Ներսես Բ Բագրևանդցի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Ներսես Բ Բագրևանդցի
Կառավարում
Տիտղոս Ամենայան Հայոց Կաթողիկոս (26-րդ)
Ժամանակամիջոց 548-557 թթ.
Եկեղեցի Հայ Առաքելական եկեղեցի Հայ Առաքելական եկեղեցի
Անձնական տվյալներ
 
Ծննդավայր Մարզպանական Հայաստան Մարզպանական Հայաստան Բագրևանդ Աշտարակք
Մահացել է 557 թ.
Մահվան վայր Մարզպանական Հայաստան Մարզպանական Հայաստան
Ղևոնդ Ա    Armenian Apostolic Church logo.png    Հովհաննես Բ

Ներսես Բ Բագրևանդցի, (հիշատակվում է նաև որպես Ներսես Բ Աշտարակեցի, ծ. թ. անհայտ, գ. Աշտարակք (Բագրևանդ գավառ), 557), Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս 548 թվականից։

Կաթողիկոս[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գահակալման առաջին տարիներին ուժեղանում են Հայ եկեղեցու հանդեպ պարսից պաշտոնյաների հալածանքները, սակայն կաթողիկոսի հորդորով Պարսից արքունիքը հետ է կանչում Հայաստանի մարզպան Դենշապուհ Նիխորականին (548-551), որը հայերին բռնի դավանափոխելու փորձեր էր անում։ Նոր մարզպան Վահրամ Վշնասպը հրահանգ է ստանում վարել մեղմ քաղաքականություն։ Ներսես Բ Բագրևանդցու օրոք շարունակում է աճել Հայ եկեղեցու հեղինակությունն ու ազդեցությունը քաղկեդոնականությունը մերժած Արևելյան եկեղեցիների շրջանում։ Հայ եկեղեցին սկսում է ընկալվել որպես ուղղափառության պատվար քաղկեդոնականության և նեստորականության դեմ պայքարում։ Պարսից արքա Խոսրով Անուշիրվանը հաշվի է առնում Հայ եկեղեցու դավանաբանական կողմնորոշման հակաբյուզանդական ուղղվածությունը և Պարսկաստանին հպատակ քրիստոնյա եկեղեցիներից առաջնությունը վերապահում Հայ եկեղեցուն։ Ներսես Բ Բագրևանդցին, օգտվելով այս նպաստավոր պայմաններից, ավելի է թուլացնում Հայ եկեղեցու համար մեծ վտանգ ներկայացնող և նախկինում պարսից հովանավորությունը վայելող նեստորականության դիրքերը՝ իր պաշտպանության ներքո առնելով դավանակից ուղղափառ ասորիներին՝ նրանց համար եպիսկոպոս է ձեռնադրելով ոմն Աբդիշոյին, որի թեմը ենթարկվում է Հայ եկեղեցուն։ Կաթողիկոսական գահին Ներսես Բ Բագևանդցուն նախորդել է Ղևոնդ Ա Եռաստեցին, հաջորդել՝ Հովհաննես Բ Գաբեղենցին։

Դվինի ժողով[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ներսես Բ Բագրևանդցու կարևորագույն ձեռնարկներից էր 554 թ Դվինի Բ եկեղեցական ժողովի հրավիրումը, որը շրջադարձային նշանակություն ունեցավ Հայոց հոգևոր-եկեղեցական և հասարակական-քաղաքական կյանքում։ Ժողովը, որին մասնակցեցին նաև ասորիները Աբդիշոի գլխավորությամբ, ընդունեց «Ուխտ միաբանութեան Հայոց աշխարհիս» թուղթը, որտեղ ճանաչվում էին միայն երեք տիեզերական ժողովներ, նզովվում էր նեստորականությունը, մծղնեից աղանդը։ Դվինի ժողովի ընթացքում պաշտոնապես նզովվում է և Քաղկեդոնի ժողովը, ինչից էլ սկսվում է Հայ և բյուզանդական եկեղեցիների պաշտոնական բաժանումը։ Ժողովում որոշվում է նաև «Սուրբ Աստված» («Երգ երեքսրբենիի») սրբասացությունը «խաչեցար»-ով երգել, ինչպես նաև քննվում է Հայոց Մեծ թվականի սկզբնավորման հարցը, որը պաշտոնապես ընդունվում է հետագայում՝ 584 թվականին՝ արդեն Մովսես Բ Եղիվարդեցու օրոք։ Ժողովում ընդունվում են նաև 87 բարենորոգչական կանոններ, որոնք «Կանոնագիրք Հայոց» են մտել «Կանոնք Ներսէսի կաթողիկոսի և Ներշապհոյ Մամիկոնէից եպիսկոպոսի» անունով։

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]


Նախորդող՝
Ղևոնդ Ա Եռաստեցի
Կաթողիկոս
548–557
Հաջորդող՝
Հովհաննես Բ Գաբեղենցի