Հավատո հանգանակ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Հավատո հանգանակ, (Հավատամք, հունարեն՝ σύμβολο[ν], լատիներեն՝ symbolum) կրոնական հավատի հիմնական դոգմատների բանաձևում։ Հավատացյալը արտասանում է այն՝ իբրև իր հավատի խոստովանություն։

Քրիստոնեական հավատո հանգանակները սկզբնապես՝ II-IIIդարերի ընթացքում օգտագործվում էին Մկրտության խորհրդի ժամանակ։ Ավելի ուշ՝ V դարում, Հանգանակը սկսվեց գործածվել Սուրբ Պատարագի մեջ, որպեսզի հավատացյալների համար ուղղափառ դավանանքի հիշեցում։

Քրիստոնեության պատմության ընթացքում ստեղծվել և շրջանառության մեջ են դրվել իրար փոխկապակցված և իրարից բխող բազմաթիվ հավատո հանգանակներ, որոնցից հիմնականներն են՝