Սառա Բեռնար

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox masks.png
Սառա Բեռնար
Sarah Bernhardt
Sarah Bernhardt, par Nadar, 1864.jpg
Սառա Բեռնար
Ի ծնե Հանրիետ Ռոզին Բեռնար
Ծնվել է 1844 հոկտեմբերի 22
Ծննդավայր Փարիզ, Ֆրանսիա Ֆրանսիա
Մահացել է մարտի 26, 1923(1923-03-26) (տարիքը 78)
Մահվան վայր Փարիզ, Ֆրանսիա Ֆրանսիա
Մասնագիտություն դերասանուհի, սցենարիստ, քանդակագործ
Ազգություն ֆրանսիացի
Քաղաքացիություն Ֆրանսիա Ֆրանսիա
Կրթություն Փարիզի կոնսերվատորիայի դրամատիկական դասարան - 1862 թ.
Ակտիվ տարիներ 1862—1922
Թատրոն «Օդեոն», «Կոմեդի Ֆրանսեզ»,
«Սառա Բեռնարի թատրոն»
Դերեր Մարգարիտ Գոթիե, Անդրոմախա, Կլեոպատրա, Համլետ
Ներկայացումներ Ալեքսանդր Դյումա որդու «Քամելիազարդ տիկինը»,
Շեքսպիրի «Համլետ»,
Սարդուի «Թեոդորա»
Կինոդերեր «Համլետի մենամարտը» - 1900 թ.,
«Էլիզաբեթ, Անգլիայի թագուհին» - 1912 թ.
Պարգևներ Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ
IMDb 0076800
ԿինոՊոիսկ 365241
Պաշտոնական կայքէջ sarah-bernhardt.com
Ստորագրություն
Sarah Bernhardt signature.jpg
Sarah Bernhardt Վիքիպահեստ

Սառա Բեռնար (ֆր.՝ Sarah Bernhardt, սեպտեմբերի 25, 1844({{padleft:1844|4|0}}-{{padleft:9|2|0}}-{{padleft:25|2|0}})[3][6] կամ հոկտեմբերի 22, 1844({{padleft:1844|4|0}}-{{padleft:10|2|0}}-{{padleft:22|2|0}})[7][8][9], Փարիզ[2][10] - մարտի 26, 1923({{padleft:1923|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:26|2|0}})[1][2][3][4][5][5], Փարիզ[2]), ֆրանսիացի նշանավոր դերասանուհի, իր ժամանակին ճանաչվել է որպես «աշխարհի երբևիցե ապրած ամենահռչակավոր դերասանուհի»՝ երկրպագուների կողմից արժանանալով «Աստվածային Սառա» անվանը։ Հայտնի է դարձել 19-րդ դարի 70-ական թթ. սկզբներին՝ Ֆրանսիայում, իսկ հետագայում շլացուցիչ հաջողությամբ հանդես է եկել Եվրոպայի և Ամերիկայի բեմերում։ Նրա խաղացանկը հիմնականում կազմված էր լուրջ դրամատիկական դերեից։ Բեռնարի լավագույն դերերից են՝ դաննա Սոլ («Էրնանի» Հյուգո), Մարգարիտա Գոտիե («Կամելիազարդ տիկինը» Դյումա-որդի), Թեոդորա (Սարդուի համանուն պիեսը), Գրյոզ արքայադուստրը (Ռոստանի համանույն պիես), Ռեյխշտադտի դուքս (Ռոստանի «Արծվի ձագ» պիես), Համլետ (Շեքսպիրի համանուն ողբերգություն), Լորենզաչչո (Մյուսսեի համանուն պիես)։ Թողել է բեմը 1922 թ.։ Ռոստանդն անվանել է նրան «դիրքերի թագուհի և ժեստերի արքայադուստր», Հյուգոն գովաբանել է նրա «ոսկե ձայնը»: Նա մի քանի թատերական շրջագայություններ է կատարել աշխարհով, եղել է առաջին դերասանուհին, ով ձայնագրություններ է կատարել և խաղացել է շարժանկարներում:

Վաղ կյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սառա Բեռնարն իր մայրիկի հետ

Սառա Բեռնարը ծնվել է որպես Հենրիետե Ռոսինե Բեռնար, Փարիզի Լատինական թաղամասում, հոկտեմբերի 22-ին կամ 23-ին[11]: Նա հոլանդացի-հրեա կուրտիզանուհի, բարձր դասի այցելուներ ունեցող մարմնավաճառ Հուդիթ Բեռնարի ապօրինի դուստրն էր: Նրա հոր անունը հայտնի չէ: Ըստ որոշ աղբյուրների, նա ենթադրաբար հարուստ վաճառականի որդի էր, Լա Հավրեից[12]: Բեռնարը հետագայում գրել է, որ որ իր հայրը վճարել է իր կրթության համար, պնդել է, որ աղջիկը մկրտություն ստանա որպես կաթոլիկ և բավականին գումար է թողել նրա համար[12]: Նրա մայրը հաճախ է ճամփորդել և քիչ է տեսակցել իր դստերը: Նա աղջկան դայակի հետ նախ տեղավորել է Բրիթանի շրջանում, հետո` Փարիզի Նեուիլի արվարձանում[13]: Երբ Սառան 7 տարեկան էր, մայրը նրան ուղարկում է երիտասարդ օրիորդների դպրոց Աութեուիլում, ուսման համար վճարում էր հոր միջոցներով: Այստեղ նա առաջին անգամ մասնակցել է թատերական ներկայացման` խաղալով «Քլովիլդ» ներկայացման մեջ Փերիների թագուհու դերը[13]: Քանի դեռ Սառան դպրոցում էր, նրա մայրը հայտնվում է Փարիզի կուրտիզանուհիների վարկանիշի ամենաբարձր տեղերում` շփվելով քաղաքական գործիչներր, բանկիրների, գեներալների ու գրողների հետ: Նրա ընկերների մեջ էր Նապոլեոն 3-րդ կայսեր եղբայր և ֆրանսիական օրենսդրական մարմնի նախագահ Շառլ դե Մոնրին[12]: 10 տարեկանում, Մոնրիի հովանավորությամբ Սառան ընդունվել է Վերսալի մոտ գտնվող Ավգուստին կաթոլիկ դպրոց[14]: Կաթոլիկ դպրոցում նա խաղացել է «Թոբիթը և հրեշտակը» օպերայի Ռաֆայել հրեշտակապետի հատվածում[12]: Նա հայտարարել է իր` միանձնուհի դառնալու մտադրության մասին, սակայն միշտ չէ, որ հետևել է կաթոլիկ դպրոցի կանոններին: Նա մեղադրվել է սրբապղծության համար, երբ իր մողեսի համար կազմակերպել է քրիստոնեական թաղում` ծեսերով[12]: 1859 թվականին Սառան իմանում է, որ իր հայրը մահացել է[13]: Մայրը ընտանեկան ժողով է հրավիրում` ներառյալ Մորնիին` որոշելու համար աղջկա հետագա ճակատագիրը: Մորնին աղջկան առաջարկում է դերասանուհի դառնալ, սակայն այդ միքտը սարսափեցնում է Սառային, ով երբևէ թատրոնում չէր եղել[13]: Մորնին կազմակերպում է նրա առաջին այցելությունը Comedie Française թատրոն` Սառայի մայրիկի և իր ընկերոջ` Ալեքսանդր Դյումայի հետ: Նրանք դիտում էին Ժան Ռասինի «Բրիտանիկուս» ներկայացումը: Սառան այնքան էր տարվել ներկայացմամբ, որ սկսում է բարձր հեկեկալ` անհանգստություն պատճառելով հանդիսատեսին[13]: Մոնրին և խմբի մյուս անդամները բարկանում են նրա վրա ու հեռանում, իսկ Դյուման հանգստացնում է նրան և հետո հավաստիացնում Մորնիին, որ նա ծնված է բեմի համար: Ներկայացումից հետո Դյուման նրան կոչում է «իմ փոքրիկ աստղ»[15]: Մորնին օգտագործում է իր կապերը Փարիզի կոնսերվատորիայի ղեկավար, կոմպոզիտոր Դանիել Աուբերի հետ` նրա համար տեղ ապահովելու համար: Նա սկսում է պատրաստվել, ինչպես հետագայում գրել է իր հուշերում, «ակնհայտ չափազանցությամբ, որով ես ընդունում եմ ցանկացած նոր նախաձեռնություն»[13]: Դյուման աշխատում էր նրա հետ: Ժյուրիի կազմում էին Աուբերն ու Comédie Française թատրոնի հինգ առաջատար դերասաններ ու դերասանուհիներ: Ենթադրվում էր, որ նա պետք է անգիր արտասաներ Ռասինի ստեղծագործություններից որևէ մեկը, սակայն նա նախօրոք չէր տեղեկացվել այդ մասին: Բեռնարն ասում է ժյուրիի անդամներին, որ դրա փոխարեն նա կարող է ասմունքել Ժան դը Լաֆոնտենի Երկու աղավնի առակը: Ժյուրիի անդամները կասկածանքով են նայում դրան, սակայն նրա ասմունքի պաթոսն ու խանդավառությունը հաղթում են նրանց, և նա հրավիրվում է սովորելու կոնսերվատորիայում[15]:

Առաջնախաղ և հեռացում Կոմեդի Ֆրանսեզից (1862–1864)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բեռնարը սովորել է Կոնսերվատորիայում 1860-1862 թվականներին` ուսանելով Comédie Française թատրոնի երկու ականավոր դերասանների` Ժոզեֆ Իզիդոր Սամսոնի և Ժամ Բապտիստ Պրովոստի մոտ: Նա հետագայում գրել է իր հուշերում, որ Պրովոստը նրան սովորեցրել է ձայնի ճիշտ արտասանություն և ժեստեր, իսկ Սամսոնը սովորեցրել է նրան պարզության ուժը[13]: Բեմի համար նա փոխել է իր ազգանունը` "Bernhard"-ից դարձնելով "Bernhardt": Ուսանելու տարիներին նա նաև ստացել է ամուսնության իր առաջին առաջարկը հարուստ բիզնեսմենից, ով առաջարկել է նրան 500.000 ֆրանկ: Դերասանուհու մերժումը նա ծանր է տարել: Բեռնարը գրել է, որ ինքը «ցավ է ապրել, քանի որ այդ մարդն ինձ սիրում էր այնպես, ինչպես սիրում են թատերական ներկայացումներում»[13]: Ողբերգությունների դասընթացի իր առաջին քննությանը նա փորձել է ուժեղացնել իր գանգուր մազերի առատությունը, որը նրան առավել անկառավարելի է դարձրել: Մրսածությունը կոշտացրել էր նրա ձայնն այնքան, որ ինքը հազիվ էր ճանաչում այն: Ավելին, նրա ներկայացման հատվածները դասական գործեր էին և պահանջում էին մանրամասնորեն մտածված հույզեր, իսկ ինքը նախընտրում էր ռոմանտիզմն ու բնականորեն ու ամբողջապես էր արտահայտում իր հույզերը: Ուսուցիչները նրա խաղացած ողբերգությունը գնահատում են 14-րդ տեղում, իսկ կատակերգությունը` երկրորդ[12]: Մորնին նրան ևս մեկ անգամ է փրկում: Նա բարեխոսում է Սառայի համար Կամիլ Դուսեի` Արվեստների ազգային նախարարի մոտ: Դուսեն ներկայացնում է նրան Կոմեդի ֆրանսեզ թատրոնի տնօրեն Էդուարդ Տիերիին[12], ով առաջարկում է Բեռնարին ընդունել թատրոն որպես «թոշակառու», նվազագույն աշխատավարձով[15]: Բեռնարն այստեղ իր առաջնախաղն է ունենում 1862 թվականի օգոստոսի 31-ին, Ռասինի «Իֆիգենիան Ավլիսում» ներկայացումով[12][16]: Առաջնախաղը հաջողությամբ չի անցնում: Սառան հասկանում է, թե ինչ է բեմի հանդեպ վախը: Որոշ հանդիսականներ ծաղրում են նրա կերպարը: Երբ ներկայացումն ավարտվում է, Պրովոստն սպասում էր նրան կուլիսներում, և դերասանուհին նրանից ներողություն է խնդրում: Պրովոստն ասում է նրան. «Ես կարող եմ ներել քեզ, և միգուցե դու ինքդ էլ քեզ ներես, սակայն Ռասինն իր գերեզմանում երբևէ չի ների ների»[15]: L'Opinion Nationale ևLe Temps թերթի թատերական ազդեցիկ քննադատ Ֆրանսիսկո Սաքրին նրա խաղի մասին գրել է. «Նա իրեն լավ է տիրապետում և հիանալի արտասանություն ունի: Սա ամենն է, որ այս պահին կարելի է ասել նրա մասին»[15]: Բեռնարը երկար չի մնում Կոմեդի Ֆրանսեզում: Նա Հենրիետայի դերն է խաղում Մոլիերի «Գիտնական կանայք» պիեսում և Իպոլիտի դերը L'Étourdiում` առանց մեծ տպավորություն թողնելով քննադատների կամ էլ թատրոնի անձնակազմից որևէ մեկի վրա: Շաբաթներ են անցնում, իսկ Սառան նոր դերեր չի ստանում[17]: Նրան խնդիրների է առաջ է կանգնեցնում նաև իր տաքարյուն բնավորությունը: Երբ թատրոնի դռնապանը նրան անվանում է «փոքրիկ Բեռնար», նա իր անձրևանոցը կոտրում է դռնապանի գլխին: Հետո նա ներողություն է խնդրում, և երբ 20 տարի անց դռնապանը թոշակի է անցնում, նրա համար առանձնատուն է գնում Նորմանդիայում[15]: 1863 թվականի հունվարի 15-ին, Մոլիերի ծննդյան օրվա միջոցառմանը Սառան հրավիրում է իր կրտսեր քրոջը` Ռեգինային, իրեն ընկերակցելու: Ռեգինան անզգուշաբար կանգնում է թատրոնի առաջատար դերասանուհու` Զաիր Նատալի Մարտելի (1816-1885, հայտնի որպես տիկին Նատալի) զգեստի վրա[18]: Տիկին Նատալին հրում է Ռեգինային: Երկու կանայք սկսում են գոռալ իրար վրա, Սառան միջամտում է ու ապտակում է տիկին Նատալիին: Տարեց դերասանուհին ընկնում է մեկ այլ դերասանի վրա: Տիերին խնդրում է Սառային ներողություն խնդրել տիկին Նատալիից: Բեռնարը հրաժարվում է, պահանջելով, որ նախ տիկին Նատալին պետք է ներողություն խնդրի Ռեգինայից: Բեռնարին արդեն նոր դեր էին տվել, և ներկայացման փորձերն սկսված էին: Տինին Նատալին պահանջում է, որ Սառան պետք է զրկվի դերից, եթե ներողություն չխնդրի: Քանի որ նրանցից ոչ մեկը չէր զիջում, իսկ տիկին Նատալին թատրոնի գլխավոր մարդկանցից մեկն էր, Տիերին ստիպված էր խնդրել Բեռնարին հեռանալ[14]:

Գիմնազիա թատրոն և Բրյուսել (1864–1866)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նրա ընտանիքը չէր կարողանում հասկանալ թատրոնից նրա հեռացումը. նրանց համար անըմբռնելի էր, որ որևէ մեկը կարող է հեռանալ Փարիզի ամենահեղինակավոր թատրոնից 18 տարեկանում[13]: Դրա փոխարեն նա գնում է մեկ այլ հայտնի` Գիմնազիա թատրոն, որտեղ նա դառնում է երկու առաջատար դերասանուհիների փոխարինող: Այստեղ նա գրեթե միանգամից մեկ այլ սկանդալի հեղինակ է դառնում, երբ թատրոնի այլ դերասանների հետ հրավիրվում է բանաստեղծություններ ասմունքելու Տուիլերիս Պալատ. միջոցառմանը ներկա էր նաև Նապոլեոն 3-րդ կայսրը: Նա որոշում է ասմունքել Հյուգոյի երկու ռոմանտիկ բանաստեղծություն, որոնք կծու քննադատության են ենթարկում կայսրին: Առաջին բանաստեղծությունից հետո կայսրը վեր է կենում և դուրս է գալիս, նրան հետևում են այլ հյուրեր ևս[15]: Գիմնազիայում նրա հաջորդ` ռուս հիմար արքայադստեր դերն ընդհանրապես չէր սազում նրան. նրա մոր կարծիքով ներկայացումն «անհեթեթ» էր[13]: Նա հանկարծակի որոշում է թողնել թատրոնը, ճամփորդել ու մոր նման սիրեկաններ ունենալ: Նա կարճ ժամանակով մեկնում է Իսպանիա, հետո, Ալեքսանդր Դյումայի առաջարկով` Բելգիա[15]: Իր հետ Բրյուսել է տանում Դյումայի երաշխավորող նամակներն ու ընդունելություն է գտնում հասարակության ամենաբարձր մակարդակներում: Ըստ որոշ վկայությունների Բրյուսելում հանդիպում է երիտասարդ ազնվական Լիգնեի արքայազնին ու նրա հետ սիրավեպ է ունենում[15]: Այլ վկայություններ ասում են, թե նրանք հանդիպել են Փարիզում, որտեղ Արքայազնը թատրոն էր այցելել[12]: Սիրավեպը կարճ է տևում և ավարտվում է այն ժամանակ, երբ Սառան իմանում է, որ մայրը սրտի կաթված է ստացել: Նա վերադառնում է Փարիզ և մորը տենսում է ավելի լավ վիճակում: Ինքն այդ ժամանակ հղի է լինում Արքայազնից: Նա այդ մասին չի տեղեկացնում երեխայի հորը: Սառայի մայրը չէր ուզում, որ իր հարկի տակ առանց հայր երեխա մեծանա, այսպիսով դերասանուհին տեղափոխվում է մի փոքրիկ առանձնատուն, որտեղ էլ 1864 թվականի դեկտեմբերի 22-ին 20-ամյա Սառան ունենում է իր միակ երեխային` Մաուրիս Բեռնարին[15]: Որոշ վկայություններ ասում են, որ Արքայազն Հենրին չի մոռանում նրան: Ըստ այս վարկածի, նա իմանում է Սառայի հասցեն թատրոնից, ժամանում է Փարիզ ու այցելում է Բեռնարին: Մեկ ամիս անց նա վերադառնում է Բրյուսել ու ասում է իր ընտանիքին, որ ուզում է ամուսնանալ դերասանուհու հետ: Ընտանիքը հանձնարարում է տղայի հորեղբորը վերջ դնել սիրավեպին` սպառնալով Արքայազնին զրկել ժառանգությունից` Բեռնարի հետ ամուսնանալու դեպքում[15]: Ըստ մեկ այլ վարկածի` Արքայազնը հրաժարվում է երեխայի հանդեպ պատասխանատվությունից[12]: Սառան այս սիրավեպը հետագայում կոչել է իր «մշտական վերքը», սակայն երբեք չի քննարկել Մաուրիսի հայրության հարցը: Երբ նրան հարցրել են, թե ով է երեխայի հայրը, նա երբեմն պատասխանել է. «Ես այդպես էլ չեմ կարողանում հասկանալ, թե ով է իմ երեխայի հայրը. Լոեն Գամբետան, Հյուգոն, թե՞ Գեներալ Բուլանժեն»[15]: Շատ տարիներ անց, 1885 թվականի հունվարին, երբ Բեռնարը ճանաչված էր, Արքայազնը գալիս է Փարիզ և առաջարկում է Մաուրիսին ճանաչել որպես իր որդի, սակայն Մաուրիսը քաղաքավարի կերպով մերժում է նրան` բացատրելով, որ իրեն լիովին բավարարում է Սառա Բեռնարի որդին լինելը[12]:

Օդեոն (1866–1872)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բեռնարը տրուբադոր տղայի` Զանետոյի, դերում, Le Passant-ում, (1869)

Մաուրիսի ծնվելուց հետո Բեռնարը մանր դերեր է խաղաղել որպես մելոդրամիկ հայտնի Փորթ-Սեինթ-Մարտին թատրոնում: 1866 թվականի սկզբին նա Օդեոն թատրոնի տնօրեն Ֆելիքս Դուքուեսնելի հետ համատեղ ընթերցանության հնարավորություն է ստանում: Հետագա տարիներին Դուքուեսնելը նկարագրել է այդ ընթերցումներն` ասելով. «Ինձ հետ էր մի էակ, ով սքանչելիորեն շնորհալի էր, հանճարեղության աստիճան խելացի, նրբության տակ թաքնված մեծագույն էներգիայով ու ամուր կամքով»: Թատրոնի ֆինանսական գծով տնօրենի տեղակալ Չարլզ դե Չիլին ցանկանում էր մերժել նրան` որպես անպատասխանատու մարդու, ինչպես նաև` նրան դուր չէր գալիս դերասանուհու չափազանց նիհարությունը, սակայն Դուքուեսնելը հմայված էր. նա աշխատանքի է ընդունում Սառային շատ համեստ, 150 ֆրանկ ամսեկան աշխատավարձով, որը նա վճարում էր իր գրպանից[12]: Օդեոնն իր նշանակալիությամբ ու հայտնիությամբ զիջում էր միայն Կոմեդի Ֆրանսեզին, և ի տարբերություն այդ խիստ ավանդական թատրոնին, կենտրոնացած էր առավել ժամանակակից ներկայացումների վրա: Օդեոնը բավականին հայտնի էր Լեֆթ Բենքի ուսանողների շրջանում: Սառայի առաջին ներկայացումները թատրոնում հաջողված չէին: Նա խաղում էր 18-րդ դարի չափազանց մակերեսային ու թեթևամիտ կատակերգություններում, մինչդեռ նրա ուժեղ կողմը բեմում իր առավելագույն անկեղծությունն էր[15]: Նրա նիհար կազմվածքը ծիծաղելի էր նայվում ճոխ զարդարված հագուստի մեջ: Նրա ամենամեծ աջակիցը` Դյուման, նրա ներկայացումներից մեկից հետո ասել է. «Նա կուսական գլուխ ունի և ցախավելի պես մարմին»[15]: Շուտով այնուամենայնիվ, տարբեր ներկայացումներ խաղալով ու ավելի շատ փորձ ձեռք բերելով, նրա ներկայացումները բարելավվում են: Սառան բարձր է գնահատվում «Լիր արքա» ներկայացման մեջ Կորդելիայի դերի համար: 1867 թվականի նա երկու` երիտասարդ կնոջ և երիտասարդ տղայի դերեր է խաղացել Ժան Ռասինի «Աթալիա» պիեսում. տղայի` Զախարի դերն առաջինն էր բազմաթիվ տղամարդկային դերերից, որ Սառան խաղացել է իր կարիերայի ընթացքում: Ազդեցիկ քննադատ Սարսին գրել է. «... նա հմայել է իր հանդիսատեսին ինչպես փոքրի Օրփեոսը»[15]: Նրա բեկումնային ներկայացումն է դարձել Ալեքսանդր Դյումայի «Քին» ստեղծագործությունը, 1868 թվականին, որտեղ Սառան խաղացել է կանացի գլխավոր` Աննա Դենբիի դերը: Ներկայացումն սկզբում ընդհատվել է հանդիսատեսի «Դո՛ւրս տարեք Դյումային, տվե՛ք մեզ Հյուգոյին» կոչերով: Բեռնարը դիմել է հանդիսատեսին` ուղղակիորեն ասելով. «Ընկերներ, դուք ցանկանում եք ճշմարտությունը պաշտպանել: Եվ դրա համար դուք պարոն Դյումային պատասխանատու եք դարձնում պարոն Հյուգոյի վտարմար համա՞ր»[12]: Սրանից հետո հանդիսատեսը ծիծաղում է, ծափահարում նրան ու լռում: Վերջին տեսարանում նա օվացիաների է արժանանում, և Դյուման շտապում է կուլիսներ` նրան շնորհավորելու: Երբ նա թատրոնից դուրս է գալիս, ամբոխը հավաքվում է բեմի դիմաց ու նրան ողողում ծաղիկներով: Նրա աշխատավարձը միանգամից բարձրացվում է` ամսեկան հասցվելով 250 ֆրանկի[15]: Նրա հաջորդ հաջողությունը Ֆրանսուա Կոպեի Le Passant ներկայացումն էր, որի առաջնախաղն Օդեոն թատրոնում տեղի է ունեցել 1868 թվականի հունվարի 14-ին[15]: Սառան այստեղ խաղացել է տրուբադոր Զանետոյի դերը[19]: Քննադատ Թեոֆիլ Գուտիերը նրա խաղը բնութագրել է «նրբագեղ ու հմայիչ»: Այն բեմադրվել է 150 անգամ, ինչպես նաև` խաղացվել է Թյուիլրի արքայական պալատում` Նապոլեոն 3-րդի ու նրա պալատականների համար: Դրանից հետո Կայսրը նրան ադամանդով զարդարված կրծքազարդ է ուղարկել[15]: Իր հուշերում Սառան Օդեոնում խաղացած տարիների մասին գրել է. «Սա այն թատրոնն է, որը ես ամենից շատն եմ սիրել և միակը, որը ես ափսոսանքով եմ թողել: Մենք բոլորս սիրում էինք միմյանց: Բոլորն ուրախ էին: Թատրոնն ասես դպրոցի շարունակությունը լիներ: Բոլոր երիտասարդներն այստեղ էին գալիս...Ես հիշում եմ այն մի քանի ամիսը, որ անց եմ կացրել Կոմեդի Ֆրանսեզում: Այդ փոքիկ աշխարհը խեղդող էր, բամբասող ու նախանձ: Ես հիշում եմ մի քանի ամիսները Գիմնազիա թատրոնում: Այստեղ բոլորը խոսում էին միայն հագուստի ու գլխարկների մասին և շաղակրատում հարյուրավոր բաների մասին, որոնք որևէ կապ չունեին արվեստի հետ: Օդեոնում ես երջանիկ էի, որ մենք մտածում էինք միայն ներկայացումներ բեմադրելու մասին: Մենք փորձեր էինք անում առավոտյան, կեսօրին ու երեկոյան, միշտ: Ես հիանում էի դրանով»: Բեռնարն ապրում էի իր վաղեմի ընկերոջ ու օգնականի` մադամ Գերարդի և իր որդու հետ փոքրիկ առանձնատանը Աուտեուիլ արվարձանում և թատրոն էր գնում փոքրիկ կառքով: Նա սկսում է մտերմություն անել գրող Ժորժ Սանդի հետ և խաղում է նրա հեղինակած երկու պիեսներում[13]: Իր հանդերձարանում նա շատ հայտնի մարդկանց էր ընդունում, այդ թվում` Գյուստավ Ֆլոբերին ու Լեոն Գամբետային: 1869 թվականին, երբ ֆինանսապես առավել լավ վիճակում էր, նա տեղափոխվում է 7 սենյականոց ավելի մեծ առանձնատուն Փարիզի կենտրոնում: Մայրն սկսում է այցելել նրան` երկար տարիների ընդմիջումից հետո, իսկ նրա տատիկը, ով խստաբարո օրթոդոքս հրեա էր, տեղափոխվում է Սառայի տուն` հոգ տանելու Մաուրիսին: Բեռնարն սպասուհի է վարձում` ճաշ պատրաստելու և տնային գործերն անելու, ինչպես նաև` ընտանի կենդանիներին հոգ տանելու համար: Դերասանուհին մեկ կամ երկու շուն էր պահում, իսկ երկու կրիաները միշտ ազատ շրջում էին բնակարանում[15]: 1868 թվականին հրդեհն ամբողջովին ավերում է նրա բնակարանն իր ողջ գույքով: Նա չի դիմում ապահովագրության համար: Կայսեր նվիրած ադամադե կրծքազարդն ու իր սիրեկաններից մեկի` Խալիդ Բեյի նվիրած թագը հալվում են: Նա մոխիրների մեջ գտնում է ադամանդենրը, իսկ Օդեոնի ղեկավարները բարեգործական ներկայացում են կազմակերպում: Այդ ժամանակվա ամենահայտնի սոպրանոն, Ադելինա Պատտին, անվճար համերգ է տալիս: Ի հավելումն, նրա հայրիկի տատիկը նվիրաբերում է 120.000 ֆրանկ: Բեռնարը կարողանում է ավելի ընդարձակ բնակարան գնել` երկու սրահով ու մեծ ճաշասենյակով[12]:

Պատերազմի տարիներն Օդեոնում (1870–1871)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆրանս-պրուսական պատերազմի սկիզբը հանկարծակի ընդհատել է նրա թատերական կարիերան: Ֆրանսիական բականի պարտության լուրը, Նապոլեոն 3-րդ կայսրի հանձնվելը Սեդանում և 1870 թվականի սեպտեմբերի 4-ին Երրորդ Ֆրանսիական Հանրապետության հռչակումը նախորդել են պրուսական բանակի կողմից քաղաքի պաշարմանը: Փարիզը կտրվել է նորություններից և սննդի մատակարարումից, և թատրոնները փակվել են: Բեռնարը նախաձեռնել է Օդեոն թատրոնի շենքը ճակատամարտերի ընթացքում վիրավորված զինվորների համար հիվանդանոցի վերածելու գործընթաց[14]: Նա 32 մահճակալ է տեղադրել նախասրահում, իր անձնական խոհարարին բերել է վիրավորների համար ապուրներ պատրաստելու և իր հարուստ ընկերներին ու երկրպագուներին ստիպել է նվիրատվություններ անել հիվանդանոցի համար: Բացի հիվանդանոցի կազմակերպումը, նա նաև աշխատել է որպես բուժքույր` օգնելով ավագ վիրաբույժին վիրահատությունների ժամանակ[12]: Երբ քաղաքի ածխի պաշարներն սպառվել են, Բեռնարն օգտագործել է հին դեկորացիաներ, նստարաններ և աստիճանի փայտեր` թատրոնը տաքացնելու համար[12]: 1871 թվականի հունվարի սկզբին, 16 շաբաթվա պաշարումից հետո գերմանացիներն սկսել են ռմբակոծել քաղաքը երկարափող հրանոթներով: Հիվանդներին ստիպված էին տեղափոխել նկուղ, և ի վերջո հիվանդանոցը փակվել է: Բեռնարը լուրջ գործողություններ էր իրականացնում` վիրավորներին այլ ռազմական հիվանդանոց տեղափոխելու համար, և նա ի վերջո կարողանում է բնակարան վարձել` տեղավորելու 20 հիվանդներին: Պաշարման ավարտին Բեռնարի հիվանդանոցը հոգ էր տարել ավելի քան 150 վիրավոր զինվորների համար` ներառյալ Ֆերդինանդ Ֆոչին, ով հետագայում Առաջին աշխարհամարտի ժամանակ դարձել է դաշնակից զորքերի հրամանատար[15]: 1871 թվականի հունվարի 19-ին ֆրանսիական կառավարությունը զինադադար է կնքում, և Բեռնարն իմանում է, որ իր որդին ու ընտանիքը տեղափոխվել են Համբուրգ: Նա գնում է Ֆրանսիայի հանրապետության նոր ղեկավար Լուի-Ադոլֆ Տիերի մոտ և պահանջում է հնարավորություն տալ անցնել Գերմանիա` ընտանիքին հետ բերելու: Երբ նա մի քանի շաբաթ անց Փարիզ է վերադառնում, քաղաքը Փարիզի կոմունայի վերահսկողության տակ էր: Նա կրկին հեռանում է` ընտանիքը տանելով Սեն Ժերմեն ան Լե: Սառան ավելի ուշ վերադառնում է իր բնակարան, երբ Կոմունան պարտվել էր Ֆրանսիական բանակի կողմից:

Ռուի Բլազ և վերադարձ Կոմեդի Ֆրանսեզ (1872–1878)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Թյուիրլի պալատը, Փարիզի քաղաքային դահլիճը և շատ այլ շինություններ այրվել են Կոմունայի կողմից կամ վնասվել են պատերազմի ժամանակ, սակայն Օդեոն թատրոնի շենքը կանգուն է մնացել: Օդեոնի տնօրեն Շարլ Մարի Չիլին այցելում է Սառային իր բնակարանում, որտեղ դերասանուհին ընդունում է նրան բազմոցին թիկնած: Նա հայտարարում է, որ թատրոնը կվերաբացվի 1871 թվականի հոկտեմբերին և խնդրում է նրան Անդրե Տերիեի նոր` «Ժան Մարի» պիեսում խաղալ գլխավոր դերը: Բեռնարը պատասխանում է, որ նա ավարտել է գործերը թատրոնի հետ և պատրաստվում է տեղափոխվել Բրետեն ու գյուղատնտեսությամբ զբաղվել: Չիլին, ով Բեռնարի բնավորությունը լավ գիտեր, ասում է, որ հասկանում ու ընդունում է նրա որոշումը և դերը կտա Ջեյն Էսլերին, ով Բեռնարի ախոյան դերասանուհին էր: Ըստ Չիլիի, Բեռնարն անմիջապես ցատկում է բազմոցից ու հարցնում է, թե երբ է պետք է փորձերն սկսել[15]: Ժան Մարին, որ պատմում է մի երիտասարդ կնոջ մասին, ում հայրն ստիպել է ամուսնանալ մի ծեր տղամարդու հետ, ում նա չէր սիրում, Բեռնարին մի նոր հաջողություն է բերում: Քննադատ Սարսին գրել է. «Նա կամային գրավչություն ունի, թափանցիկ հմայք և էլ չգիտեմ, թե ինչ: Նա բնական արտիստ է, անհամեմատելի արտիստ»[12]: Օդեոնի ղեկավարությունը որոշում է բեմադրել Վիկտոր Հյուգոյի «Ռուի Բլազ» պիեսը, գրված 1838 թվականին: Բեռնարը խաղում էր Իսպանիայի թագուհու դերը: Հյուգոն ինքն էր ներկա լինում փորձերին: Նախ Բեռնարը ձևացնում էր, թե անտարբեր է նրա հանդեպ, սակայն նա աստիճանաբար գրավել է դերասանուհուն, և վերջինս դարձել է նրա բուռն երկրպագուն: Ներկայացման առաջնախաղը տեղի է ունեցել 1872 թվականի հունվարի 16-ին: Առաջնախաղին ներկա էին Ուելսի արքայազնը և ինքը` Հյուգոն: Ներկայացումից հետո Հյուգոն մոտեցել է Բեռնարին, ծնկի է իջել նրա առջև ու համբուրել ձեռքը[15]: «Ռուի Բլազը» խաղացվել է լիքը դահլիճներում: Դրա ցուցադրությունից մի քանի ամիս անց Բեռնարը հրավեր է ստացել Կոմեդի Ֆրանսեզի տնօրեն Էմիլ Պերինից, ով նրան խնդրում էր վերադառնալ և առաջարկում էր տարեկան 12.000 ֆրանկ աշխատավարձ, ինչը գրեթե 10.000 ֆրանկով ավելին էր, քան Օդեոնում ստացածը[12]: Բեռնարը առաջարկում է Չիլիին իր աշխատավարձը համապատասխանեցնել առաջարկին, սակայն նա մերժում է: Մշտապես ավելի շատ գումարի կարիք ունենալով` նա հայտարարում է, որ հեռանում է Օդեոն թատրոնից, երբ վերջացնում է «Ռուի Բլազ» ներկայացման ցուցադրությունը: Չիլին նրա դեմ իրավական գործ է հարուցում, և Սառան ստիպված էր վճարել 6.000 ֆրանկ` վնասների համար: «Ռուի Բլազ»-ի 100-րդ ցուցադրությանը Հյուգոն ճաշ է մատուցում ի պատիվ Բեռնարի ու նրա ընկերների` կենաց ասելով «Իր հմայիչ թագուհու ու նրա ոսկե ձայնի համար»[15]: Նա պաշտոնապես վերադառնում է Կոմեդի Ֆրանսեզ 1872 թվականի հոկտեմբերի 1-ին և արագորեն ստանում է ֆրանսիական թատրոնի ամենահայտնի ու պահանջված դերերից մի քանիսը: Նա խաղացել է Ջունիի դերը Ժան Ռասինի Բրիտանիկուս ներկայացման մեջ, Չեբուրինի դերը` «Ֆիգարոյի ամուսնությունը» պիեսում և գլխավոր դերը` Վոլտերի հինգ արարից բաղկացած «Զաիր» ողբերգությունում[12]: 1873 թվականին նա հայտնի ողբերգակ Ժան Մունե-Մյուլլիի հետ խաղացել է Ռասինի «Ֆեդրա» պիեսում, ով շուտով դարձել է նրա սիրեկանը: Առաջատար ֆրանսիացի քննադատ Սարսին գրել է. «Սա բնական ինքնություն է` սքանչելի ինտելեկտով, կրակե հոգով և ամենամեղեդային ձայնով, որ մարդկային ականջը երբևէ լսել է: Այս կինը խաղում է իր սրտով, իր ամբողջ ներաշխարհով»[15]: «Ֆեդրա»-ն նրա ամենահայտնի դասական դերն է դարձել, որ նա խաղացել է ամբողջ աշխարհում, հաճախ այն հանդիսատեսի համար, որ ֆրանսերեն շատ քիչ է իմացել կամ առհասարակ չի իմացել: Նա հանդիսատեսին ստիպել է հասկանալ իր ձայնն ու ժեստերը[12]: 1877 թվականին նա խաղում է իր մեկ այլ հաջողված` տիկին Սոլի դերը Էրնանի ողբերգության մեջ, որը գրվել է 47 տարի առաջ, Հյուգոյի կողմից: Ներկայացման մեջ նրա սիրեկանը` Մունե-Մյուլլին, նրա սիրեկանն էր նաև բեմից դուրս: Հյուգոն հանդիսատեսի մեջ էր: Հաջորդ օրը նա դերասանուհուն երկտող է ուղարկել. «Տիկին, Դուք հիասքանչ էիք և գրավիչ: Դուք հուզեցիք ինձ. այն պահին, երբ հանդիսատեսը ծափահարում էր, ես, հուզված ու ազդված Ձեզանից, արտասվեցի: Այդ օրը թափած իմ արտասուքը Ձերն էր: Ես այն Ձեր ոտքերի տակ եմ դնում»: Երկտողի հետ կար նաև արտասուքի ձև ունեցող ադամանդով զարդարված թևնոց[13]: Նա ակտիվ թատերական կյանք էր վարում իր տանը: Դերասանուհին իր ննջարանում դագաղ էր պահում և երբեմն քնում էր դրա մեջ կամ ուղղակի դերերն էր սովորում, և չնայած հայտնի պատմություններին, նա իրականում երբեք այն չի վերցրել իր հետ իր ճամփորդությունների ժամանակ: Նա հոգ էր տանում իր կրտսեր քրոջը, ով հիվանդ էր տուբերկուլյոզով և թույլ էր տալիս նրան քնել իր մահճակալին, մինչդեռ ինքը քնում էր դագաղում: Նա լուսանկարվել է այնտեղ պառկած` ավելացնելով այն լեգենդների թիվը, որ ինքն ստեղծում էր իր համար: Բեռնարը վերականգնել է իր նախկին հարաբերությունները Կոմեդի Ֆրանսեզի անդամների հետ. նա մասնակցել է Մադամ Նատալիին նվիրված միջոցառմանը, մի դերասանուհի, ում Սառան մի անգամ ապտակել էր: Այնուամեյանիվ, նա հաճախ հակասությունների մեջ էր Պերինի` թատրոնի տնօրենի հետ: 1878 թվականին, Փարիզի համալսարանական ցուցադրության ժամանակ նա թռիչք է կատարել Փարիզի վրայով պարաշյուտիստ Պիեռ Գիֆարդի և նկարիչ Ջորջ Կլաիրինի հետ` իր այդ ժամանակվա ամենահայտնի դերի` Տիկին Սոլի գրությամբ փուչիկով: Անսպասելի փոթորիկը փուչիկը հեռացրել է Փարիզից` նրանց տանելով մի փոքրիկ քաղաք: Երբ նա վերադարձել է քաղաք, Պերինը կատաղած էր. նա տուգանել է Բեռնարին 1000 ֆրանկով` հղում անելով թատրոնի կանոնակարգին, ըստ որի դերասանները պետք է թույլտվություն վերցնեն` Փարիզը լքելուց առաջ: Բեռնարը հրաժարվել է վճարել և սպառնացել է հեռանալ Կոմեդի Ֆրանսեզից: Պերինն ընդունել է, որ չի կարող նրան թողնել հեռանալ. նրանք փոխհամաձայնության են եկել[15]:

Հաղթարշավ Լոնդոնում և հեռացում Կոմեդի Ֆրանսեզից (1879–1880)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սառա Բեռնարը 1879 թվականին

Բեռնարը էական գումար էր աշխատում թատրոնում, սակայն նրա ծախսերն ավելի մեծ էին: Այդ ժամանակ նա արդեն ութ սպասավոր ուներ և կառուցել էր իր առաջին տունը: Նա հավելյալ ուղիներ էր փնտրում գումար վաստակելու համար: 1879 թվականի հունիսին, քանի դեռ Կոմեդի Ֆրանսեզ թատրոնը Փարիզում վերաձևափոխվում էր, Պերինը հյուրախաղեր է կազմակերպում դեպի Լոնդոն: Շրջագայության սկսվելուց հետո բրիտանացի թատերական իմպրեսարիո Էդվարդ Ջարետը մեկնում է Փարիզ և առաջարկում Սառային առանձին ներկայացումներ խաղալ հարուստ լոնդոնցիների տներում: Յուրաքանչյուր ներկայացման համար առաջարկվող վճարն ավելին էր, քան նրա մեկ ամսվա աշխատավարձը Կոմեդիում[15]: Երբ Պերինը կարդում է առանձին ներկայացումների մասին մամուլում, նա կատաղում է: Ավելին, Լոնդոնի Գաիթի թատրոնը պնդում էր, որ Բեռնարը պետք է խաղա գլխավոր դերը թատերաշրջանի բացման ներկայացման մեջ. սա հակասում էր Կոմեդիի ավանդույթներին, որտեղ դերերը բաշխվում էին հիերարխիկ սկզբունքով: Երբ Պերինը հակադրվում է` ասելով, որ Բեռնարը միայն 10-րդը կամ 11-րդն է իրենց թատրոնում, Գաիթի թատրոնի ղեկավարությունը սպառնում է առհասարակ կասեցնել ներկայացումը: Պերինը ստիպված զիջում է: Նա Բեռնարին դեր է տալիս Ֆեդրայի մեկ արարում, շրջագայության առաջին խաղում[15]: 1879 թվականի հունիսի 4-ին ներկայացման վարագույների բացումից անմիջապես առաջ, նա բեմի հանդեպ վախ է ապրում: Հետագայում նա գրել է, որ այդ օրն իր ձայնն իրեն չէր ենթարկվում. այն չափազանց բարձր էր, և ինքն անկարող էր այն իջեցնել[13]: Այնուամենայնիվ, ներկայացումը մեծ հաջողություն է ունենում: Չնայած հանդիսատեսի մեծ մասը չէր կարողանում հասկանալ Ռասինի դասական ֆրանսերենը, նա գրավում էր դիտողներին իր ձայնով ու ժեստերով: Հանդիսատեսներից մեկը, Սըր Ջորջ Արթուրը, գրել է, որ «նա խաղում էր իր յուրաքանչյուր նյարդով, հանդիսատեսի ամբողջ մարմինը ուժեղ բաբախում էր, և նրանք զրկվել էին խոսելու ունակությունից»[15]: Բացի Զաիր, Ֆեդրա, Էրնանի ներկայացումները, որ Սառան խաղացել է թատերախմբի հետ, նա նաև անհատական ներկայացումներ է ցուցադրել բրիտանացի ազնվականների տներում, որ կազմակերպում էր Ջարետը: Վերջինս կազմակերպել է նաև նրա քանդակների ու նկարների ցուցադրությունը, որին ներկա են եղել Ուելսի արքայազնն ու վարչապետ Գլադսթոնը: Լինելով Լոնդոնում` Սառան ավելացրել է կենդանիների իր անհատական հավաքածուն: Լոնդոնում նա ձեռք է բերել երեք շուն, մի թութակ և մի կապիկ: Մեկնելով Լիվերպուլ` նա այնտեղից բերել է մի վագրակատու, մի թութակ, մի գայլ, ինչպես նաև` նվեր է ստացել վեց քամելեոն, որոնք նա պահել է Չեսթեր Սքուերում վարձած իր տանն ու հետո իր հետ տարել Փարիզ[15]: Վերադառնալով Փարիզ` նա մեծապես կտրվել է Պերինից ու Կոմդեի Ֆրանսեզի ղեկվարությունից: Վերջինս պնդում էր, որ դերասանուհին խաղա Էմիլ Օգերի նոր պիեսում, որը ինքը` Սառան, միջակություն էր համարում: Նա փորձում էր պիեսն առանց ոգևորության, հաճախ մոռանում էր տողերը, այդ պատճառով քննադատվում էր պիեսի հեղինակի կողմից: Քննադատությանը նա պատասխանել է` ասելով. «Ես գիտեմ, որ վատն եմ, բայց ոչ այնքան վատը, որքան ձեր տողերն են»: Ներկայացումը ձախողվում է: Սառան անմիջապես գրում է Պերինին. «Դու ինձ ստիպում ես խաղալ, երբ ես պատրաստ չեմ: Սա իմ առաջին և վերջին ձախողումն է Կոմեդիում»: Նա թատրոնից հեռանալու նամակ է գրում Պերինին, պատճենում դա և ուղարկում հիմնական օրաթերթերին: Պերինը մեղադրում է նրան պայմանագիրը չեղարկելու համար: Դատարանն ստիպում է դերասանուհուն 100.000 ֆրանկ վճարել, ինչպես նաև նա կորցնում է իր 43.000 ֆրանկ թոշակը[12]: Նա չի վճարում իր պարտքը մինչև 1900 թվականը: Այնուամենայնիվ, երբ Կոմեդի Ֆրանսեզ թատրոնը գրեթե ամբողջությամբ ավերվում է հրդեհից, նա թույլ է տալիս իր հին թատերախմբին օգտագործել իր անձնական թատրոնը[15]:

Կամելիազարդ տիկին և առաջին ամերիկյան ուղևորություն (1880–1881)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1880 թվականի ապրիլին, իմպրեսարիո Էդվարդ Ջարետը, Բեռնարի` Կոմեդի Ֆրանսեզ թատրոնից հեռանալու մասին իմանալուն պես շտապում է Փարիզ և առաջարկում է նրան թատերական շրջագայություն անցկացնել Անգլիայում, իսկ հետո` Միացյալ Նահանգներում: Նա կարող էր ընտրել իր խաղացանկն ու թատերակազմը: Նրան առաջարկվում էր 5.000 ֆրանկ յուրաքանչյուր ներկայացման համար, ինչպես նաև` հավելյալ 15.000 ֆրանկ, վճարվելու էին նրա բոլոր ծախսերը, իր անվամբ փոխանցվելու էր 100.000 ֆրանկ, այնքան գումար, որքան նա պարտք էր Կոմեդի Ֆրանսեզին: Դերասանուհին անմիջապես համաձայնում է[12]: Բեռնարն իր սեփական նախաձեռնությամբ նոր թատերախումբ է փորձում Théâtre de la Gaîté-Lyrique-ում` առաջին անգամ բեմադրելով Ալեքսանդր Դյումայի Կամելիազարդ տիկինը: Այս ներկայացումն առաջին անգամ բեմադրվել է 1852 թվականին, Էժեն Դոհեինի կողմից և շուտով դարձել է Սառայի ամենաշատ խաղացված ու ամենահայտնի դերը: Նա խաղացել է այդ դերն ավելի քան 1000 անգամ, մինչև իր կյանքի վերջն այն եղել է Բեռնարի ամենահաջողված դերերից մեկը: Հանդիսատեսը հաճախ արտասվել է նրա մահվան հայտնի տեսարանում, ներկայացման վերջում[15]: Լոնդոնում անգլիական գրաքննության պատճառով նա չի կարողացել խաղալ «Կամելիազարդ տիկինը», սակայն խաղացել է իր հաջողված դերերից Էրնանին և Ֆեդրան, ինչպես նաև` նոր դերեր, ներառյալ` Էժեն Սքրայբի Ադրիենա Լեկուվրյով պիեսը, ինչպես նաև` «Ֆրու-ֆրու» կատակերգությունը, որոնք երկուսն էլ մեծ հաջողությամբ են ընդունվել Լոնդոնում[12]: Նրա խաղացանկի ութ ներկայացումներից վեցի վերջում դերասանուհին մեռնում է դրամատիկ մահով: Երբ նա Լոնդոնից Փարիզ է վերդարձել, Կոմեդի Ֆրանսեզն առաջարկել է նրան հետ վերադառնալ, սակայն նա մերժել է հրավերը` բացատրելով, որ ինքն անհատապես ավելի շատ գումար է վաստակում: Դրա փոխարեն, Բեռնարը նոր ներկայացումներով ու նոր խմբով մեկնում է Բրյուսել և Կոպենհագեն, հետո` հյուրախաղերով եղել է Ֆրանսիայի գավառական քաղաքներում[15]: 1880 թվականի հոկտեմբերի 15-ին Սառան իր թատերախմբով ուղևորվում է դեպի ԱՄՆ և Նյու Յորք է հասնում հոկտեմբերի 27-ին: Նոյեմբերի 8-ին նա ներկայացնում է Սքրայբի Ադրիենե Լեքուվր ներկայացումը Բութս թատրոնում: Այդ ներկայացման տոմսի արժեքն էր 40 դոլար, ինչը հսկայական գումար էր այդ ժամանակների համար: Հանդիսատեսից քչերն էին ֆրանսերեն հասկանում, սակայն դա անհրաժեշտ չէր. նրա ժեստերն ու ձայնը գրավել էին հանդիսատեսին, և նա օվացիաների է արժանանում: Դերասանուհին շնորհակալություն է հայտնում հանդիսատեսին առանց խոնարհվելու, ուղիղ կանգնած: Նյու Յորքում խաղացած ներկայացումից հետո նա մեծապես ընդունվում է թատերասեր հասարակության կողմից, սակայն լիովին արհամարհվում է Նյու Յորքի բարձր հասարակության կողմից, ով նրա անձնական կյանքը սկանդալային էր համարում[15]: Բեռնարն իր առաջին ամերիկյան շրջագայության ընթացքում խաղում է 157 ներկայացում 51 քաղաքներում: Նա ճամփորդում էր հատուկ գնացքով, նրա հետ էին իր երկու աղախինները, երկու խոհարարները, երկու սպասավորները և նրա անձնական օգնական տիկին Գերարդը: Դերասանուհու հետ էր նաև դերասան Էդուարդ Անգելոն, ում Սառան ընտրել էր իրեն ուղեկցող և ըստ խոսակցությունների` սիրեկան այդ շրջագայության համար[20][15]: Նյու Յորքից նա մեկնել է Մենլո Պարկ, որտեղ հանդիպել է Թոմաս Էդիսոնին: Վերջինս ձայնագրել է մի փոքր հատված «Ֆեդրայի» նրա դերից[12]: ԱՄՆ-ից նա անցել է Կանադա, եղել է Մոնրեալում ու Տորոնտոյում, հիմնականում խաղացել է ամեն երեկո և անմիջապես մեկնել է ներկայացումից հետո: Նա անհամար հարցազրույցներ է տվել մամուլին, իսկ Բոստոնում լուսանկարվել է սատկած կետի ֆոնին: Նա քննադատվել է Մոնրեալի քահանայի կողմից, ինչը միայն ավելացրել է տոմսերի վաճառքը[12]: Նա խաղացել է Ֆեդրան վեց անգամ, իսկ «Կամելիազարդ տիկինը»` 65 անգամ: 1881 թվականի մայիսի 3-ին նա իր հրաժեշտի «Կամելիազարդ տիկին»-ն է խաղում Նյու Յորքում: Իր ամբողջ կյանքի ընթացքում դերասանուհին նախընտրել է դրամը կանխիկ ստանալ: Ֆրանսիա վերադառնալիս Բեռնարն իր հետ $194,000 արժողությամբ ոսկե մետաղադրամներ է բերել[15]: Իր ընկերներին պատմելով շրջագայության արդյունքների մասին` նա ասել է. «Ես օվկիանոսներ անցա` իմ արվեստի երազանքն ինձ հետ տանելով, և իմ ազգի հանճարը հաղթանակեց: Ես ֆրանսերեն բայը ցանեցի օտար գրականության սրտում, և դա այն է, ինչի համար ես ամենաշատն եմ հպարտ»[12]:

Վերադարձ Փարիզ, եվրոպական շրջագայություն, Ֆեդորայից Թեոդորա (1881–1886)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆեդորայի դերում, (1882)

1881 թվականի մայիսի 5-ին, երբ Բեռնարը վերադառնում է Փարիզ, որևէ մեկը նրան չի դիմավորում, որևէ թատրոնի ղեկավար նրան նոր դեր չի առաջարկում, Փարիզի մամուլն արհամարհում է նրա շրջագայությունը և Փարիզի ազգային թատրոնների մեծ մասը մեծ ուրախությամբ նրան հետ կուղարկեին արտերկրում բախտ որոնելու[15]: Որևէ նոր դեր կամ առաջարկ չստանալով` նա հետ է գնում Լոնդոն և երեքշաբաթյա հաջողված շրջագայություն է ունենում Գաիթի թատրոն: Լոնդոնյան այս շրջագայությունը ներառում էր «Կամերիազարդ տիկնոջ» բրիտանական առաջնախաղը, որը կայացել է Շաֆթսբերի թատրոնում. նրա ընկերը` Ուելսի արքայազնը, համոզել է Վիկտորիա թագույուն արտոնել ներկայացումը[12] Շատ տարիներ անց նա մասնավոր ներկայացումներ է խաղացել թագուհու համար, երբ նա Նիսում արձակուրդ է անցկացրել անցկացրել[15]: Երբ նա վերադարձել է Փարիզ, Բեռնարը մտադրվել է անակնկալ ներկայացում խաղալ Փարիզի Օպերայում, որտեղ ներկա էր գտնվելու նաև Ֆրանսիայի նախագահը, տարբեր հայտնի մարդիկ: Նա ասմունքել է «Մարսելիասը»` հագին ունենալով սպիտակ պատմուճան, և վերջում դրամատիկ կերպով ծածանել է Ֆրանսիայի դրոշը: հանդիսատեսը հոտնկայս օվացիաների է արժանացրել նրան, ողողել ծաղիկներով և ստիպել է երգի բառերը կրկնել ևս երկու անգամ[15]: Վերականգնելով իր տեղը ֆրանսիական թատրոնում` Բեռնարը բանակցություններ է վարել Վոդևիլ թատրոնում խաղալու համար` յուրաքանչյուր ներկայացման համար 1500 ֆրանկ վճարով: Նա նաև հայտարարել է, որ ի վիճակի չի լինի սկսել աշխատանքը մինչև 1882 թվականը: Նա հյուրախաղերի է մեկնել ֆրանսիական գավառներ, հետո` Իտալիա, Հունաստան, Հունգարիա, Շվեցարիա, Բելգիա, Հոլանդիա, Իսպանիա, Ավստրիա և Ռուսաստան: Կիևում և Օդեսայում նա բախվել է հակասեմիթական ցույցերին, որտեղ ամբոխը քարեր է նետել նրա վրա. այդ ժամանակ կոտորածներ էին տեղի ունենում` ստիպելով հրեա ազգին հեռանալ[12]: Այնուամենայնիվ, Մոսկվայում և Սանկտ Պետերբուրգում նա խաղացել է Ալեքսանդր Երրորդ ցարի համար, ով խախտել է ընթացակարգն ու խոնարհվել է նրա առաջ: Իր շրջագայության ժամանակ նա նաև ներկայացումներ է խաղացել Իսպանիայի արքա Ալֆոնսո 12-րդի, Ավստրիայի կայսր Ֆրանս Ժոզեֆի համար: Միակ եվրոպական երկիրը, որտեղ նա հրաժարվել է խաղալ, եղել է Գերմանիան` ֆրանս-պրուսական պատերազմից հետո, 1870 թվականին Գերմանիայի կողմից ֆրանիսական տաարծքների զավթման պատճառով [15]: Շրջագայությունն սկսելուց անմիջապես առաջ նա հանդիպում է Ժակ Դամալային, ով նրա ուղեկցողն է դառնում շրջագայության ժամանակ, իսկ հետագայում` նրա առաջին և միակ ամուսինը:

Թեոդորա(1884)

Երբ նա վերադառնում է Փարիզ, նրան «Ֆեդորա» պիեսում նոր դեր է առաջարկվում: Ներկայացման առաջնախաղը տեղի է ունեցել 1882 թվականի դեկտեմբերի 12-ին, տղամարդու գլխավոր դերը խաղում էր նրա ամուսինը` Դամալան. ներկայացումը լավ արձագանքներ է ստանում: Քննադատ Մաուրիս Բարինգը գրել է. «Նա առեղծվածային մթնոլորտ էր ստեղծել, հմայք, գրավչություն... Նա հիպնոզացրել էր հանդիսատեսին»[15]: Մեկ այլ լրագրող գրել է. «Նա անհամեմատելի է...Ծայրահեղ սեր, ծայրահեղ ցավ, ծայրահեղ տանջանք»[12]: Այնուամենայնիվ, ամուսնուց հանկարծակի բաժանումն առաջնախաղից անմիջապես հետո նրան ֆինանսական դժվար կացության մեջ է դնում: Նա վարձակալում և վերանորոգում է Ամիգու թատրոնը և իր 18-ամյա որդուն` Մաուրիսին, ով որևէ բիզնես փորձաառություն չուներ, դարձնում է թատրոնի մենեջեր: Ֆեդորան ցուցադրվում է 50 անգամ և կորցնում է 400.000 ֆրանկ: Սառան ստիպված է լինում թողնել Ամիգուն, և 1883 թվականի փետրվարին վաճառում է իր ոսկեղենը, կառքերն ու ձիերը աճուրդում[12]: Երբ Դամալան հեռանում է, նրա նոր սիրեկանն է դառնում բանաստեղծ և դրամատուրգ Ժան Ռիշպենը, ով նրան ուղեկցում էր դեպի եվրոպական քաղաքներ կատարած կարճ ուղևորության ժամանակ. ուղևորության նպատակն էր գումար հավաքել պարտքերը մարելու համար[15]: Նա վերականգնում է իր հարաբերությունները Ուելսի արքայազն, ապագա թագավոր Էդվարդ 3-րդի հետ[12]: Երբ նրանք վերադառնում են Փարիզ, Բեռնարը վարձակալում է Porte Saint-Martin թատրոնն ու գլխավոր դեր է կատարում Ռիշպենի նոր դրամայում, որը պատմում էր Հնդկաստանում բրիտանական սիրո մասին: Ներկայացումն ու Ռիշպենի խաղը շատ թույլ էին, և ներկայացումն արագ փակվում է[12]: Ռիշպենն այնուհետև գրել է «Մակբեթ»-ի ֆրանսիական ադապտացիան, բայց դա նույնպես ձախողվում է: Միակ մարդը, որ գնահատում է ներկայացումը, Օսկար Ուայլդն էր, ով այդ ժամանակ ապրում էր Փարիզում: Նա սկսում է գրել Սալոմե պիեսը ֆրանսերենով, հատուկ Բեռնարի համար, չնայած այն շուտով արգելվում է բրիտանական գրաքննության կողմից, և Բեռնարը երբևէ չի բեմադրում այն[15] Դրանից հետո Բեռնարը բեմադրում է Սարդուи նոր` Թեոդորա պիեսը (1884), որը 6-րդ դարի Բյուզանդիայի մասին պատմող մելոդրամա էր: Սարդուն գրել էր ոչ պատմական, բայց դրամատիկ մահվան նոր տեսարան Բեռնարի համար. ըստ նրա տեսլականի` կայսրուհին հրապարակային խեղդամահ է արվում, չնայած որ ըստ պատմական փաստերի` կայսրուհին մահացել է քաղցկեցից: Բեռնարը ճամփորդել է դեպի Ռավեննա, Իտալիա` ուսումնասիրելու և ուրվագծելու բյուզանդական խճանկարային որմնանկարչության մեջ տեսած հագուստը, որոնք կարվել են նրա անձնական հանդերձապահարանի համար: Ներկայացման առաջնախաղը կայացել է 1884 թվականի դեկտեմբերի 26-ին, 300 անգամ բեմադրվել է Փարիզում, 100 անգամ` Լոնդոնում, և ֆինանսական հաջողություն է ունեցել: Բեռնարը հնարավորություն է ունեցել վճարել իր պարտքի մեծ մասը, ինչպես նաև` գնել առյուծի ձագ, որին նա կոչել է Հուստինիան[12]: Նա նաև վերկանագնում է իր նախկին սիրային կապերը Ֆիլիպ Գարնիերի հետ[15]:

Համաշխարհային ուղևորություններ (1886–1892)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Թեոդորային հետևում են երկու նոր ձախողումներ: 1885 թվականին, Վիկտոր Հյուգոյի հիշատակին, ով մահացել էր մի քանի ամիս առաջ, նա բեմ է հանում գրողի հին գործերից մեկը` Մարիոն Դելորմը, գրված 1831 թվականին: Սակայն ներկայացումն արդեն ժամանակավրեպ էր, և նրա դերը հնարավորություն չի տալիս դերասանուհուն ցույց տալ իր ողջ տաղանդը[12]: Դրանից հետո նա բեմադրում է «Համլետը», որտեղ գլխավոր դերում խաղում էր իր սիրեկան Ֆիլիպ Գարնիերը, իսկ Բեռնարը խաղում էր համեմատաբար փոքր, Օֆելիայի դերը: Քննադատներն ու հանդիսատեսը չեն տպավորվում, և ներկայացումն անհաջողության է մատնվում[12]: Բեռնարը բավականին մեծ ծախսեր էր արել, որի մեջ ներառվում էր իր որդուն` Մաուրիսին ամեն ամիս տրամադրվող 10.000 ֆրանկը. որդին խաղամոլ էր: Բեռնարն ստիպված է լինում վաճառել իր փոքր առանձնատունը Սեինթ Ադրեսում և իր մեծ առանձնատունը ռուի Ֆորտունիում, ինչպես նաև` իր կենդանիների հավաքածուի մի մասը: Նրա իմպրեսարիո Էդուարդ Ջարետն անմիջապես առաջարկում է նրան մեկ այլ համաշխարհային ուղևորություն, այս անգամ` դեպի Բրազիլիա, Արգենտինա, Ուրուգվայ, Չիլի, Պերու, Պանամա, Կուբա և Մեքսիկա, հետո` Տեխաս, Նյու Յորք, Անգլիա, Իռլանդիա և Շոտլանդիա: Նա ճամփորդել է 15 ամիս, 1886-ի սկզբից մինչև 1887 թվականի վերջ: Մեկնման նախօրերին նա ասել է ֆրանսիացի լրագրողին. «Ես շատ եմ սիրում այս արկածային կյանքը: Ես ատում եմ, եթե նախօրոք գիտեմ, թե ինչ պետք է ուտեմ ճաշին, ես ատում եմ, եթե գիտեմ, թե ինչ է պատահելու, կապ չունի` դա լավ է, թե վատ: Ես սիրում եմ անսպասելիությունը»[12]: Յուրաքանչյուր քաղաք, որ նա այցելում էր, մեծ ոգևորությամբ էր ընդունվում հանդիսատեսի կողմից: Դերասաններ Էդուարդ Անգելան և Ֆիլիպ Գարնիերը նրա ուղեկցող տղամարդիկ էին և գլխավոր դերակատարները: Բրազիլիայի կայսր Պեդրո Երկրորդը ներկա էր նրա բոլոր ներկայացումներին Ռիո դե Ժանեյրոյում և նրան նվիրել է ադամանդներով զարդարված թևնոց, որը գրեթե անմիջապես գողացել են նրա հյուրանոցից: Երկու առաջատար դերասանները հիվանդանում են դեղին տենդով, և նրա երկար տարիների մենեջեր Էդուարդ Ջարետը մահանում է սրտի կաթվածից: Բեռնարն, այնուամենայնիվ, չի վհատվում. նա կոկորդիլոսների որսի է ուղևորվում Գուայակիլ, ինչպես նաև նոր կենդանիներ է գնում իր հավաքածուի համար: Բոլոր քաղաքներում նրա ներկայացումների տոմսերն ամբողջությամբ վաճառվում էին, և շրջագայության ավարտին նա վաստակել էր ավելի քան մեկ միլիոն ֆրանկ: Ուղևորությունը նրան հնարավորություն է տալիս գնել իր վերջին տունը, մեծ առանձնատուն Պերեր, 56 բուլվառում[21], որը նա լցնում է իր նկարներով, բույսերով, հուշանվերներով և կենդանիներով[17]: Դրանից հետո, ամեն անգամ, երբ նա գումարի կարիք էր ունենում (ինչը սովորաբար պատահում էր յուրաքանչյուր 3 կամ 4 տարին մեկ), նա գնում էր շրջագայության` խաղալով իր դասական կամ նոր դերերը: 1888 թվականին նա ուղևորվում է Իտալիա, Եգիպտոս, Թուրքիա, Շվեդիա, Նորվեգիա և Ռուսաստան: Նա վերադառնում է Փարիզ 1889 թվականի սկզբին` հսկայական բուի հետ, որ նրան նվիրել էր Ալեքսիս Ալեքսանդրովիչ Մեծ Դուքսը, Ցարի եղբայրը[12]: Նրա 1891-92 թվականների ուղևորությունն ամենաընդարձակն էր` ներառելով Եվրոպան, Ռուսաստանը, Հյուսիսային և Հարավային Ամերիկաները, Ավստրալիան, Նոր Զելանդիան, Հավային և Սամոան: Նրա ուղեբեռի մեջ կար 45 կոստյում` 15 տարբեր ներկայացումների համար, ինչպես նաև` նրա ոչ բեմական անձնական 75 կոստյումները և 250 զույգ կոշիկները: Նա իր հետ տանում էր նաև հսկայական ծավալի օծանելիք, կոսմետիկա, սփռոցներ և իր հինգ բարձերը: Շրջագայությունից նա վերադառնում է 3.500.000 ֆրանկով: Միևնույն ժամանակ, նա ծնկի ցավոտ վնասվածք է ստանում:

Տոսկայից մինչև Կլեոպատրա (1887–1893)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Երբ Բեռնարը վերադառնում է 1886-1887 թվականների շրջագայությունից, նա նոր հրավեր է ստանում` Կոմեդի Ֆրանսեզ վերադառնալու համար: Թատրոնի ղեկավարությունը ցանկություն ուներ մոռանալ հին անախորժությունները և 150.000 ֆրանկ տարեկան աշխատավարձ էր առաջարկում նրան: Գումարը նրան հարմար էր, և նա սկսում է բանակցություններ վարել: Այնուամենայնիվ, թատրոնի ավագ անդամները դեմ էին նրան առաջարկվող բարձր աշխատավարձին, իսկ առավել ավանդական թատրոնի կողմնակիցներն ու պահպանողականները դեմ էին նրա ներկայությանը: Բեռնարին դեմ քննադատներից մեկը, Ալբերտ Դելպիտը, գրել է. «Տիկին Սառա Բեռնարը 43 տարեկան է, նա այլևս չի կարող օգտակար լինել Կոմեդիին: Ավելին, ի՞նչ դերեր կարո՞ղ է նա խաղալ: Ես միայն կարող եմ պատկերացնել, որ նա կարող է մայրիկների դերեր խաղալ...»: Բեռնարը խորապես վիրավորված էր և անմիջապես խզում է բանակցությունները[12]: Նա կրկին դիմել է Սարդուին, ով նրա համար գրում է նոր պիես` «Տոսկան», որի վերջում դերասանուհու մարմնավորած կերպարին երկարաձգված ու չափազանց դրամատիկ մահ էր սպասվում: Պիեսը ներկայցվել է Porte Saint-Martin թատրոնում, 1887 թվականի նոյեմբերի 24-ին: Այն չափազանց հայտնի էր և բավականին քննադատված: Բեռնարը դերը խաղացել է 29 լեփ-լեցուն դահլիճով անցած ներկայացումներում: Ներկայացման հաջողությունը թույլ է տվել Բեռնարին առյուծի նոր ձագ գնել կենդանիների իր հավաքածուի համար, որին նա կոչել է Սկարպիա, «Տոսկայում» իր ստրուկի անունով[12]: Ներկայացումը ներշնչում է Ջակոմո Պուչինին գրելու իր հանրահայտ օպերաներից մեկը` Տոսկան (1900)[22]: Այս հաջողությունից հետո նա խաղում է մի քանի ներկայացումներում, շատ ֆրանսիացի գրողներ առաջարակում են նրան նոր դերեր: 1887 թվականին նա խաղացել է Էմիլ Զոլայի Թերեզ Ռաքեն վիճելի դրամայում: Զոլան ի սկզբանե քննադատումների է արժանացել գրքի վիճելի բովանդակության համար: Պատասխանելով այն հարցին, թե ինչու է ընտրել այդ գործը, նա հայտարարել է լրագրողներին. «Իմ երկիրն ազատության երկիր է, իսկ իմ արվեստն առանց հարկադրանքի է»[12]: Ներկայացումը ձախողվում է, այն ցուցադրվել է ընդամենը 38 անգամ[23]: Հետո նա խաղում է մեկ այլ` Ալեքսանդր Դյումայի «Ֆրանկիլիոն» ավանդական մելոդրամայում, 1888 թվականին: Իր կողմից գրված կարճ դրաման` L'Aveu-ն հիասթափեցնում է թե՛ քննադատներին, թե՛ հանդիսատեսին և ցուցադրվում է միայն 12 անգամ: Նա ավելի նշանակալի հաջողություն է ունենում «Ժաննա դ՛Արկ» ներկայացման մեջ, որտեղ 45-այմա դերասանուհին խաղում է 19-ամյա հերոս Ժաննա դ'Արկին[15]: Ստեղծագործության հեղինակը` Բարբիերը, նախկինում լիբրետոներ էր գրել մի քանի հայտնի ֆրանսիական օպերաների համար, ներառյալ Շառլ Գունոյի Ֆաուստը և Ժակ Օֆենբախի «Հոֆմանի հեքիաթները»: Նրա հաջորդ հաջողությունը Սարդուի Կլեոպատրա պիեսն էր, որը նրան թույլ է տալիս հագնել վարպետորեն մշակված բարդ կոստյումներ ու ավարտել ներկայացումը մահվան հիշվող տեսարանով: Այս տեսարանի համար նա պահում էր երկու կենդանի կապված օձեր, որոնք խաղում էին թունավոր սողունների դերը, որոնք խայթում են Կլեոպատրային: Իրական երևալու համար նա իր ձեռքերի ափերը կարմիր էր ներկում, չնայած որ դրանք հազիվ թե երևային հանդիսատեսին: «Ես կտեսնեմ դրանց», ասել է դերասանուհին, «եթե ես տեսնեմ իմ ձեռքը, դա կլինի Կլեոպատրայի ձեռքը»[15]:

Ռենեսանս թատրոն (1893–1899)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Իր ֆինանսական դրությունը կայունացնելու համար Բեռնարը երկու համաշխարհային շրջագայության է մեկնում: Վերադառնալով Փարիզ` նա 700.000 ֆրանկ է վճարում Ռենեսանս թատրոնին և 1893-1899 թվականներին դառնում է թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարն ու հիմնական դերասանուհին: Նա ղեկավարում էր թատրոնի բոլոր ոլորտները, սկսած ֆինանսականից մինչև լուսավորություն, նստատեղեր, հագուստ, ինչպես նաև հասցնում էր խաղալ շաբաթը ութ ներկայացման մեջ[24]: Նա կանոն է սահմանում, ըստ որի հանդիսատեսի շարքերում գտնվող կանայք, անկախ իրենց հասարակական դիրքից, պարտավոր էին հանել գլխարկները, որպեստի չխանգարեին իրենցից ավելի հետ նստածներին դիտել ներկայացումը: Նա իր թատրոնում արգելում է հանդիսատեսի մեջ հատուկ մարդիկ պահել, ովքեր կծափահարեին աստղերին[12]: Նա օգտագործում էր գրատպության նոր տեխնոլոգիաներ` ստեղծելու ավելի պայծառ գույներով պաստառներ, և 1894 թվականին նա վարձում է չեխ արվեստագետ Ալֆոնս Մուչային` ստեղծելու առաջին պաստառները իր «Ջիսմոնդ» ներկայացման համար: Արվեստագետը դերասանուհու համար պաստառներ է պատրաստել 6 տարի[12]:

5 տարիների ընթացքում Բեռնարն ստեղծել է ինը նոր ներկայացում, որոնցից 3-ը ֆինանսապես հաջողված էին: Առաջինը նրա Ֆեդրա ներկայացման վերածնունդն էր, որը նա խաղացել է համաշխարհային շրջագայությունների ժամանակ: 1898 թվականին նա հաջողությամբ խաղում է Լորենզացիո ներկայացման մեջ` մարմնավորելով տղամարդու կերպար: Գործը գրվել էր 1834 թվականին, սակայն նախկինում երբևէ չէր բեմադրվել: Ինչպես գրել է նրա կենսագիր Կորնելիա Օտիս Սկիները, նա երբեք չի փորձել չափազանց առնական լինել տղամարդու դերեր խաղալիս: «Նրա արական դերերն ունեին նվագախմբի տղայի անսեռ ձայն կամ էլ Պիեռոյի անիրական պաթոս»[15]: Անատոլ Ֆրանսն այս ներկայացման մասին գրել է. «Նա կերտել էր իր կերպարը` մելանխոլիկ, բանաստեղծականությամբ ու ճշմարտությամբ լիքը»[12]: Սրան հաջորդում է Սարդուի մեկ այլ գործի` «Ջիսմոնդ»-ի հաջող բեմադրությունը, որը Բեռնարի այն հազվադեպ խաղերից է, որ չի ավարտվում դրամատիկ մահով: Նրա հետ խաղում էր դերասան Լյուսեն Գիտրին: Գիտրիից բացի, նա բեմը կիսում էր նաև Էդուարդ դը Մաքսի հետ, ով նրա խաղընկերն է եղել 20 ներկայացումներում, ինչպես նաև խաղում էր Բենուա Կոնստան Կոկլենի հետ, ով շրջագայել է նրա հետ մի քանի ուղևորությունների ժամանակ[15]: 1895 թվականի ապրիլին նա գլխավոր դեր է խաղացել ռոմանտիկ և բանաստեղծական Լոինտան արքայադուստր պիեսում, որը գրել էր քիչ հայտնի, 27-ամյա բանաստեղծ Էդմոն Ռոստանը: Գործը ֆինանսական հաջողություն չի ունենում և կորցնում է 200.000 ֆրանկ, սակայն սրանից սկսվում է Բեռնարի ու Ռոստանի երկարատև թատերական համագործակցությունը: Ռոստանը հետագայում գրում է «Սիրանո դե Բերժերակ» պիեսը և դառնում է ժամանակի ամենահայտնի ֆրանսիացի դրամատուրգներից մեկը[15]: 1898 թվականին նա կանացի գլխավոր դեր է խաղում իտալացի բանաստեղծ և դրամատուրգ Գաբրիել դ՛Անուցոյի La Ville Morte պիեսում: Ներկայացումը խստորեն քննադատվում է քննադատների կողմից, քանի որ այնտեղ քննարկվում է քրոջ ու եղբոր սիրային կապ: Էմիլ Զոլայի և Վիկտորին Սարդուի հետ Սառա Բեռնարը ևս պաշտպանում է ազգությամբ հրեա Ալֆրեդ Դրեյֆուսին, ով սխալմամբ մեղադրվում էր Ֆրանսիային դավաճանելու համար: Դեպքը կիսել էր փարիզյան հասարակությունը: Մի պահպանողական թերթ հոդված է տպագրում` «Բեռնարն անցել է հրեաների կողմը` ընդդեմ բանակի» վերնագրով: Բեռնարի հարազատ որդին` Մաուրիսը, ևս մեղադրում էր Դրեյֆուսին, նա մեկ տարի հրաժարվում է մոր հետ խոսել[15]: Ռենեսանս թատրոնում Բեռնարը բեմադրել է մի քանի ժամանակակից պիեսներ, սակայն ինքը 19-րդ դարում տարածված բնական խաղի կողմնակից չէր և նախընտրում էր առավել դրամատիկ խաղ ու զգացմունքների արտահայտում: «Թատրոնում բնականը լավ է, սակայն վսեմն ավելի լավ է», ասել է դերասանուհին[12]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Le Figaro Paris: 1923. — P. 1. — ed. size: 322497 — ISSN 0182-5852
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Бернар Сара // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  3. 3,0 3,1 3,2 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  4. 4,0 4,1 SNAC
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Internet Broadway Database — 2000.
  6. Sara Marie Henriette ou Rosine Sarah-bernardt ministère de la Culture.
  7. German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library et al. Record #118509896 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  8. Encyclopædia Britannica Encyclopædia Britannica, Inc., 1768. — ISBN 978-1-59339-292-5
  9. Sarah Bernhardt
  10. 10,0 10,1 http://famousdude.com/21789-sarah-bernhardt.html
  11. Նրա ծննդյան օրվա վերաբերյալ որոշակի անճշտություն կա: ՏեսEncyclopedia Brittanica online Tierchant (2009), page 15 and Skinner (1967) page 1, and section below on birthdate
  12. 12,00 12,01 12,02 12,03 12,04 12,05 12,06 12,07 12,08 12,09 12,10 12,11 12,12 12,13 12,14 12,15 12,16 12,17 12,18 12,19 12,20 12,21 12,22 12,23 12,24 12,25 12,26 12,27 12,28 12,29 12,30 12,31 12,32 12,33 12,34 12,35 12,36 12,37 12,38 12,39 12,40 12,41 12,42 12,43 Tierchant, 2009
  13. 13,00 13,01 13,02 13,03 13,04 13,05 13,06 13,07 13,08 13,09 13,10 13,11 13,12 Bernhardt, 2000
  14. 14,0 14,1 14,2 Gold, Fizdale
  15. 15,00 15,01 15,02 15,03 15,04 15,05 15,06 15,07 15,08 15,09 15,10 15,11 15,12 15,13 15,14 15,15 15,16 15,17 15,18 15,19 15,20 15,21 15,22 15,23 15,24 15,25 15,26 15,27 15,28 15,29 15,30 15,31 15,32 15,33 15,34 15,35 15,36 15,37 15,38 15,39 15,40 15,41 15,42 15,43 15,44 15,45 15,46 15,47 15,48 Skinner, 1967
  16. Իր հուշերում Բեռնարն իր առաջնախաղի օրը նշում է Սեպտեմբերի 1-ը
  17. 17,0 17,1 Tierchant, 2009
  18. Monval Georges (1900)։ Comédie-française (1658–1900): Liste alphabétique des sociétaires depuis Molière jusqu'à nos jours։ Paris: Aux Bureaux de l'Amateur d'autographes։ էջ 93 
  19. Aston Elaine (1989)։ Sarah Bernhardt: A French Actress on the English Stage։ Oxford: Berg։ էջ 5։ ISBN 0854960198 
  20. Silverthorne Elizabeth (2003)։ Sarah Bernhardt։ Women in the Arts series։ Philadelphia: Chelsea House։ էջեր 77–78։ ISBN 0-7910-7458-7 
  21. https://fr.m.wikipedia.org/wiki/Boulevard_Pereire
  22. online, Tosca
  23. Gassner John, Quinn Edward (1969)։ Readers' Encyclopedia of World Drama։ Dover Publications։ էջ 935 
  24. Gottlieb Robert (2010)։ Sarah: The Life of Sarah Bernhardt։ London: Yale University Press։ էջ 121։ ISBN 0300192592