Անաստաս II (Հռոմի պապ)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Անաստաս II
Anastasius II.jpg
 
Մասնագիտություն հոգևորական և կաթոլիկ քահանա
Ծնունդ անհայտ
Հռոմ, Հռոմեական կայսրություն
Մահ նոյեմբերի 17, 498
Հռոմ, Օստգոթների թագավորություն
Թաղված է Old St. Peter's Basilica

Անաստաս II (լատ.՝ Anastasius PP. II), անհայտ, Հռոմ, Հռոմեական կայսրություն - նոյեմբերի 17, 498, Հռոմ, Օստգոթների թագավորություն), Հռոմի պապ 496 թ.նոյեմբերի 24-ից առ 498 թ. նոյեմբերի 19[1]։ Նրա մասին տեղեկությունները քիչ են և հակասական։ Ձգտելով վերացնել այդ ժամանակ Հռոմի և Կ.Պոլսի եկեղեցիների միջև ծագած պառակտումը՝ սիրալիր ընդունելություն ցույց տվեց Կոստանդնուպոլսի նվիրակ Ակակիոսի հերետիկոսական աղանդին հեևորդ Ֆոնտինոսին, ինչը հետագայում կասկածներ առաջացրեց, որ ինքը ևս հերետիկոսություն է ընդունել։ Այդ պատճառով Դանթեն իր «Աստվածային կատակերգության» մեջ պատկերում է նրան Դժոխքում[2]:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Անաստաս II-ը ծնվել է Հռոմում՝ հոգևորականի ընտանիքում[3]: Մինչ Պապ ընտրվելը եղել է սարկավագ: Անաստաս II պապի ընտրությունը կապված էր Հռոմի եկեղեցու ազդեցիկ շրջանակի մի մասի ցանկության հետ՝ բյուզանդական եկեղեցու հետ փոխհարաբերություններում իր նախորդների կոշտ գծից հեռանալու, հաշտեցման կետեր գտնելու և այսպես կոչված Ակակիոսական սխիզմը հաղթահարելու ցանկության հետ[2][4]:Հռոմի պապեր Փելիքս III-ը (483-492 թթ.) և Գելասիոս I-ը (492-496 թթ) բախվեցին Արևելյան եկեղեցու հետ և եկեղեցուց հեռացրին շատ կրոնական գործիչների, այդ թվում՝ Կոստանդնուպոլսի պատրիարք Ակակիոսին: Գահակալությունից հետո Անաստասը իր առաքելությունը թողեց եպիսկոպոսներ Կրեսկոնիային և Գերմանին և կայսր Անաստասիոս Ա-ին ուղղված ուղերձում տեղեկացրեց իր ընտրության մասին, ինչպես նաև հույս հայտնեց վերականգնելու եկեղեցական միասնությունը[4]: Իր ուղերձում Անաստաս II-ը գրում էր, որ արարողությունների արդյունավետությունը կախված չէ իրենց հոգևոր անձի անձնական հատկանիշներից, շնորհը համեմատում էր արևի ճառագայթների հետ, որոնք մաքուր և անսանձ են մնում, թեև երբեմն ներթափանցում են կեղտոտ վայրերի մեջ: Դրա հիման վրա Անաստաս II-ը, շարունակելով պատրիարք Ակակիոսին սխիզմատիկ համարել, ճանաչել է նրա ձեռնադրումը, ինչպես նաև այդ պատրիարքի կողմից կատարված մկրտության ծիսակարգերը համարել է վավեր: Նա կարծում էր, որ Ակակիոսի մահից հետո հնարավոր է վերականգնել կապը Հռոմի և Կոստանդնուպոլսի եկեղեցիների միջև։  Բայց բանակցությունները չհաջողվեցին։ Աստվածաբանական բանավեճերին մասնակցելու համար Կոստանդնուպոլս ուղարկված սարկավագ Ֆոտինի, թեսաղոնիկեցի արքեպիսկոպոս Անդրեասի (նախկինում պատրիարք Ակակիոսի կողմնակից) հետ բանակցություններ վարելու փորձերը դժգոհություն առաջացրեցին հռոմեական հոգևորականության շրջանում: Ֆոտինի ընդունման փաստը գնահատվեց որպես հավատքի դավաճանություն: Այդ ժամանակ Պապը հանկարծ մահացավ, և նրա հակառակորդները դա համարեցին աստվածային դատաստանի անվիճելի նշան:

Ժառանգություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Խմբակցությունները, որոնք ստեղծվել էին Անաստասի գահակալության ժամանակ, ազատ մնացած գահի համար առաջադրեցին իրենց թեկնածուներին: Հաշտության հակառակորդների խմբակցությունը առաջարկեց Սիմմաքոսին, իսկ Անաստասիա II-ի կողմնակիցները՝ Լավրենտիոսին[2], որը սկիզբ դարձավ, այսպես կոչված, «Լավրենտիական պառակտմանը» արևմուտքում:

Անաստաս II-ի անունը չի ներառվել հին վկայաբանությունների մեջ. նույնիսկ Կոստանդնուպոլսի հետ ինչ-որ համաձայնագրերի կասկածների ստվերները բավարար էին, որպեսզի նա դառնա երկրորդը (Լիբերիոսից հետո) ոչ կանոնացված Հռոմեական պապերից, թեև ենթադրյալ մեղքն այդպես էլ չհաստատված մնաց: Ըստ միջնադարյան լեգենդի, որը արտացոլվում է Դանթեի Աստվածային կատակերգության մեջ, Անաստաս II-ը դատապարտվում է դժոխքի՝ «Այստեղ փակված է Անաստաս պապը / Ֆոտինի հետքերով ճշմարիտ ճանապարհը մոռացած» (Դժոխք, XI, 8-9): Այնուամենայնիվ, ժամանակակից գիտնականները դա սխալ են համարում. ամենայն հավանականությամբ, Դանթեն նկատի է ունեցել այն ժամանակվա բյուզանդական կայսր Անաստասիոս I-ին[5]:

Թաղված է Սուրբ Պետրոսի տաճարում[2]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Wikisource-logo.svg «Pope Anastasius II»։ Catholic Encyclopedia։ Նյու Յորք: Robert Appleton Company։ 1913 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Richard P. McBrien (1997)։ Lives of the Popes: The Pontiffs from St. Peter to John Paul II։ HarperCollins։ էջեր 82–83։ ISBN 978-0-06-065304-0։ Վերցված է մարտի 8, 2013  Քաղվածելու սխալ՝ Սխալ <ref> թեգ. «McBrien» անվանումը սահմանվել է մի քանի անգամ, սակայն տարբեր բովանդակությամբ:
  3. George L. Williams (2004)։ Papal Genealogy: The Families And Descendants Of The Popes։ McFarland։ ISBN 978-0-7864-2071-1։ Վերցված է 8 March 2013 
  4. 4,0 4,1 Morehead John (1978)։ «The Laurentian Schism: East and West in the Roman Church»։ Church History 47 (2): 125–136։ doi:10.2307/3164729 
  5. Alighieri Dante (1995)։ Dante's Inferno։ Translated by Mark Musa։ Indiana University Press։ ISBN 978-0-253-20930-6։ Վերցված է 8 March 2013