Հայերն Ուկրաինայում

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Մասնաբաժինը Հայերն Մարդահամար 2001
19-րդ դարի բացիկ։ Սուրբ Նիկողայոս հայկական եկեղեցի Ուկրաինայի Կամենեց-Պոդոլսկ քաղաքում: Քանդվել է 1930-ական թվականներին։

Հայերն Ուկրաինայում (ուկրաիներեն՝ Вірмени в Україні), Ուկրաինայում բնակվող հայկական էթնիկ փոքրամասնություն։ 2001 թվականի ուկրաինական մարդահամարի տվյալներով հայերի թիվը կազմել է 99894 մարդ[1]։ Ուկրաինայում հայ բնակչությունը գրեթե կրկնապատկվել է[1] ԽՍՀՄ փլուզումից հետո՝ հիմնականում Կովկասում անկայունության պատճառով։ Ժամանակակից Ուկրաինայի տարածքում առաջին հայերը հայտնվել են 11-րդ դարում՝ Ղրիմում, 12-րդ դարի սկզբին Կիևում ձևավորվել է հայկական համայնք[2]։

Ավելի ուշ հայկական մեծ համայնքներ են եղել Լվովում, Կամենեց-Պոդոլսկում և Մոգիլյով-Պոդոլսկիում։ 15-18-րդ դարերում հայկական գաղութներ են հիմնվել Չեռնովցիում, Յազլովեցում, Խոտինում, Բերեժանիում, Զոլոչևում, Ստանիսլավում (այժմ՝ Իվանո-Ֆրանկովսկ), Ժվանեցում, Դոմբրովիցայում, Ռաշկովում և այլուր։ Հայերն զբաղվել են արհեստներով, առևտրով, երկրագործությամբ։ Նրանք ունեցել են ներքին ինքնավարություն, դատարաններ։ Կառուցել են բնակելի շենքեր, եկեղեցիներ, դպրոցներ, ռազմական ամրություններ, ջրմուղներ, հիմնել հիվանդանոցներ, տպարաններ, գրադարաններ, թատրոն։ Շատ հայեր մասնակցել են ուկրաինական ժողովրդի ազգային-ազատագրական պայքարին։ Դեռևս 16-րդ դարում նրանք մտել են կազակական զորամիավորումների մեջ և կռվել թուրք-թաթարական ասպատակիչների դեմ։

Հայերը երկար ժամանակ կարողացել են պահպանել իրենց ազգային նկարագիրը։ Սակայն օտար միջավայրն աստիճանաբար ձուլել և կլանել է նրանց, ինչին զգալի չափով նպաստել է նաև 17-րդ դարում իրականացված բռնի կաթոլիկացումը։ Թուրքական լուծն իր հերթին սասանեց արդեն նկատելիորեն թուլացած գաղութի հիմքերը, և ապազգայնացումն ընթացավ ավելի ուժեղ թափով։

Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին, երբ մարտերի առաջին իսկ օրից Ուկրաինայի տարածքը վերածվեց ռազմադաշտի, հազարավոր հայ մարտիկներ, այդ թվում և Ուկրաինայում բնակվող հայեր, մասնակցեցին երկրի պաշտպանությանն ու ազատագրմանը։ Ուկրաինայի տարածքում մղված մարտերի մասնակից զորակազմավորումների մեջ էին հայկական դիվիզիաները և Սասունցի Դավիթ տանկային շարասյունը։

1988 թվականի Սպիտակի երկրաշարժից հետո և 1990-ական թվականներին մի քանի հազար հայաստանցիներ բնակություն են հաստատել Ուկրաինայի արդյունաբերական և ծովափնյա քաղաքներում։ Աշխուժացել է հայ ազգային կյանքը։ Ուկրաինայի գրեթե բոլոր խոշոր քաղաքներում հիմնվել են հայկական մշակութային ընկերություններ, եկեղեցիներ, դպրոցներ, հայերենի ուսուցման խմբակներ։

Ուկրաինայում բնակվում է շուրջ 130 հզ. հայ, ոչ պաշտոնական տվյալների հայերը Ուկրաինայում կազմում են 400.000 մարդ։ Բնակվում են հիմնականում Կիևում (40.000), Օդեսայում, Խարկովում, Դոնեցկում, Լվովում, Զապորոժյեում, Ղրիմի քաղաքներում և այլ վայրերում։ Գործում են 23 հայկական եկեղեցիներ և 2 մատուռ, ամենօրյա և կիրակնօրյա դպրոցներ, հրատարակվում են "Արագած", "Մասյաց աղավնի" հայկական թերթերը, "Սուրբ Խաչ" հանդեսը։ 2001 թ-ին ստեղծվել է Ուկրաինայի հայերի միությունը։ Ուկրաինայում կառուցվել են 9 հայկական եկեղեցի, Օդեսա (1995), Սիմֆերոպոլ (1997), Մակեևկա (1998), Խարկով (2004), Զապորոժիե (2007), Նիկոլաև (2012), Կիև (2017), Լուգանսկ (2017) և Դնեպր (2018) քաղաքներում։

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Միջնադար[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կիև-Պեչերյան վարք սրբոց, 13-րդ դար[3]։
«Այն ժամանակ Կիև քաղաքում մի բժիշկ կար՝ ծնունդով և հավատով հայ, նա շատ խորամանկ էր բժշկության բնագավառում, կարծես մինչ այդ այդպիսին չէր եղել»։

Հայերն առաջին անգամ Ուկրաինայում հայտնվել են Կիևյան Ռուսիայի ժամանակ[4][5]։ 11-րդ դարի սկզբին Կիևի իշխանները հայերին հրավիրեցին օգնելու Լեհաստանի թագավոր Բոլեսլավի դեմ պատերազմում։ Շուտով, Կիևից զավթիչներին վտարելուն օգնելուց հետո, հայերը ցրվեցին պետության ողջ տարածքում[6]։ Նույն դարում, սելջուկների հարձակումներից, հայկական պետության անկումից և Բյուզանդիայի ագրեսիվ քաղաքականությունից հետո բազմաթիվ հայեր գաղթել են Ուկրաինա[7]՝ Ղրիմ, Գալիցիա և նաև Լեհաստան՝ այնտեղ ստեղծելով բարգավաճ գաղութներ[8]։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարանի համաձայն՝ «... մոտ 20000 հայ վտարվել էին իրենց հայրենիքից և գնացել Ղրիմ և ռուսական հողեր»[9]։ 11-րդ դարում ռուս իշխանների մոտ ծառայել են առանձին հայ վաճառականներ, վարձկաններ և արհեստավորներ։ Այսպես, Կիև-Պեչերյան վարք սրբոցում հիշատակվում է Վլադիմիր Մոնոմախին բուժող հայ բժշկին[10]։

Հայ քահանա, Լվով։ 16-17-րդ դարերի անհայտ նկարչի ստեղծագործություն

Հայկական խոշոր գաղթօջախները հիմնականում գտնվել են Ղրիմի թերակղզում՝ Կաֆեում (Ֆեոդոսիա), Սուդակում և Սոլխաթում (Հին Ղրիմ)։ Նրանց թիվն ավելացել է 12-15-րդ դարերում՝ մոնղոլների արշավանքից փախած հայերի գաղթի արդյունքում[11]։ 13-րդ դարում Գալիցիա-Վոլինյան իշխան Դանիել Ռոմանովիչը հրավիրել է որակյալ ներգաղթյալների, այդ թվում՝ հայերի, որպեսզի վերակենդանացնեն առևտուրը[12]։ Ֆիլիպ Դ. Կուրտինը նշում է, որ Ղրիմում հայկական գաղթօջախներն այնքան մեծ են եղել, որ ջենովացիները երբեմն այն անվանել են Armenіa Marіtіma[13]։ Խերսոնի և Սուդակի հայերը կարևոր դեր են խաղացել Ղրիմի տնտեսության և մշակույթի զարգացման գործում։ Նրանք միջնորդներ են եղել Անդրկովկասի և Կիևի միջև ապրանքների փոխանակման գործում։ Ըստ Վ. Պ. Դարկևիչի, վերաբնակիչների և իրենց հայրենիքի միջև սերտ շփումների մասին են վկայում գաղութի տարածքում գտնվող գերեզմաններում 13-րդ դարի տեքստիլի գտածոները, որոնք նման են Անիից ստացված գործվածքներին[10]։

Հայկական փոքր համայնքներ են հիմնվել Ուկրաինայի կենտրոնական մասում, ներառյալ Կիևը[2] և արևմտյան Պոդոլիայի[14] ու Գալիցիայի շրջանները։ 1267 թվականին Լվովը դարձել է հայոց թեմի կենտրոնը, իսկ այդ քաղաքի հայկական տաճարը, որը օծվել է 1367 թվականին, դարձել է թեմական։

Էթնիկ հայերը, ովքեր ստիպված են եղել լքել Հայաստանը, երկար ժամանակ ապրել են Ղրիմի և Բեսարաբիայի տարածքում կիպչակների հետ հարևանությամբ, որտեղ սովորել են նրանց լեզուն (կան փաստեր, երբ ղիփչակներն ընդունել են հայ-գրիգորյան քրիստոնեությունը[5]): Ղրիմի հայերի լեզվական ձուլումը, ըստ Յարոսլավ Դաշկևիչի, սկսվում է 13-րդ դարի վերջին-14-րդ դարի սկզբին և առավել ինտենսիվորեն տեղի է ունենում 14-15-րդ դարերում[15]։ Միևնույն ժամանակ նրանք պահպանեցին իրենց հայկական ինքնությունը[16][13] և հավատարմությունը հայկական եկեղեցուն, բայց սկսեցին խոսել թաթարերեն՝ որպես իրենց մայրենի լեզու[13], ինչպես մեկ այլ քրիստոնեական համայնք՝ ուրումի հույները[17]։

Միջնադարյան Լվովցի պատմաբաններ Ջ.Ա լնպեկը և Բ. Զիմորովիչը նշել են հայերի անմիջական մասնակցությունը Դանիել Գալիցիացու գահի համար մղվող պայքարին։ Յան Ալնպեկը հայտնում է, որ հայերը ռազմական օգնություն են ցուցաբերել Դանիել իշխանին, ինչի շնորհիվ նա ենթարկել է այլ իշխանների, իսկ նրա որդին՝ Լևը Լվովում բնակեցրել է «Հայ ասիացի ռազմիկների, որոնք օգտագործում էին թաթարների զենքը, հագուստը և լեզուն»[18].։ Բ. Զիմորովիչը պարզաբանում է, որ Թամերլանի արշավանքից հետո հայրենիքից վտարված հայերը նախ եղել են թաթարների բանակում, որտեղ էլ նրանք պատրաստակամորեն զինվորական ծառայության են անցել Լևի մոտ[19]։

Ագաթանգեղոս Կրիմսկին վկայում է, որ թուրքալեզու հայերն առաջին անգամ հայտնվել են Գալիցիա-Պոդոլսկյան Ուկրաինայում, ենթադրաբար, դեռևս մոնղոլական ժամանակաշրջանում, մոտ 14-րդ դարում, այսինքն՝ քիչ թե շատ միաժամանակ կարաիմների կամ նույնիսկ լիտվացի թաթարների գաղութների հետ։ Հետագայում նրանց է միացել 15-րդ դարի վերջի գաղութատիրական հոսքը, երբ օսմանցիները գրավել են Ղրիմի Կաֆա (Ֆեոդոսիա) քաղաքը (1475), տեղի հայերը զանգվածաբար լքել են Կաֆան և տեղափոխվել են ուկրաինական Պոդոլիա և Գալիցիա՝ իրենց հայրենակիցների մոտ[20]։

Նոր ժամանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սիմեոն Լեհացի, «Ճամփորդական նոթեր», 1608-1619 թվականներ[21]։
«Լվովի հայերը հայերեն չգիտեն, բայց խոսում են լեհերեն և կիպչակերեն, այսինքն՝ թաթարերեն։ Ասում էին, որ տեղի հայերը Անիից են տեղափոխվել։ Ըստ պատմաբանների՝ նրանք (անիցիները) բաժանվել են երկու խմբի. մեկը եկել է Կաֆա և Աքքերման, և մինչ այժմ նրանց [հետնորդները] ապրում են Սուլումանստրում և խոսում են հայերեն․ իսկ մյուս մասը բնակվել է Անկուրիայում, այնտեղից էլ տեղափոխվել է Լեհաստան»

Լվովի հայերին դատել են Մխիթար Գոշի դատաստանագրքի տեղական կիպչակ-լեհական տարբերակով։ Դա Դատաստանագրքի քաղաքացիական մասի թարգմանությունն էր հայերենից լատիներեն, այնուհետև լատիներենից լեհերեն և վերջապես լեհերենից հայերեն-ղիփչակերեն[22]։ Դեռ ավելի վաղ՝ XIV դարում, Լվովում գործածվել է նրա հին հայերեն բնագիրը[22]։ Լվովի հայերի համար 1519 թվականի մարտի 5-ին Սիգիզմունդ I-ի կողմից հաստատվել է լատիներեն տարբերակը՝ հարմարեցված տեղական պայմաններին, սակայն, ըստ այդ փաստաթղթի, հայերին արգելվել է աշխատել քաղաքային մագիստրատում (միայն կաթոլիկները կարող էին մասնակցել քաղաքային ինքնավարությանը)։ Դատական ընթացակարգը կարգավորվել է Լվովում հայ-ղիփչակերեն լեզվով կազմված 1523-1594 թվականների դատավարական օրենսգրքով[23]։

Հայկական գաղութատիրության կարևոր կենտրոն է եղել Կամենեց-Պոդոլսկը (16-րդ դարում այնտեղ 300 հայ ընտանիք է եղել), որտեղ հայերն ունեցել են իրենց մագիստրատը։ Հայկական բնակավայրեր են եղել Կիևում, Լուցկում, Գալիչում, Սնյատինում, ի վերջո՝ Ստանիսլավովում։ 16-րդ դարի սկզբին Լվովում, Կամենեցում և այլ քաղաքներում գործել են հայկական դպրոցներ, որտեղ դասավանդվել է նաև հայոց լեզու[24]։ Տորոնտոյի համալսարանից Փոլ Ռոբերտ Մագոտչիին նշում է, որ Ուկրաինայի տարածքում առաջին հայկական տպարանը հիմնադրվել է 1616 թվականին Լվովում, որտեղ այդ ժամանակ արդեն եղել են հարուստ հայկական գրադարաններ և հայկական ճարտարապետություն[25]։ Գալիցիայում և Պոդոլիեում գործել են հայկական տպարաններ, իսկ 1618 թվականին Հովհաննես Կարմատենյանցը հրատարակել է «Ալգիշ բիտիկին» («Աղոթագիրք»)՝ աշխարհում միակ տպագիր գիրքը հայերեն-ղիփչակերենով[26], որը Ղրիմում և Ուկրաինայում հայերի խոսակցական լեզվի գրավոր տարբերակն է եղել։ Հայերի մի մասի կողմից կաթոլիկ եկեղեցու հետ միության ընդունումից հետո (1630) Ռեչ Պոսպոլիտայի հայերը աստիճանաբար ձուլվել են տեղի լեհ բնակչության հետ[25], իսկ մի մասը գաղթել է Ղրիմ։ 18-րդ դարում վերացվել են միջնադարում հայերին տրված հատուկ իրավական և սոցիալ-տնտեսական արտոնությունները[25]։

1778 թվականին Ղրիմի հայերի մի մեծ խումբ լքել է Օսմանյան կայսրության տարածքը և հաստատվել Ռուսաստանում՝ Դոնի Ռոստովում։ Սակայն Ղրիմը Ռուսաստանին միանալուց քսան տարի անց, ռուսական կառավարության կոչով, վերաբնակիչներից շատերը վերադարձել են այնտեղ, իսկ Թուրքիայից ժամանել են հայերի նոր խմբեր։

Նորագույն ժամանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կիևի նահանգում 1862 թվականի տվյալներով Հայ առաքելական եկեղեցու 324 հետևորդ է եղել[27]։ Ուկրաինայի հայ համայնքը 20-րդ դարի սկզբին ունեցել է իր գրադարանները, և հայկական տեղանունները հաճախ արտացոլվում են փողոցների անուններում։ Կիևում հայերը, ի թիվս այլ վայրերի, բնակվել են Պոդոլիեում[28]։

20-րդ դարի առաջին կեսին Գալիցիայում բնակվել են 5,5 հազար կաթոլիկ հայեր, որոնք որպես կանոն լեհախոս են եղել։ Գործել է 9 ծխական եկեղեցի, 16 մատուռ և բենեդիկտ քույրերի վանքը Լվովում։ Լվովի հայ կաթոլիկ արքեպիսկոպոսությունը ուղղակիորեն ենթակա է եղել Հռոմի պապին և գոյություն է ունեցել մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտը, երբ այն ավերվել է խորհրդային իշխանությունների կողմից։ 1944 թվականին հույների, բուլղարների և Ղրիմի թաթարների հետ թերակղզուց արտաքսվել են նաև Ղրիմի հայերը, սակայն 1960-ականներին նրանց թույլ են տվել վերադառնալ։

1991 թվականից հետո Ուկրաինայում Հայ Կաթողիկե եկեղեցու վերածնունդ է տեղի ունեցել։ 1991 թվականի նոյեմբերի 28-ին Ուկրաինայում պաշտոնապես գրանցվել է Հայ առաքելական եկեղեցու թեմը, որի համայնքներն այժմ գործում են Լվովում, Կիևում, Օդեսայում, Խարկովում, Դոնեցկում, Դնեպրում, ինչպես նաև Ղրիմի որոշ քաղաքներում։

Արդի ժամանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ուկրաինայում հայերի ամենամեծ համակենտրոնացումը նկատվում է Դոնեցկի մարզում (15700, բնակչության 0,33%-ը, 1989 թվականից ավելացել է 2,5 անգամ), երկրորդը՝ Խարկովի մարզում՝ 11 հազար (2 անգամ ավելացել է 1989 թվականից)), երրորդը՝ Դնեպրոպետրովսկի մարզում[29]։ Հայկական համայնքներ կան Զապորոժիեի շրջանում՝ 6400 մարդ, Լուգանսկում՝ 6500, Օդեսայում՝ 7400, Խերսոնում՝ 4500, Կիևում՝ 4900, հայերն ավանդաբար բնակվում են նաև Ղրիմում, որտեղ 8700 հայ կա (1989 թվականի համեմատ աճը՝ 6 անգամ), որը կազմում են Ղրիմի բնակչության 0,23%-ը և Սևաստոպոլի բնակչության 0,3%-ը[29]։ Ըստ մարդահամարի տվյալների՝ Ուկրաինայի հայերի մոտ կեսը հայերենը համարում է մայրենի լեզու, ավելի քան 43%-ը՝ ռուսերենը, իսկ 5,8%-ը՝ ուկրաիներենը[30]։ Լույս է տեսնում Կիևի հայկական ընկերության «Արագած» թերթը։ 2011 թվականից Կիևում լույս է տեսնում «Հայ-ուկրաինական արվեստի TheNorDar արթ-ամսագիրը»։

Գործունեություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ուկրաինայում գործում են հայկական սփյուռքի մի շարք հասարակական միավորումներ։ Նրանց մեծ մասը Ուկրաինայի հայերի միության մաս են կազմում։ Այս կազմակերպությունների գործունեությունը հիմնականում ուղղված է հայկական սփյուռքի ներկայացուցիչներին տարբեր տեսակի օգնության կազմակերպմանը (այդ թվում իրավական, բարոյական և նյութական)՝ ուղղված հայկական մշակույթի ուսումնասիրմանը և տարածմանը, ինչպես նաև սպորտային միջոցառումներին ու միություններին։

Ուկրաինայի հայկական առաքելական եկեղեցի[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ուկրաինայի թեմի կենտրոնը գտնվում է Լվովում։ 2007 թվականի տվյալներով Հայ առաքելական եկեղեցին առավել տարածված է եղել Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետությունում (7 համայնք), Դոնեցկի (2 համայնք) և Օդեսայի (2 համայնք) մարզերում[31]։

1993 թվականի նոյեմբերի 13-ին տեղի է ունեցել տաճարի օծումն ու հիմնարկեքը, իսկ 1995 թվականի նոյեմբերի 26-ին Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Առաջինը հանդիսավոր կերպով օծել է Օդեսայի Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ հայկական եկեղեցին, որը կառուցվել է Օդեսայի հայ համայնքի անդամների նվիրատվություններով։ 1997 թվականի սեպտեմբերին Մակեևկայում (Դոնեցկի մարզ) սկսվել է մատուռի կառուցումը, իսկ 1998 թվականի սեպտեմբերին կառուցվել և օծվել է այդ մատուռը։ 2012 թվականի մարտին Դոնեցկում սկսվել է եկեղեցու շինարարությունը, կառուցվող եկեղեցու տարածքում գործել է ժամանակավոր մատուռ։

Հուշարձաններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հայերի միջնադարյան բնակավայրերի տեղում պահպանվել են խաչքարեր։ Լվովում, Չեռնովցիում, Կամենեց-Պոդոլսկում, Իվանո-Ֆրանկովսկում, Բերեժանիում, Կուտիում, Սնյատինում, Գորոդենկայում, Լիսցում, Ժվանեցում, Լուցկում, Յազլովեցում, Տիսմենիցայում, Իզմայիլում, Բելգորոդ-Դնեստրովսկիում, Յալթայում, Թեոդոսիայում, Ուկրաինայի այլ քաղաքներում, Եվպատորիայում պահպանվել են եկեղեցիներ և մատուռներ, իսկ Հին Ղրիմ քաղաքից ոչ հեռու գտնվում է Սուրբ Խաչ վանքը, որն այժմ վերականգնվում է։

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Всеукраинская перепись населения 2001 года. Национальный состав населения Украины. Archived 2011-05-04 at the Wayback Machine.
  2. 2,0 2,1 Piotr Eberhardt Ethnic Groups and Population Changes in Twentieth Century Eastern Europe: History, Data and Analysis. — Routledge, 2015. — С. 263.

    The first Armenians settled on the territory of contemporary Ukraine as early as the eleventh century, in Crimea. The first Armenian community in Kiev was established at the beginning of the twelfth century. The primary religious and national center of the Armenians was Lwów, where the first Armenians settled in the thirteenth century. For several centuries Armenians had a guarantee of autonomy in Lwow. They had their own systems of education and goverment A similarly important role was played by the Armenians in Łuck, Kamieniec Podolski, Buczacz, Brody, and in a number of other towns. Despite polonization, which was the dominant trend in the seventeenth through the nineteenth centuries, the ethnic Armenian population has persisted in Ukraine until the present.

  3. Хачикян Л. Армянские колонии на Украине XVI-XVII вв. // Бюллетень общественных наук АН АрмССР. —Ер., 1954. — № 4. — С. 47.
  4. Георгий Владимирович Вернадский Россия в Средние века. — Тверь—М., 1997.

    Следует отметить, что армяне и евреи обосновывались на протяжении XI, XII и XIII веков в Киеве и Львове.
    В соответствии с политикой великих князей, а также с естественным процессом миграции, многие немцы, армяне и евреи — купцы и ремесленники — жили в XV и XVI веках в русских городах Галиции (которая в то время относилась к Польше) и Великого княжества Литовского.

  5. 5,0 5,1 Александр Гаркавец. КЫПЧАКОЯЗЫЧНЫЕ АРМЯНЕ И АРМЯНО-КЫПЧАКСКОЕ ПИСЬМЕННОЕ НАСЛЕДИЕ XVI-XVII ВЕКОВ Archived 2019-03-03 at the Wayback Machine., стр. 759
  6. Е. В. Мазурик (1982)։ «Армянский госпиталь XVII века в Каменце-Подольском»։ Историко-филологический журнал№ 2. pp. 225-228. ISSN 0135-0536։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-01-05-ին։ Վերցված է 2012-12-30 [1] Archived 2015-09-24 at the Wayback Machine.
  7. A. E. Redgate The Armenians. — Blackwell, 2000. — P. 255—256.

    Philaretus had many compatriots amongst his subjects, for the Seljuk conquest had inspired large-scale migration. Edessa, which he took in 1077, and Melitene were full of refugees. Antioch, offered to Philaretus by the troops of the deceased Armenian governor, Vasak, son of Gregory Magistros, was, by 1098, about one-third Armenian. Samosata, in the twelfth century, housed Armenian clergy and Armenian heretics, (Arewordikc or sun worshippers, probably Zoroastrians). Most of the Armenians will have been from southern Armenia. From the north many migrants went to Tiflis, and some to the Ukraine.

  8. V. Minorsky Studies in Caucasian History. — Cambridge University Press. — 1953. — P. 106.

    In the atmosphere of the city life of Ani there were brought up “the series of Armenian communities which following 1064 emigrated to the Crimea, Galicia and Poland and founded there flourishing, peaceful colonies”.

  9. «Армяне на Руси и в Польше»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907 
  10. 10,0 10,1 В. П. Даркевич. Художественный металл Востока VIII—XIII вв.. — Наука, 1976. — С. 162.

    Армяне Херсона и Судака играли важную роль в развитии экономики и культуры Крыма. Они служили посредниками в товарообмене между Закавказьем и Киевом [...] В Прикамье малоазийские вещи могли доставлять через армянскую колонию в Булгаре. О тесных контактах переселенцев со своей родиной говорят находки тканей XIII в., аналогичные анийским, в погребениях на территории колонии.

    Киево-Печерский патерик повествует об армянском враче, жившем в Киеве при Всеволоде Ярославиче.

  11. Ярослав Романович Дашкевич Армяно-кыпчаксикй язык: этапы истории // Вопросы языкознания. — Наука, 1983. — № 1. — С. 92. Архивировано из первоисточника 4 Ապրիլի 2016.

    Удар монголов по Закавказью выхлестнул оттуда мощную волну армянско миграции, устремившейся также на Север, в Восточну Европу, сперва для подкрепления уже существовавших здесь ранее торговых факторий, потом для создания новых колоний.

  12. Historical Dictionary of Ukraine. — Scarecrow Press, 2013. — С. 123.

    Partly because of the peace established by the Mongols, Danylo's reign was relatively stable. He revived the Galician salt trade and promoted commerce, inviting skilled immigrants — Armenians, Germans, Jews, and Poles — to settle in Galicia-Volhynia.

  13. 13,0 13,1 13,2 Philip D. Curtin Cross-Cultural Trade in World History. — Cambridge University Press, 1984. — С. 186.

    The Armenian trade northwest around the Black Sea was harder to maintain over long periods of time. In the fourteenth and early fifteenth centuries, for example, it was very active. Armenians who settled at Crimean ports like Kaffa carried the overland trade to feed the Genoese seaborne trade diaspora to the Black Sea. These Crimean Armenians not only carried goods back toward their homeland; they also ran caravans still farther west throough prsent-day Rumania and Poland and beyond to Nuremberg in Germany and Bruges in the Low Countries. Their colonies in Crimea were so large that the Genoese sometimes called it Armenia maritima. In that news base, Armenians also began to take on elements of the local, Tatar culture. They kept their Armenian identity, and loyalty to the Armenian church, but they began to speak Tatar as home language and even to write in with Armenian script.

  14. Michael F. Hamm Kiev: A Portrait, 1800-1917. — Princeton University Press, 1995. — С. 6.

    The Lithuanian princes fostered the economic recovery of Kiev by allowing its burghers unrestricted trade anywhere in their state. Armenian and Genoese merchants established settlements in Podil

  15. Ярослав Романович Дашкевич Армяно-кыпчаксикй язык: этапы истории // Вопросы языкознания. — Наука, 1983. — № 1. — С. 93. Архивировано из первоисточника 4 Ապրիլի 2016.
  16. Dirk Hoerder Cultures in Contact: World Migrations in the Second Millennium. — Duke University Press, 2002. — P. 175.

    Although Crimean Armenians adopted the local Tatar language and codified it in Armenian script, they retained their religious and ethnic identity.

  17. Paul Robert Magocsi A History of Ukraine: The Land and Its Peoples. — University of Toronto Press, 2010. — С. 182.

    Whereas most of Crimea's diverse peoples assimilated to the peninsula's Turkic- speaking Islamic majority, in that process they left a distinct cultural and linguistic imprint on the Tats, who eventually formed the basis of a Crimean Tatar ethnos. For example, the Turkic language of the coastal Tats contains several loanwords from Italian and Greek, reflecting the former presence of those peoples in the Crimea's ports. There were also a few peoples, who, while adopting Turkic speech, did not become Muslims. These included the Christian Armenians and Greeks (the urum, or Greek Tatars) and the Jewish Krymchaks and Karaites. The Krymchaks and Karaites lived primarily in the khanate's largest towns: Akmescid (today Simferopol'), the port of Gözleve (today Ievpatoriia), the Sirin clan “capital” of Kara- subazar (today Bilohirs'k), and the khanate's capital Bahçesaray (today Bakhchy- sarai). The Armenians and Greeks were concentrated in Kefe (today Feodosiia).

  18. Иван Петрович Крипякевич К вопросу о начале армянской колонии во Львове // Историко-филологический журнал. —Ер., 1963. — № 1. — С. 163—172.

    Сын Даниила, Лев, основав город Львов в 1270 г., поселил в нем «армянских азиатских воинов, пользовавшихся оружием, одеждой и языком татар».

  19. ГАЮК ИРИНА ЯКОВЛЕВНА ИСТОРИЧЕСКИЕ ВЗАИМОСВЯЗИ АРМЯНСКИХ КОЛОНИЙ УКРАИНЫ СО СВЯТОЙ ЗЕМЛЕЙ И ИХ ОТОБРАЖЕНИЕ В ПАМЯТНИКАХ МАТЕРИАЛЬНОЙ КУЛЬТУРЫ // ВІСНИК НАЦІОНАЛЬНОЇ АКАДЕМІЇ КЕРІВНИХ КАДРІВ КУЛЬТУРИ І МИСТЕЦТВ. — 2015. — С. 40. — ISSN 2226-3209.
  20. Александр Гаркавец. КЫПЧАКОЯЗЫЧНЫЕ АРМЯНЕ И АРМЯНО-КЫПЧАКСКОЕ ПИСЬМЕННОЕ НАСЛЕДИЕ XVI-XVII ВЕКОВ Archived 2019-03-03 at the Wayback Machine., стр. 758
  21. Памятники письменности Востока. — Наука, 1965. — Т. IX. — С. 248.
  22. 22,0 22,1 Александр Гаркавец. КЫПЧАКОЯЗЫЧНЫЕ АРМЯНЕ И АРМЯНО-КЫПЧАКСКОЕ ПИСЬМЕННОЕ НАСЛЕДИЕ XVI-XVII ВЕКОВ Archived 2019-03-03 at the Wayback Machine., стр. 770
  23. Александр Гаркавец։ «КЫПЧАКОЯЗЫЧНЫЕ АРМЯНЕ И АРМЯНО-КЫПЧАКСКОЕ ПИСЬМЕННОЕ НАСЛЕДИЕ XVI-XVII ВЕКОВ»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2019-03-03-ին։ Վերցված է 2017-09-13 
  24. С. Захаркевич Армяне Речи Посполитой: анализ модели культурной адаптации // Художественная культура армянских общин на землях Речи Посполитой: Материалы Международной научной конференции / Сост. и отв. ред. И. Н. Скворцова. — Минск: Арт. Дизайн, 2013. — С. 25.
  25. 25,0 25,1 25,2 Paul Robert Magocsi Galicia: A Historical Survey and Bibliographic Guide. — University of Toronto Press, 1983. — P. 245.

    The first Armenian printshop on the territory of the Ukraine was established in 1616 in L'viv; that same city contained rich Armenian libraries and a distinct Armenian architecture. This was the high point of the community's development, however; many had already assimilated to Polish culture and by the eighteenth century the special legal and socioeconomic privileges granted to Armenians in the Middle Ages were abolished.

  26. «Видавництво Львівського братства»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2015-05-06-ին։ Վերցված է 2008-07-09 
  27. П.Семенов Киевская губерния // Гeогpaфичeско-cтaтиcтичecкий cлoваpь Рoccийcкой Импepии. Том II. — Санкт-Петербург, 1865. — С. 617.
  28. П.Семенов Киев // Гeогpaфичeско-cтaтиcтичecкий cлoваpь Рoccийcкой Импepии. Том II. — Санкт-Петербург, 1865. — С. 621.
  29. 29,0 29,1 Всеукраинская перепись населения 2001 года. Численность наиболее многочисленных национальностей регионов Украины. Archived 2011-05-04 at the Wayback Machine.
  30. Всеукраинская перепись населения 2001 года. Языковой состав населения Украины. Archived 2011-11-07 at the Wayback Machine.
  31. «Портрет избирателя: религия»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2009-09-06-ին։ Վերցված է 2009-03-23 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]