Գրիգոր XVI

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Գրիգոր XVI
Gregorius PP. XVI
Gregory XVI.jpg
Դրոշ
Հռոմի պապ
 
Մասնագիտություն կաթոլիկ քահանա
Ծննդյան անուն (Մաուրո) Բարտոլոմեո Ալբերտո Կապելարի
Բնօրինակ անուն
ծննդյան պահին:
(Mauro) Bartolomeo Alberto Cappellari
Ծնունդ սեպտեմբերի 18, 1765({{padleft:1765|4|0}}-{{padleft:9|2|0}}-{{padleft:18|2|0}})[1][2]
Բելունո, Վենետո, Իտալիա
Մահ հունիսի 1, 1846({{padleft:1846|4|0}}-{{padleft:6|2|0}}-{{padleft:1|2|0}})[1][2] (80 տարեկանում)
Հռոմ, Պապական մարզ
Թաղված է Հռոմի Սուրբ Պետրոս տաճար
Կողակից չկա

Գրիգոր XVI (լատ.՝ Gregorius PP. XVI, աշխարհիկ անունը՝ Բարտոլոմեո Ալբերտո Կապելարի, իտալ.՝ Bartolomeo Alberto Cappellari, սեպտեմբերի 18, 1765({{padleft:1765|4|0}}-{{padleft:9|2|0}}-{{padleft:18|2|0}})[1][2], Բելունո, Վենետո, Իտալիա - հունիսի 1, 1846({{padleft:1846|4|0}}-{{padleft:6|2|0}}-{{padleft:1|2|0}})[1][2], Հռոմ, Պապական մարզ, Հռոմի պապ, ով գլխավորել է կաթոլիկ եկեղեցին 1831 թվականի փետրվարի 2-ից մինչ 1846 թվականի հունիսի 1-ը:

Վաղ տարիներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կապելարին ծնվել է 1765 թվականի սեպտեմբերի 18-ին իրավաբանի ընտանիքում: 18 տարեկանում ստացել է կամալդուլների ճգնավորի շքանշան[3]: 1799 թվականին նա հրատարակել է «Սուրբ Աթոռի Տրիումֆ» ժողովածուն[4], ուղղված իտալացի յանսենիստներին, որը մի քանի անգամ վերահրատարակվել է Իտալիայում և մի շարք եվրոպական երկրներում: 1800 թվականին Կապելարին դարձավ Կաթոլիկ կրոնի ակադեմիայի անդամ, որը հիմնադրել էր Պիեմ VII (1800-1823) [5]: 1805 թվականին եղել է Հռոմի Սուրբ Գրիգոր վանքի վանահայր: Երբ Ֆրանսիայի կայսր Նապոլեոնը գրավեց Հռոմը և 1809 թվականին վտարեց այնտեղից Պիյա VII, Կապելարին փախչեց Մուրանո: Այնտեղից նա մի խումբ վանականների հետ Նապոլեոնի վերջնական պարտությունից հետո տեղափոխվում է Պադովա: Պապական ինքնիշխանության վերականգնումից հետո Կապելարին վերադարձավ Հռոմ, որպեսզի զբաղեցնի առաջնորդական տեղապահի դիրքը Հռոմում: Այնուհետև նա աշխատել է որպես հավատի քարոզչության միաբանության խորհրդատու[5], որը կազմակերպում էր ամբողջ միսիոներական աշխատանքը իսպանական կայսրությունից դուրս, այդ թվում՝ Եվրոպայի ոչ կաթոլիկ երկրներում:

Կարդինալ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գրիգոր XVI պատկերը մետաղադրամի վրա

1825 թվականի մարտի 21-ին Կապելարին ընդունեց Կարդինալի գլխարկը [6]: Նա հայ կաթոլիկների անունից բանակցություններ էր վարում Օսմանյան կայսրության հետ խաղաղության մասին, հասարակայնորեն դատապարտում էր լեհ հեղափոխականներին, ովքեր աշխատում էին քայքայել Ֆրանսիայում Նիկոլայ I կաթոլիկ միապետականներին սատարելու ջանքերը:

Ընտրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1831 թվականի փետրվարի 2-ին Կապելարիի 50 օր տևած ժողովից հետո անսպասելի ընտրվում է նրա իրավահաջորդ Պիոս VIII (1829-1830). Նա ընտրվեց քանի որ պապական աթոռի հիմնական թեկնածուն Ջակոմո Ջուստինյանին վտարվել էր Իսպանիայի թագավոր Ֆերդինանդ VII կողմից, և ևս երկու թեկնածու՝ Էմանուելե դե Գրիգորոն և Բարտոլոմեո Պական չհաշտվեցին միմյանց հետ: Այս դժվարին իրավիճակից դուրս գալու համար թեկնածուները դիմեցին Կապելարիին, և նա ստացավ քվեարկության 83 ձայն իր օգտին: Ընտրությունների ժամանակ կարդինալ Կապելարին դեռ եպիսկոպոս չէր, դա վերջին նման դեպքն էր պատմության մեջ[5].

Մահը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1846 թվականի մայիսի 20-ին պապը իրեն վատ զգաց: Մի քանի օր անց նա հիվանդացավ: Սկզբում թվում էր, որ կյանքին ոչինչ չէր սպառնում, սակայն մայիսի 31-ին նրա վիճակը կտրուկ վատացավ, և հունիսի 1-ին նա մահացավ[7]: Նա թաղված է Սուրբ Պետրոսի տաճարում:

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library et al. Record #118541897 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 SNAC
  3. Richard P. McBrien, Lives of the Popes, (HarperCollins, 2000), 336.
  4. Richard P. McBrien, Lives of the Popes, 337.
  5. 5,0 5,1 5,2 John-Peter Pham, Heirs of the Fisherman, 322.
  6. Richard P. McBrien, Lives of the Popes, 335.
  7. «Pope Gregory XVI». Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. 1913.