Քավարան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Հիսուս Քրիստոսը Քրիստոնեության կարևորագույն դեմքերից է

 
Հիսուս Քրիստոսը
Ծնունդը · Մկրտությունը · Հարությունը · Զատիկ · Հիսուսը Քրիստոնեությունում
Հիմնադրումը
Առաքյալները · Եկեղեցի · Հավատո հանգանակ · Ավետարան · Դրախտ
Աստվածաշունչ
Հին կտակարան · Նոր Կտակարան ·
Գրքերը · Կանոն · Ապոկրիֆ
Աստվածաբանություն
Ապոլոգետ · Մկրտություն · Աստված · Սուրբ Որդի · Սուրբ Հոգի ·
Աստվածաբանության պատմություն · Փրկություն · Սուրբ Երրորդություն
Պատմություն և Ավանդույթները
Ժամանակագրություն · Մարիամ Աստվածածին · Սուրբ Թադեոս · Սուրբ Բարդուղիմեոս ·
Գրիգոր Լուսավորիչ · Վաղ Քրիստոնեություն · Տրդատ Գ ·
Տիեզերական ժողով · Վարդանանք ·
Ավարայրի ճակատամարտ · Միաբնակություն ·
Խաչակրաց արշավանքներ
Ուղղություններ և աղանդներ
Հայ Առաքելական Եկեղեցի ·
Կաթոլիկություն · Ուղղափառություն · Բողոքականություն ·
Հին արևելյան եկեղեցիներ · Թոնդրակյաններ ·
Պավլիկյաններ · Եհովայի վկաներ ·
Խաչակրաց արշավանքներ
Ընդհանուր թեմաներ
Մշակույթ · Մատաղ · Տաղեր · Պատարագ · Շարականներ · Այլ կրոնները · Աղոթք · Քարոզ · Կաթողիկոս
P christianity.svg Պորտալ Քրիստոնեություն
Քավարան:
Նկարազարդումը՝ Գյուստավ Դորեի:

Քավարան (լատ.՝ Purgatorium), ըստ կաթոլիկ վարդապետության՝ վիճակ, որտեղ հայտնվում են մարդկանց հոգիները, որոնք մահացել են Աստծո հետ խաղաղությամբ, բայց պետք է մաքրվեն կյանքի ընթացքում գործած մեղքերից[1]:

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մահացածների համար աղոթելու սովորույթը քրիստոնեության մեջ գրանցվել է դեռևս II դարում, իսկ մահացածների համար մատուցվող պատարագները՝ III դարում[2]: Կաթոլիկության մեջ քավարանի մասին դոգման աստիճանաբար ձևավորվել է XIII-XV դարերում, մասնավորապես՝ Թովմա Աքվինացու աշխատություններում: Ուղղափառների ու կաթոլիկների միջև Քավարանի վերաբերյալ առաջին վեճերի մասին հիշատակվել է 1234 թվականից: Քավարանի դավանաբանական ծնունդը՝ որպես տեղ, արձանագրել է Իննովկենտիոս IV պապը՝ 1254 թվականին[3]: Քավարանի մասին եկեղեցական ուսմունքը ձևակերպվել է 1274 թվականին՝ II Լիոնյան խորհրդի ժամանակ, սակայն խորհրդի վերջնական որոշումներում «քավարան» բառը չկար և միայն 1439 թվականի Ֆերարա-Ֆլորենցիայի խորհրդում է տրվել քավարանի դոգմատիկ ամրագրումը կաթոլիկ աստվածաբանության մեջ: Քավարանի մասին վարդապետությունը վերջնականապես հաստատվել է 1563 թվականին՝ Տրենտոյի խորհրդում[4]:

Աստվածաբանություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ավանդույթը՝ հավատն առ քավարան հանդիպում է Հին Կտակարանյան հրեաների մոտ: Այդ ուսմունքը միշտ ընդունել է նաև Կաթոլիկ եկեղեցին: Համաձայն՝ քավարանի մասին Կաթոլիկ եկեղեցու ուսմունքի՝ մկրտված մարդը, ով մեղք է գործել և ներում ստացել կամ գործել է «ներելի» մեղք, որպես կանոն, մահից հետո ազատ չի արձակվում, այլ այդտեղ կրում է իր «ժամանակավոր» պատիժը: Մարդն, ով մահացել է որպես՝ բարի քրիստոնյա, սակայն ունի թեթև մեղքեր, որոնք թույլ չեն տալիս ազատ մտնել Աստծո արքայություն, ենթարկվում է ժամանակավոր մաքրման և միայն դրանից հետո՝ ժառանգում Երկինքը[5]: Կաթոլիկ եկեղեցու վարդապետարանում ասվում է .

Aquote1.png Նրանք՝ ովքեր մահանում են Աստծո հետ բարեկամությամբ, բայց ամբողջովին մաքուր չեն՝ թեև նրանց տրամադրվում է հավիտենական փրկություն, մահից հետո ենթարկվում են մաքրման, որպեսզի հասնեն սրբության՝ անհրաժեշտ երկնային արքայություն մտնելու համար: Եկեղեցին այդ ընտրյալների վերջնական մաքրումը անվանում է քավարան, ինչը բոլորովին այլ է՝ ինչ անիծվածների պատժումը[6]։ Aquote2.png

Համաձայն Կաթոլիկ եկեղեցու ուսմունքի՝ այդ իրողությունը հաստատվում է Սուրբ Գրքում: Քանի որ հնարավոր է մահացածների համար մատուցել ողորմածության զոհաբերություն, դա կարող է նշանակել, որ նրանց հոգիները չեն մնում դժոխքում կամ դրախտում, այլ՝ հասնելով փրկության, կարիք չեն զգում ողջերի աղոթքների, իսկ՝ հավերժական անեծքի դատապարտվածներին այդ աղոթքները չեն օգնի: Այսպիսով, ենթադրվում է, որ մահացածների հոգիները գտնվում են մի այնպիսի վիճակում, որտեղ աղոթքները դեռևս կարող են նրանց օգնել[7]: Պողոս առաքյալը Կորնթացիներին Պողոս առաքյալի առաջին նամակում գրում է .

Aquote1.png Ամենքի գործը բացահայտվում է. օրը ցույց կտա, քանի որ կրակի մեջ բացվում է, և կրակը փորձում է ամեն մարդու: Ում գործը գոյատևում է, նա պարգև է ստանում: Իսկ ում գործն այրվում է, նա պիտի վնաս կրի: Aquote2.png

Ենթադրվում է, որ Ահեղ դատաստանի սկզբում քավարանը կվերանա, սակայն մինչ այդ, մեղավորները կմնան այդ վիճակում, մինչ՝ ամբողջական մաքրումն այն ամենից, ինչը խոչնդոտում է նարանց միությունն Աստծո հետ: Ողջերը կարող են թեթևացնել ինչպես իրենց, այնպես էլ՝ մահացածների ճակատագիրը՝ մատուցելով «ողորմածության զոհաբերություններ»[8]: Եթե մարդիկ մահացել են Եկեղեցու հետ միասնությամբ, չեն ունեցել մահացու մեղքեր, շարունակել են հավատալ ու սիրել Աստծուն, անցնելով քավարանի միջով, այն բանից հետո, երբ նրանք մաքրվեն, անպայամն, կհայտնվեն երկնքում: Ժամանակակից աստվածաբանությունում քավարանի մասին չի խոսվում՝ որպես մի տեղ, այլ՝ որպես մաքրման գործընթաց: Նրանք այդ գործընթացը դիտարկում են ոչ թե մեղքերի պատժման տեսանկյունից, այլ՝ հոգևոր աճի[9]:

Վերաբերմունքն այլ կրոններում ու դավանանքներում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բողոքականները (Մարտին Լյութեր և Ժան Կալվին) կտրականապես մերժել են քավարանի գոյությունը: Համաձայն բողոքականության ուսմունքի, դրա համար հիմք կարող են ծառայել Սուրբ գրությունները. «Ճիշտ այնպես, ինչպես մարդուն վիճակված է մի օր մեռնել, իսկ հետո՝ դատաստան» (Թուղթ առ Եբրայեցիս 9:27) և «Ճշմարիտ, ճշմարիտ եմ ասում ձեզ. Իմ խոսքը լսողն ու Ինձ Ուղարկողին հավատացողը ունի հավիտենական կյանք» (Ավետարան ըստ Հովհաննեսի 5:24):

Ուղղափառներն ընդունում են մահացածների համար աղոթելու անհարաժեշտությունը, բայց ժխտում են քավարանի գոյությունը: Համաձայն Ուղղափառ եկեղեցու ուսմունքի՝ մահացած մարդկանց հոգիներին վիճակված է կամ գտնվել հավիտենական երանության վիճակում, կամ՝ տառապանքների[10]: Դրա հետ մեկտեղ ուղղափառ քրիստոնյաները կարծում են, որ Ողորմած Աստված ամեն դեպքում կարող է մեղմել մեղավորների հավերժական տառապանքները և անգամ նրանց դարձնել Երկնային թագավորության ժառանգներ, եթե այդ մեղավորների համար Եկեղեցին և Երկրի վրա ապրողները (նրանց հարազատներն ու բարեպաշտ ընկերները) ջանասիրաբար աղոթեն: Այդ իսկ պատճառով, ուղղափառ եկեղեցիներում աղոթում են մահացածների հոգիների հանգստության համար, հիշատակում են նրանց և ընդունում են նրանց անուններով գրություններ: Սերբ երեց Թադեյ Վիտովնիցկին ասում էր . «Մահացածների հոգիները մեր օգնության կարիքն ունեն: Երբ վերջանում է մարդու ֆիզիկական կյանքը, նա կորցնում է իր համար աղոթելու իրավունքը, քանի որ նրա ապաշխարության ժամանակը սպառվել է: Նրա համար՝ Աստծուն, կարող են առոթել միայն ուրիշները»[11][12]:

Իսլամական կոսմոլոգիայում, որպես՝ կաթոլիկության անալոգիա, քավարան է համարվում Արաֆը, որպես՝ դրախտի և դժոխքի միջև ընկած տարածություն:

Թեոսոֆիայում զուգահեռներ է անցկացվում՝ քավարանի և բուդդայականության կամա-լոկայի միջև[13]:

Արվեստում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

XIV դարի առաջին տասնամյակում (այսինքն, մինչ այն, երբ քավարանը դարձավ կաթոլիկության դոգման) Դանթեն՝ իր «Աստվածային կատակերգություն»-ում մանրամասն նկարագրել է Քավարանի կառուցվածքը:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. «Чистилище» ////Католическая энциклопедия. М.:Изд. францисканцев. 2013. Т.5. Ст. 235—237
  2. «Чистилище» ////Католическая энциклопедия. М.:Изд. францисканцев. 2013. Т.5. Ст. 235—237
  3. Влияние "Божественной комедии" Данте на формирование римо-католического догмата о чистилище
  4. «Чистилище» ////Католическая энциклопедия. М.:Изд. францисканцев. 2013. Т.5. Ст. 235—237
  5. Катехизис Католической Церкви. &1029
  6. Катехизис Католической Церкви. &&1029-1030
  7. Катехизис Католической Церкви. &1031
  8. «…Посему принёс за умерших умилостивительную жертву, да разрешатся от греха» (2 Макк 12:45)
  9. «Чистилище» ////Католическая энциклопедия. М.:Изд. францисканцев. 2013. Т.5. Ст. 235—237
  10. Святитель Филарет (Дроздов). Пространный Православный Катихизис
  11. Духовные поучения. Об усопших // Фаддей Витовницкий, Духовные поучения
  12. ПРАВОСЛАВНОЕ МИССИОНЕРСТВО // Старец Фаддей Витовницкий. Мир и радость в Духе Святом: поучения, беседы / пер. с сербского С.А. Луганской. — М.: Новоспасский монастырь, 2010. С. 151. — вместо словосочетания «промежуточное состояние» используется «среднее состояние», которое приведено в кавычках, как и слово «чистилище».
  13. Что бессмертно в человеке. Е. П. Блаватская

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]