Աստվածային կատակերգություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
«Աստվածային կատակերգության» առաջին էջը

Աստվածային կատակերգություն, Դանտեի գլուխգործոցը։ Գրել սկսել է 1308-ին, ավարտել՝ 1321-ին։

Կառուցվածքը[խմբագրել]

Վերնագիրը եղել է «Կատակերգություն»։ Աստվածային մակդիրն ավելացրել են հետո։ Դրանով նկատի չեն ունեցել, որ պոեմի գործողությունը կատարվում է երկնային ոլորտում, այլ արտահայտել են գեղարվեստական վեհությունը՝ աստվածային գործ։ «Կատակերգություն» վերնագիրն առաջացել է ժամանակի գեղարվեստական ըմբռնումներից։ Եթե գրվածքը ողբերգական բովանդակություն էր արտահայտում և տխուր վախճան ուներ, համարվում էր ողբերգություն, ուրախ վերջավորության դեպքում՝ կատակերգություն։ Պոեմը դժբախտ դեպքեր է նկարագրում, բայց վախճանը բարեբաստիկ է, որի համար էլ Դանտեն այն պարզապես անվանել է «Կատակերգություն»։

Պոեմը բաղկացած է երեք մասից. «Դժոխք», «Քավարան», «Դրախտ»։ Սրանք իրենց հերթին բաժանվում են առանձին մասերի. «Դժոխքը» բաղկացած է ինը պարունակից, «Քավարանը» յոթ բոլորակից, «Դրախտը» երկնային ինը ոլորտներից։ Մասերից յուրաքանչյուրը բաղկացած է 33 երգից։ Նախերգանքի հետ միասին բոլորը 100 երգ։ Պոեմը գրված է տերցիններով՝ հանգավոր եռատողերով։

Պոեմի գործողությունները կատարվում են հանդերձյալ աշխարհում, գործող անձիք մարդկանց հոգիներն են։ Գործող անձերի մեծագույն մասը պատմական ծանոթ, իրական մարդիկ են։ Բանաստեղծը պատմում է նրանց հոգիների և երկրային գործերի, կենդանի ժամանակ կատարած արարմունքնների մասին։ Պոեմը պատմողական ձև ունի։ Սյուժետային հենքը բանաստեղծի երևակայական ճանապարհորդությունն է անդրշիրիմյան աշխարհ՝ դժոխքում, քավարանում, դրախտում։ Այս առանցքի վրա է հյուսված պոեմիա կոմպոզիցիան։։[1]

Բովանդակությունը[խմբագրել]

Գաղափարական մոտիվները[խմբագրել]

Գեղարվեստական առանձնահատկությունները[խմբագրել]

Տես նաև՝[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  1. Ս.Սողոմոնյան (1981)։ Արտասահմանյան գրկանության պատմություն։ Երևանի համալսարանի հրատարակչություն, 39-41։