Հենրիկ Սենկևիչ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox auteur.png
Հենրիկ Սենկևիչ
լեհ.՝ Henryk Sienkiewicz
Henryk Sienkiewicz.PNG
Ծնվել է մայիսի 5, 1846({{padleft:1846|4|0}}-{{padleft:5|2|0}}-{{padleft:5|2|0}})[1][2][3]
Ծննդավայր Վոլյա Օկշեյսկա[2]
Վախճանվել է նոյեմբերի 15, 1916({{padleft:1916|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:15|2|0}})[1][2][3] (70 տարեկանում)
Վախճանի վայր Վևե, Շվեյցարիա[2][4]
Մասնագիտություն գրող[5], վիպագիր, սցենարիստ և լրագրող
Լեզու լեհերեն[6]
Քաղաքացիություն Լեհաստան
Ուշագրավ աշխատանքներ Յանկո երաժիշտը, Սրով և հրով, Ջրհեղեղ, Պան Վոլոդրյովսկի, Յո՞ երթաս, Խաչակիրներ և Աֆրիկայի խորքերում
Անդամակցություն Սերբական գիտությունների և արվեստների ակադեմիա, Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիա և Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիա
Պարգևներ Գրականության Նոբելյան մրցանակ և Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ
Ամուսին Maria Szetkiewicz, Maria Romanowska-Wołodkowicz և Maria Babska
Signature of Henryk Sienkiewicz.jpg
Henryk Sienkiewicz Վիքիպահեստում

Հենրիկ Սենկևիչ (լեհ.՝ Henryk Sienkiewicz, լրիվ անունը՝ Հենրիկ Ադամ Ալեքսանդր Պիուս Սենկևիչ, լեհ.՝ Henryk Adam Aleksander Pius Sienkiewicz, մայիսի 5, 1846[1][2][3], Վոլյա Օկշեյսկա[2] - նոյեմբերի 15, 1916[1][2][3], Վևե[2][4]), լեհ գրող, 1905 թվականին արժանացել է Գրականության Նոբելյան մրցանակի։

Ստեղծագործություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գրել է բազմաթիվ պատմական վեպեր, այդ թվում «Կրակով և թրով» (1883-1884), «Ջրհեղեղ» (1884-1886), «Պան Վոլդիևսկի» (1887-1888) եռագրությունը (վերաբերվում է 17-րդ դարի երկրորդ կեսի Լեհաստանի և հարևան երկրների պատմությանը)։ «Յո՞ երթաս» («Quo vadis», 1894-1896) էպիկական վեպում պատկերվում են մ.թ. I դարի քրիստոնյաների նկատմամբ Ներոն կայսեր հալածանքները։ «Խաչակիրներ» վեպը (1897-1900) նվիրված է XIV դարի վերջին – XV դարի սկզբին Տևտոնյան միաբանության ծավալապաշտական նկրտումների դեմ լեհերի և լիտվացիների պայքարին։

Հենրի Սենկևիչի մի շարք երկեր թարգմանվել են հայերեն։ 1890-ականներից սկսած Սենկևիչի ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանությունները լույս են տեսել «Արձագանք» («Հաղթող Բարդեկը», 1893, թիվ 82-91, «Յանկո երաժիշտը», 1894, «Երթանք նրա ետևից», 1894, թիվ 2-8, թարգմանությունը՝ Ք. Նարթամյանցի), «Մուրճ» («Առանց դավանանքի», 1891-1892, թարգմանությունը՝ Տիգրան Հովհաննիսյանի), «Տարազ» («Եղիր օրհնված», 1893, թիվ 22, թարգմանությունը՝ Ավետիք Իսահակյանի, «Աղբյուրի մոտ», 1893, թիվ 21-22, թարգմանությունը՝ Հ. Կարապետյանի), «Մշակ» («Սախեմ», 1899, թիվ 143, թարգմանությունը՝ Տ. Հովհաննիսյան) պարբերականներում և առանձին հրատարակությամբ («Պոզնանի ուսուցչի օրագրից», Շուշի, 1881, թարգմանությունը՝ Տ. Նազարյանի, «Յո երթաս», 1898, թարգմանությունը՝ Ստ. Լիսիցյանի)։ Հետագայում տպագրվել են Ա. Գոնտաքճյանի («Սրով և հրով», հ. 1-4, 1906-1907, «Ջրհեղեղ», 1913, «Պան Վոլոդրյովսկի», 1914, եռերգություն), Ստեփան Զորյանի («Երաժիշտ Յանկոն», Ե., 1955), Հ. Հարությունյանի («Խաչակիրները», 1957) և այլոց թարգմանությունները։

Մատենագիտություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վեպեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1883-1884 - «Հրով և սրով» (Ogniem i mieczem)
  2. 1884-1886 - «Ջրհեղեղ» (Potop)
  3. 1887-1888 - «Պան Վոլոդիևվսկիյ» (Pan Wołodyjowski)

Վիպակներ և պատմվածքներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Record #118797107 // Gemeinsame Normdatei Ստուգված է ապրիլի 9-ին 2014:
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 Сенкевич // Գրականագիտական համառոտ հանրագիտարան — Т. 6.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 data.bnf.fr Ստուգված է հոկտեմբերի 10-ին 2015:
  4. 4,0 4,1 4,2 Сенкевич Генрик, Сенкевич Генрик // Սովետական մեծ հանրագիտարան (1969—1978) Ստուգված է սեպտեմբերի 28-ին 2015:
  5. Record #118797107 // Gemeinsame Normdatei Ստուգված է հունիսի 25-ին 2015:
  6. http://data.bnf.fr/ark:/12148/cb119247156 Ստուգված է հոկտեմբերի 10-ին 2015:

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Բ. Բարսեղյան, Հենրիկ Սենկևիչը և հայ գրականությունը, Ե., 1978։
  • Վահան Սահակյան, Վիլեն Սահակյան, Հայ և համաշխարհային նշանավոր դեմքեր, Ե., «ՎՄՎ-Պրինտ», 2006, էջ 332։

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]