Ես շնորհակալ եմ վստահության համար, սակայն երբ մեր երկրում այս չափի է հասել արտագաղթի ծավալները, ու դրան զուգահեռ՝ սոցիալական ծանր պայմաններին չդիմանալով՝ իմ ազատամարտիկ եղբայրներն այսօր նստացույց են անում,  ես այդ մեդալն ընդունել չեմ կարող»[4]:

Մահը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մահացել է Երևանում, ծանր հիվանդությունից։

Գրքերը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • «Խնկի ծառեր», Երևան, 1991
  • «Արշակ արքա, Դրաստամատ ներքինի», Երևան, 1995
  • «Սև գիրք, ծանր բզեզ», Երևան, 1999
  • «Оливковая ветвь», Ուկրաինա, 2000
  • «Տան պահապան հրեշտակը», Երևան, 2002
  • «Հողի դողը», Բեյրութ, 2003
  • «Երրորդ որդին։ Արշակ արքա, Դրաստամատ ներքինի», Երևան, 2002
  • «Знойный день» Մոսկվա, 2004
  • «Հունիսի հինգը և վեցը», Երևան, 2002
  • «Ձայներ և տեսիլքներ», Երևան, 2007
  • «Black Book, Weighty Bug», Լոնդոն, 2008
  • «Փուշը, Հայր, Փուշը», Երևան, 2011
  • «Ладанові дерева», Ուկրաինա, 2012, (Անուշավան Մեսրոպյանի թարգ.)
  • «Պատմվածքներ» (Կազմ. Ս. Մկրտչյան), Երևան, 2013։ [1]
  • «Արշակ Արքա, Դրաստամատ ներքինի», Երևան, 2013
  • «Մհերի դռան գիրքը», Երևան, 2014

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]