Շահան Շահնուր

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox auteur.png
Շահան Շահնուր
ֆր.՝ Armen Lubin
Shahan shahnur.jpg
Ծնվել է օգոստոսի 3, 1903({{padleft:1903|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:3|2|0}})
Ծննդավայր Կոստանդնուպոլիս, Օսմանյան կայսրություն
Վախճանվել է օգոստոսի 20, 1974({{padleft:1974|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:20|2|0}})[1] (71 տարեկանում)
Վախճանի վայր Սանտ Ռաֆայել
Մասնագիտություն բանաստեղծ
Լեզու ֆրանսերեն[1] և հայերեն[2]
Ազգություն հայ
Քաղաքացիություն Flag of France.svg Ֆրանսիա
Flag of Armenia.svg Հայաստան
Անդամակցություն Պատաֆիզիկայի դպրոց
Պարգևներ
Armen Lubin Վիքիպահեստում

Շահան Շահնուր կամ Արմեն Լյուբեն (իսկական անունը՝ Շահնուր Քերեսթեճյան, 1903 օգոստոսի 3, Կ.Պոլիս1974 Օգոստոսի 20, Սեն Ռաֆայել), հայ գրող, սփյուռքահայ գրականության հիմնադիրներից է։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նախնական կրթությունը ստացել է Սկյուտարի Սեմերճյան դպրոցում, ապա՝ Պերպերյան վարժարանում։ 1921 թվականին բարձր առաջադիմությամբ ավարտել է վարժարանը։ Սովորելու տարիներին հիմնավոր կարդում է հայ ու օտար (հատկապես ֆրանսիական) գրականություն։ Շահնուրն օժտված էր նկարելու և գծելու ակնհայտ ձիրքով և վարժարանը ավարտելուց հետո զբաղվում է լուսանկարչությամբ։ 1922 թվականին հաստատվել է Փարիզում, զբաղվել լուսանկարչությամբ և սկսել առաջին գրական փորձերը։ Աշխատակցել է «Արև», «Ապագա», «Անահիտ» պարբերականներին, Թեոդիկի «Ամենուն տարեցույցին»։

1929 թվականին լույս է ընծայել իր առաջին վեպը՝ «Նահանջը առանց երգի»՝ ահազանգելով սփյուռքահայերի ուծացման ու այլասերման վտանգի մասին։ Այս գործը, որտեղ դեպքերն ու հարաբերություններն ունեն հիմնավորված հասարակական հենք, այսօր էլ մնում են այժմեական։ 1928-1932 թվականներին սովորել է Փարիզի համալսարանի գրականության բաժնում։ Ծանր հիվանդության պատճառով նա հեռանում է Փարիզից և հաստատվում Ֆրանսիայի հարավում։ 1933 թվականին Շահնուրը հրատարակել է «Հարալեզներուն դավաճանությունը» պատմվածքների ժողովածուն։ Այս երկու գործով նա դասվել է հայ ռեալիստական արձակի վարպետների շարքը։

Որոշ ժամանակ նա ստեղծագործել է ֆրանսերեն՝ Արմեն Լյուբեն ստորագրությամբ, 1956 թվականից հայերեն տպագրել է հրապարակախոսական, գրաքննադատական հոդվածներ ու մանրապատումներ։ 1939 թվականին նա «Լա նուվել ռեվյու ֆրանսեզ»–ում ընթերցողին է ներկայացրել «Գիշերային փոխադրություն» հիվանդանոցային հուշերը։ Ֆրանսերեն հրատարակվել են «Պրպտումներ անտեղի» (1942), «Գաղտագողի անցորդ» (1946), «Սուրբ համբերություն» (1951), «Բարձրավանդակ» (1957) ժողովածուները։ 50-ական թթ. վերջերից հայերեն լույս են տեսել «Թերթիկս կիրակնօրյա թիվը» (1958) պատմվածքների ժողովածուն, «Զույգ մը կարմիր տետրակներ» (1967), «Կրակը կողքիս» (1973) գրքերը, որոնցում ամփոփված են Շահան Շահնուրի հին ու նոր հոդվածները, հրապարակախոսությունները։ 1963 թվականին նշվում է նրա 60-ամյակը, և ավելի է տարածվում նրա համբավը։ Առողջական վիճակի վատացման պատճառով 1973 թվականին ավարտվում է Շահան Շահնուրի տառապալից և արգասավոր կյանքը[3]։

Երկեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Շահնուրի շիրիմը Փարիզի Պեր Լաշեզ գերեզմանատանը
  • Հարալեզներուն դավաճանութիւնը, Փարիզ, 1933, 270 էջ:
  • Նահանջը առանց երգի, Պէյրութ, 1948, 230 էջ:
  • Երկեր, Երևան, 1962:
  • Զոյգ մը Կարմիր տետրակներ, Պէյրութ, 1967:
  • Նահանջը առանց երգի, Պէյրութ, 1981, 188 էջ:
  • Երկեր, գիրք 1–2, Երևան, 1982–1985:
  • Աքսոր եւ արուեստ, Անթիլիաս, 1985, 132 էջ:
  • Նահանջը առանց երգի, Երևան, 1994, 216 էջ:
  • Նամականի, հատ. Ա–Բ, Երևան, 2001–2004:
  • Շուրջը՝ ոչինչ, Լոս Անճելըս, 2007, 216 էջ:
  • Նահանջը առանց երգի, Երևան, 2013, 224 էջ:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  2. http://data.bnf.fr/ark:/12148/cb11913546g
  3. Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր երկրորդ, Երևան, 2007.