Նաիրի Զարյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Նաիրի Զարյան
Նաիրի Զարյան.jpg
Ծննդյան անունհայ․՝ Հայաստան Եղիազարյան
Ծնվել էհունվարի 13 (26), 1901
ԾննդավայրԽառակոնիս
Վախճանվել էհուլիսի 12, 1969 թվական
Վախճանի վայրԵրևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ[1]
Մասնագիտությունբանաստեղծ, հրապարակախոս, արձակագիր, թատերագետ և թարգմանիչ
Լեզուհայերեն[2]
Ազգությունհայ
ՔաղաքացիությունFlag of the Soviet Union (1924–1955).svg ԽՍՀՄ
Հայկական ԽՍՀ
ԿրթությունԵրևանի թեմական դպրոց, Երևանի պետական համալսարան և Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտ
ԿուսակցությունԽՄԿԿ
ԱշխատավայրՀայաստանի գրողների միություն
ՊարգևներԼենինի շքանշան «Պատվո նշան» շքանշան Հայրենական պատերազմի II աստիճանի շքանշան Աշխատանքային Կարմիր դրոշի շքանշան և «Կովկասի պաշտպանության համար» մեդալ
ԶավակներՌոմիկ Զարյան
Նաիրի Զարյան Վիքիքաղվածքում
Նաիրի Զարյան Վիքիդարանում
Nairi Zaryan Վիքիպահեստում

Նաիրի Զարյանը (Հայաստան Եղիազարյան) (հունվարի 13 (26), 1901, Խառակոնիս - հուլիսի 12, 1969(1969-07-12), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ[1]), հայ բանաստեղծ, արձակագիր, թատերագիր, հրապարակագիր և թարգմանիչ, հասարակական գործիչ: Հայաստանի Գրողների Միության վարչության նախագահ (1944-1946)։ ԽՄԿԿ անդամ 1930 թվականից: Քննադատվել է ստալինյան անհատի պաշտամունքին բուռն մասնակցության համար[3]։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նաիրի Զարյանը ծնվել է 1900 թվականի դեկտեմբերի 31-ին, Արևմտյան Հայաստանի Վանի նահանգի Խառակոնիս գյուղում։ Ծանր է եղել նրա մանկությունը։ Իր մանկությունը և պատանեկությունը Զարյանը նկարագրել է <<Երկրորդ կյանք>> հուշագրության մեջ։ Եղել է աղքատ ընտանիքի զավակ։ Գյուղում սիրված է եղել իբրև Խառակոնիսի ամենաընդունակ երեխաներից մեկը։ Ծնողները շուտ են մահացել՝ Հայաստանին և քրոջը թողնելով հորաքրոջ հույսին։ Ցեղասպանության տարիներին տեղահանել են նաև Խառակոնիսը։ Քրոջ հետ հասել է Արևելյան Հայաստան, այստեղ կորցրել քրոջը։ 1915 թվականին, թուրքական յաթաղանից հալածված, հազարավոր հայրենակիցների հետ միասին, Զարյանը գաղթում է Արևելյան Հայաստան, ապաստան է գտնում Երևանի և Դիլիջանի որբանոցներում։ Որբանոցներում նա մնում է մինչև 1921 թվականը և այնտեղ էլ ստանում միջնակարգ կրթություն։ Այստեղ մտերմացել է ապագա հայտնի գրող Գուրգեն Մահարու հետ, ով այդ տարիներին դեռ Գուրգեն Աճեմյան էր։ Հետո երկու ընկերները ծանոթացել են Եղիշե Չարենցի հետ, որը որբանոցի դաստիարակն էր։ Որբանոցի վերջին տարիներից սկսած՝ Զարյանի ամբողջ կյանքը կապված է եղել հայ գրականությանը։Ավարտել է Երևանի թեմական դպրոցը, 1927 թվականին՝ Երևանի պետական համալսարանի պատմագրական ֆակուլտետը, 1933 թվականին՝ Լենինգրադի արվեստագիտության պետական ակադեմիայի գրական բաժնի ասպիրանտուրան։

Նաիրի Զարյանի հուշատախտակը Երևանում

Գրական-հասարակական գործունեություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Զարյանի կյանքում հիշարժան էր Եղիշե Չարենցի հետ հանդիպումը, որն էլ անունը փոխեց Նաիրի Զարյանի։ 1926 թվականին լույս է տեսել Զարյանի բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն՝ «Ջրանցքի կապույտ երկրում»։ Քաղաքացիական պատերազմին ու Հայաստանում տեղի ունեցող սոցիալական վերափոխումներին են նվիրված «Հրանուշը» (1925), «Նոյեմբերյան օրերին»(1926), «Ռուշանի քարափը» (1930), «Սաքո Միկինյան» (1935) պոեմները, «Հացավան» (1937, վերամշկ.՝ 1949, բեմ.՝ 1980) վեպը։

Գրական առաջին քայլերը արել է որբանոցում, 1918 թվականին տպագրվել է առաջին բանաստեղծությունը, իսկ 1969 թվականին՝ վերջին գիրքը։ Զարյանին հռչակ բերեցին նրա մի շարք բանաստեղծությունները, «Ռուշանի քարափը» (1930) պոեմը և «Հացավան» (1937-1947) վեպը, իսկ Հայրենական Մեծ պատերազմի տարիներին նրա ստեղծագործությունները հայրենասիրական կրակ վառեցին ընթերցողների սրտում։ 1941-1945 թվականներին Զարյանը հրատարակեց «Մարտակոչ» (1941), «Շիրակաց հոգով», «Վրեժ» (1942) և «Լսեք դարեր» (1942) ժողովածուները։ Այդ շրջանի գործերից են «Ձայն հայրենական» պոեմը (1943) և «Արա Գեղեցիկ» դիցավիպական ողբերությունը (1944 թ.), որը պատմում է հայոց թագավոր Արա Գեղեցիկի և Ասորեստանի թագուհի Շամիրամի պայքարի մասին։ Արա Գեղեցիկը, մերժելով իր հայրենիքը նվաճել ցանկացող Շամիրամի սերը, կռվի է ելնում նրա բանակի դեմ և հերոսաբար զոհվում։

Զարյանի դրամատիկական երկերից ուշագրավ են ետպատերազմյան տարիներին գրված «Աղբյուրի մոտ» (1948) և «Փորձադաշտ» (1950) կատակերգությունները։ Նրա ճանաչված գործերից է նաև «Հայերեն» բանաստեղծությունը, գրված՝ հայրենասիրական զգացումով։

1920-1930-ական թվականներին Նաիրի Զարյանը եղել է մի շարք պարբերականների պատասխանատու քարտուղար և խմբագիր։ Դրանցից կարելի է հիշատակել «Գրական դիրքերում», «Գրական սերունդ» ամսագրերը։ 1944-1946 թվականներին եղել է Հայաստանի գրողների միության վարչության նախագահը։ Հետագայում ընտրվել է Հայաստանի Գերագույն խորհրդի անդամ, վարել հանրային եռանդուն գործունեություն։ 1951-1958 թթ. եղել է ՀԽՍՀ ԳԽ պատգմավոր, Խաղաղության պաշտպանության հայկական կոմիտեի նախագահ։

Հայկական թատրոնը բեմադրել է նրա «Արա Գեղեցիկ», «Այրող դիմակ», «Աղբյուրի մոտ», «Փորձադաշտ», «Արտավազդ և Կլեոպատրա» դրամաները։ 1980 թվականին Երևանի Գաբրիել Սունդուկյանի անվան թատրոնը բեմադրել է Զարյանի «Հացավանը»[4]։ Կյանքի վերջին տարիներին Զարյանը որբանոցային տպավորությունների հիման վրա գրեց իր լավագույն արձակ գործերից մեկը՝ <<Պարոն Պետրոսը և իր նախարարները>>։

Պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1935 թվականի հունվարին «Ստալին» բանաստեղծության համար արժանացել է պետական բարձրագույն պարգևի՝ Լենինի շքանշանի։

Երկեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Հրանուշը, Յերեւան, 1925։
  • Ջրանցքի կապույտ երկրում (բանաստեղծությունների ժողովածու), Յերեւան, 1926։
  • Նոյեմբերյան օրերին (պոեմ), Յերեւան, 1926։
  • Ռուշանի քարափը (պոեմ), Յերեւան, 1930։
  • Ռուշանի քարափը, Յերեւան, 1932, 152 էջ:
  • Հատվածներ, Յերեւան, 1933, 280 էջ:
  • Սաքո Միկինյան (պոեմ), Յերեւան, 1935։
  • Ռուշանի քարափը, Յերեւան, 1936, 162 էջ:
  • Հացավան, Յերեւան,  1937, 300 էջ:
  • Հավերժական գագաթներ, Յերեւան,  1939, 308 էջ:
  • Դյուցազնագիրք: Ցարիցինյան դրվագներ, Երևան, 1940, 169 էջ:
  • Մարտակոչ, Երևան, 1941։
  • Վրեժ, Երևան, 1942:
  • Շիկացած հոգով, Երևան, 1943, 192 էջ:
  • Լսեք, դարեր, Երևան, 1943։
  • Ձայն հայրենական (պոեմ), Երևան, 1943։
  • Երկեր, հատ. 1–5, Երևան, 1945–1956:
  • Արա Գեղեցիկ, Երևան, 1946, 142 էջ:
  • Հացավան, Երևան, 1947, 452 էջ:
  • Տնամերձ այգի, Երևան, 1947։
  • Հացավան, Երևան, 1949, 527 էջ:
  • Աղբյուրի մոտ, Երևան, 1950։
  • Հատընտիր, Երևան, 1951, 363 էջ:
  • Փորձադաշտ, Երևան, 1953։
  • Ուղեգրություններ, Երևան, 1953, 248 էջ:
  • Հացավան, Երևան, 1955, 580 էջ:
  • Պարոն Պետրոսն ու իր նախարարները, Երևան, 1958, 544 էջ:
  • Միհատորյակ, Երևան, 1959, 688 էջ:
  • Սեր և գժտություն (պատմվածքներ, կոմեդիաներ, ուղեգրություններ, ակնարկներ), Երևան, 1960, 412 էջ:
  • Հացավան, Երևան, 1960, 492 էջ:
  • Արա Գեղեցիկ, Փարիզ, 1960, 104 էջ:
  • Երկերի ժողովածու, հատ. 1–7, Երևան, 1962–1965, 1972:
  • Սասնա Դավիթ, Երևան, 1966, 198 էջ:
  • Արա Գեղեցիկ, Պէյրութ, 1966, 112 էջ:
  • Սպասում եմ քեզ, Երևան, 1968, 207 էջ:
  • Արտավազդ և Կլեոպատրա (ողբերգություն-պոեմ), Երևան, 1968։
  • Արա Գեղեցիկ, Երևան, 1968, 212 էջ:
  • Միհատորյակ, Երևան, 1976, 443 էջ:
  • Հացավան, Երևան, 1977, 584 էջ:
  • Երկրորդ կյանք, Երևան, 1982, 272 էջ:
  • Երկերի ժողովածու, հատ. 1–4, Երևան, 1984–1985:
  • Հատընտիր, Երևան, 2000, 214 էջ:
  • Սասնա Դավիթ, Երևան, 2004, 363 էջ:
  • Սասնա Դավիթ, Երևան, 2016, 272 էջ:

Մամուլ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Փառավոր հոբելյան: «Գրական թերթ», 1948, № 4:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 Зарьян Наири // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  2. data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  3. Տուրք բռնակալին. խորհրդահայ պոետները՝ Ստալինին
  4. Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր առաջին, Երևան, 2005 

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Սուրեն Աղաբաբյան, Նաիրի Զարյան, Երևան, Հայպետհրատ, 1954, 1962, 220 էջ։
  • Սուրեն Աղաբաբյան, Նաիրի Զարյան, Երևան, ՀՍՍՀ ԳԱ, 1954, 132 էջ։
  • Սովետահայ գրականության պատմություն, երկրորդ հատոր (1941-1964, հատորում զետեղված է «Նաիրի Զարյան» հոդվածը, որը գրել է Սուրեն Աղաբաբյանը), Երևան, ՀՍՍՀ ԳԱ, 1967, 655 էջ։
  • Դարոնյան Ս., Նաիրի Զարյան։ Կյանքը և գործունեությունը, Ե., 1982։
  • Սաֆարյան Վ., Նաիրի Զարյան։ Կյանքը և գործունեությունը, Ե., 1985։
Wikiquote-logo-hy.svg
Վիքիքաղվածքն ունի քաղվածքների հավաքածու, որոնք վերաբերում են
Նաիրի Զարյան հոդվածին
Վիքիդարանը
Վիքիդարանը ունի բնօրինակ գործեր, որոնց հեղինակն է՝