Ցին կայսրություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից



Ցին կայսրություն չին.՝ 大清國
 
Ընդհանուր տեղեկանք
Մայրաքաղաք Մուկդեն (1636-1644)
Պեկին (1644-1912)
Լեզու մոնղոլերեն, չինարեն, տիբեթերեն, մանջուրերեն
Կրոն Կոնֆուցիականություն, բուդդայականություն, դաոսականություն
Հիմն Gong Jin'ou.ogg
Արժույթ արծաթե լյան (1636-1835)
չինական յուան (1835-1912)
Իշխանություն
Պետական կարգ Բացարձակ միապետություն
Դինաստիա Այսին Գյորո

Ցին դինաստիա, պաշտոնապես Մեծ Ցինը[1](չին.՝ 大清國), ինչպես նաև հայտնի որպես Մեծն Ցինի Կայսրություն կամ Մանջուրյան դինաստիա, Չինաստանի վերջին կայսերական դինաստիան է։ Կառավարել է երկիրը 1644-1912 թվականներին, 1917 թվականին կարճ վերահաստատումով (վերջինս տևել է ընդամենը 11 օր)։ Ցին դարաշրջանին նախորդել է Մին դինաստիան, և հաջորդել Չինաստանի հանրապետությունը։ Բազմամշակութ Ցին կայսրությունը գոյություն է ունեցել գրեթե 3 դար և տարածքային հիմք է հանդիսացել ժամանակակից Չինաստանի համար։

Դինաստիան ստեղծվել է Մանջուրիայի Այսին Գյորո տոհմի կողմից։ XVI դարի վերջին Մին դինաստիայի վասալ Այսինգյորո Նուրհացին սկսեց վերամիավորել ջուրջենական տոհմերը, այսպես կոչված՝ «Ութ դրոշի բանակի» մեջ։ Նուրհացին կազմավորեց նրանցից ոչ միայն ռազմական ուժ, այլ նաև սոցիալական ընդհանրություն, որը հայտնի դարձավ որպես Մանջուրիա։ 1636 թվականին նրա որդին՝ Այսինգյորո Աբահայը սկսեց դուրս մղել Մինի ուժերը Լյաոնինից և նոր դիանստիան հռչակեց Ցին։ 1644 թվականին գյուղացիական ապստամբ զորքը, որը գլխավորում էր Լի Ձիչենը, գրավեց երկրի մայրաքաղաք Պեկինը։ Մինի գեներալ Ու Սանգույը համաձայնության եկավ մանջուրների հետ և բացեց Շանհայի անցումը Ութ դրոշի բանակի համար, որը գլխավորում էր թագաժառանգ Դորգոնը, ով ճնշեց ապստամբությունը և վռնդեց ապստամբներին մայրաքաղաքից։ Չինաստանի գրավումը մանջուրների կողմից շարունակվեց մինչև 1683 թվականին և ավարտվեց միայն Կանսի կայսեր օրոք (կառավարել է 1661-1722 թվականներին)։ Ցյանլուն կայսեր Տասը Մեծ Արշավները, որոք նա ձեռնարկեց 1750-1790-ական թվականներին, ընդլայնեցին Չինաստանի ազդեցությունը Կենտրոնական Ասիայի վրա։ Չնայած Ցինի վաղ կայսրերը շարունակում էին հետևել մանջուրական ապրելակերպին, և կրելով կայսեր պաշտոնական կոչումը, շարունակում էին միաժամանակ մնալ նաև մոնղոլների խաներ և հովանավորել բուդդիզմին Տիբեթում, նրանք կառավարում էին երկիրը ցուցաբերելով կոնֆուցիական մոտեցում և բյուրոկրատական ապարատ, որոնք ավանդական էին Չինաստանի համար։ Նրանք պահպանեցին և օգտագործեցին քննությունների ավանդական համակարգը, հավաքագրելով հան-չինացիներին պետական ապարատ, և հասան հարևան պետությունների հետ վասալական հարաբերությունների հաստատման, որոնք նախորդ դինաստիայի կառավարման ժամանակ արդեն սովորական էին։ Այնպիսի շրջաններում, ինչպիսին Թայվանն է, ցին տիրակալների արտաքին քաղաքականությունը նման էր գաղութայինի։ [2]

Ցյանլուն կայսեր (1735-1796) կառավարման օրոք կայսրությունը հասավ իր հզորության գագաթնակետին, որից սկսվեց Ցինի անկումը։ Կայսրության բնակչությունը աճեց՝ հասնելով մոտ 400 միլիոնի, բայց հարկերն ու գանձումները մնում էին ցածր, ինչը հիմք հանդիսացավ ապագա խնդիրների և ճգնաժամի համար։ Կոռուպցիան առկա էր բոլոր ճյուղերում, իսկ ապստամբները ընդդիմանում էին պետությանը, մինչդեռ կառավարող էլիտան հրաժարվում էր փոխել իր հայացքները՝ աշխարհում տեղի ունեցող փոփոխություններին համահունչ։ Եվրոպական զորքերը, հաղթելով Չինաստանին Առաջին ափիոնային պատերազմում, Ցին կայսրության հետ կնքեցին անհավասար պայմանագրեր, ներմուծելով ազատ առևտուրը, տարերկրայնությունը և ազատ նավահանգիստները, որոնք գտնվում էին արտերկրացիների հսկողության տակ։ Տայպինների ապստամբությունը և Դունգանյան ապստամբությունը Կենտրոնական Ասիայում 20 միլիոն մարդու կյանք խլեցին։ Այս բոլոր աղետները բերեցին հասարակության էլիտայի համախմբմանը և հրատապ բարեփոխումների իրականացմանը։ Սակայն նրանց առաջին փորձերը ձախողվեցին Առաջին ճապոնա-չինական պատերազմում կրած պարտության հետևանքով։ 1895 թվականի ջախջախումը հանգեցրեց նրան, որ կայսրությունը կորցրեց հսկողությունը Թայվանի վրա և աղդեցությունը Կորեայի վրա։ Դրան հետևեց ռազմական վերակազմավորում, բայց խոստումնալից Հարյուր օրվա բարեփոխումները ձախողվեցին Ցիսի կայսրուհու դիմակայության պատճառով, ով թեև դաժան, բայց ազդեցիկ առաջնորդ էր։ Այնուհետև, ընդդիմանալով «Բռնցքամարտային ապստամբությանը», ութ օտարերկրյա տերություններ ներխուժեցին Չինաստան, Ցիսին նրանց պատերազմ հայտարարեց, բայց պարտվեց և ամբողջ կայսերական արքունիքը լքեց մայրաքաղաքը։

Տալով համաձայնություն ստորագրել Վերջնական արձանագրությունը, կառավարությունը նախաձեռնեց երկրում աննախադեպ հարկային և ադմինիստրատիվ բարեփոխումներ, ներառյալ ընտրությունները, օրենքների նոր միավորումը և չեղարկեց պետական քննությունների համակարգը։ Սուն Յատսենը և այլ հեղափոխականներ փորձում էին Ցին միապետությունը վերափոխել միասնական պետության և դրա համար պայքարում էին Լյան Ցինչաոյի նման հեղափոխականների և Կան Յուվեի նման միապետականների հետ։ 1908 թվականին կայսր Գուանսյուի և կայսրուհի Ցիսիի մահվանից հետո անփոխզիջում մանջուրական դատարանը դադարեցրեց բարեփոխումները։ 1911 թվականի հոկտեմբերի 11-ին սկսվեցին խռովություններ, որոնք վերաճեցին Սինհայան հեղափոխության։ Պու ին, վերջին կայսրը, հրաժարվեց գահից 1912 թվականի փետրվարի 12-ին։

Անվանում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նուրհացին իրեն անվանում էր «Փայլող խան» կամ «Ուշ Ձին» (ուղիղ իմաստով «ոսկի»)։ Այս բառը օգտագործվել է նաև Ցին դինաստիայի և նրա սեփական տոհմի՝ Այսին Գյորոյի անվանման մեջ (Այսին մանջուրերեն նշանակում է «ոսկի»)[3]։ 1636 թվականին նրա որդին՝ Այսինգիորո Աբահայը վերանվանեց դինաստիան Մեծն Ցին[4]։ Գոյություն ունի Ցին («մաքուր») բառի բացատրության այլընտրանքային տարբերակ։ Այդ անունը կարող էր ընտրվել որպես հղում և հակամիջոց նախորդող Մին դինաստիային, որում հանի բնակիչները տեսնում էին «արև»(日) կամ «լուսին» (月) նշանակությունները, որոնք չինական զոդիակում վերաբերում էին կրակի տարերքին։ Ընդ որում «Ցինը» վերաբերում էր ջրին։ Այսպիսի ընթերցումը հնարավորություն էր տալիս ցույց տալ «Մինի» և «Ցինի» կոնֆլիկտը՝ որպես կրակի և ջրի պայքար (նույնիսկ այն աստիճան, որ Ցինի հաղթանակը ջուրն էր, որը հանգցրեց կրակը) և լրացուցիչ ունեցել է բուդդայական առնչություններ[5]։ Իսկ մանջուրական դայսինը հնարավոր է առաջացել է մոնղոլական «ռազմիկ» բառից։ «Դայսին գուրուն» իր հերթին կարող էր նշանակել «Ռազմիկների երկիր» մոնղոլների և մանջուրների համար։ Բայց ավելի ուշ շրջանում մանջուրներն իրենք էլ մոռացան այդպիսի հավանական նշանակության մասին[6]։

Գրավելով Նեքին Չինաստանը, մանջուրները անվանեցին իրենց պետությունը «Չինաստան»(中國, «Միջին թագավորություն»)։ Կայսրերը Ցին պետությունը կոչում էին նաև «Չինաստան» և՛ չինարենում, և՛ մանջուրերենում։ Նրանք սահմանում էր Չինաստանը որպես բազմազգ պետություն ՝ մերժելով այն գաղափարը, որ «Չինաստանը» միայն հաների երկիրն է։ Նրանք հայտարարում էին, որ հաները և ոչ հաները Չինաստանի մասն են։ Պաշտոնական փաստաթղթերում երկիրն անվանում էին և՛ Չինաստան, և՛ Ցին, այդ թվում միջազգային պայմանագրերում, որովհետև Չինաստանը աշխարհում հայտնի էր որպես Ցին[7] կամ «Չինական կայսրություն»[8], իսկ «չինարենը» ներառում էր ոչ միայն չինարենը, այլ նաև մանջուրերենը և մոնղոլերենը այն դեպքում, երբ որպես «չինացիներ» համարվում էին կայսրության բոլոր ենթակաները[9]։ Այդ պայմանագրերի չինական տարբերակում «Ցին» և «Չինաստան» անվանումները օգտագործվում էին որպես համարժեքներ[10]։

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մանջուրական պետության առաջացումը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Իտալական քարտեզ, որի վրա պատկերված է «Նյուիջի թագավորությունը» կամ «Ձինյան թաթարները», որոնք «շրջափակել են Չինաստանը և կառավարում են այն», Լյաոդունից և Կորեայից հյուսիս, հրապարակված 1682 թվականին

Ցին դինաստիան հիմնվել է ոչ հան-չինացիների կողմից, որոնք Չինաստանի բնակչության մեծ մասն էին կազմում, այլ մշտաբնակ հողագործների կողմից, որոնք առավել հայտնի են որպես ջուրջեններ, տունգուսյան ժողովուրդ, որոնք ի սկզբանե բնակեցված են եղել Գիրին և Հեյլունձյան գավառների տարածքում[11]։ Մանջուրներին երբեմն սխալմամբ համարում են քոչվորներ[12], որոնք նրանք, սակայն չեն հանդիսանում[13][14]։ Մանջուրական պետությունը հիմնել է Նուրհայցին, ով XVII դարում ջուրջենական Այսին Գյորո տոհմի առաջնորդն էր։ Լինելով սկզբում Մին դինաստիայի վասալ, Նուրհայցին միջտոհմային բախումների շնորհիվ կարողացավ միավորել ջուրջեններին և նրա հարևաններին։ 1616 թվականին մոտ նա իրեն հռչակեց խան և հիմնեց դինաստիա[15]։

Երկու տարի անց Նուրհացին հռչակեց մի հրովարտակ ՝ «Յոթ մեծ վիրավորանքներ» և բացահայտ հակադրեց իրեն Մին դինաստիային՝ հույս ունենալով դրանով գրավել այն մանջուրական ցեղերը, որոնք դեռևս մնում էին նրա վասալները։ Մի շարք ռազմական հաջողություններից հետո նա տեղափոխեց իր մայրաքաղաքը Հետու-Այայից Լյաոդունյան թերակղզի, որը նա գրավել էր չինական կառավարությունից․ սկզբում, 1621 թվականին, Լյաոյան, այնուհետև, 1625 թվականին, Շենյան (Մուկդեն)[16]։

Իր արքունիքը տեղափոխելով թերակղզի, Նուրհացին մուտք ստացավ դեպի մեծ ռեսուրսներ, այն հնարավորություն տվեց նաև մշտական կապ պահպանել դաշնակից մոնղոլների հետ Մոնղոլիայի հարթավայրերի վրա։ Մի ժամանակ միավորված լինելով մոնղոլական ցեղերը արդեն երկար ժամանակ կրկին բաժանվել էին հակամարտող խմբավորումների և մշտական վտանգ էին հանդիսանում չինական սահմանների համար։ Նուրհացին վարում էր խաղաղ և հանդուրժող քաղաքականություն այդ ցեղերի հանդեպ, բայց ամենակարևորը նա ձգտում էր միավորել նրանց պայքարելու ընդհանուր թշնամու դեմ, այսինքն Մին դինաստիայի[17]։

Հորչինական մողոլները շատ օգտակար դաշնակիցներ դարձան ջուրջենների համար, դա հատկապես արտահայտվեց հեծելազորի արդյունավետությունում։ Նուրհացին փորձում էր դաշինքը ամրացնել ջուրջենների և մոնղոլների էլիտաների միջև ամուսնություններով, ընդ որում կիրառում էր բռնի ուժ, երբ ցեղերից որևէ մեկը հրաժարվում էր կատարել հրամանը։ Ջուրջենների այսպիսի քաղաքականությունը դեռ երկար շարունակվեց և մոնղոլները գրեթե միշտ եղել են արդեն ձևավորված կայսրության դաշնակիցները[18]։

Նուրհացիի մյուս մեկ այլ կարևոր ձեռքբերում էր մանջուրական գրագրության ստեղծումը մոնղոլական լեզվի հիմքի վրա, քանի որ մինչ այդ գոյություն ունեցած մանջուրական գիրն արդեն մոռացվել էր։ Ինչպես նաև նա սկսեց կազմավորել ռազմական և քաղաքացիական ադմինիստրացիան,որը հետագայում վերածվեց դրոշակակիրների արտոնյալ դասի, մանջուրական նույնականության անկյունաքարերից մեկը, որը թույլ տվեց միավորել և համախբել նախկինում բաժանված ցեղերը, որոնք այժմ մի նոր ազգ էին կազմում։ Էթնիկ մանջուրները այնքան էլ մեծ թիվ չէին կազմում, որը թույլ կտար գրավել ամբողջ Չինաստանը, այդ պատճառով նրանք Ութ դրոշի շարքերում ընդգրկեցին մոնղոլներին և որ ավելի կարևոր է, հան-չինացիներին[19]։ Օրինապահ հաներին իրենց մեծ թվի պատճառով միավորեցին մանգջուրների հետ «Jiu Han jun» (Հին Հանի բանակ) բանակում։ Այն բաղկացած էր սահմանախախտներից և գերեվարված չինացիներից, որոնք ցանկացել էին համալրել դրոշակակիրների շարքերը։ Մինի հրետանին էր պատասխանատու հակառակորդի ռազմական հաջողությունների համար, այդ պատճառով 1641 թվականին մանջուրները կազմակերպեցին հրետանային կորպուս՝ բաղկացած հաներից, իսկ 1642 թվականին հաների թիվը բանակում այնքան աճեց, որ նրանց համար կազմավորեցին առանձին բանակ՝ Ութ Հանյան դրոշներ[20]։ Եվ հենց հաների զորքերը օգնեցին Ցին դինաստիային Մինի զորքերը դուրս մղել Հարավային Չինաստանից[21]։

Հան փախստականները մեծ դեր ունեին մանջուրների կողմից Չինաստանի գրավման մեջ։ Գերերալները սովորաբար ամուսնանում էին Այսին Գյորո ցեղի կանաց հետ, հասարակ զինվորները՝ հասարակ մանջուր կանաց հետ[22][23]։ Ջուրջեն կանայք ամուսնանում էին հան փախստականների հետ Լյաոյանում[24]։ Մանջուրական արիստոկրատիայի արքայադստրերը նույնպես ամուսնանում էին հան արքունական պաշտոնյաների հետ, որոնք ցանակցել էին ծառայել նոր դինաստիային[25]

Նուրհացիի անընդմեջ ռազմական հաղթանակներն ավարտվեցին 1626 թվականի հունվարին, երբ նրա բանակը կրեց առաջին պարտությունը Յուան Չոնհուանից, ով իր մարտերից մեկում պաշարում էր ամրոցը։ Խանը մի քանի ամիս հետո վախճանվեց։ Նրան փոխարինեց իր ութերորդ որդին՝ Այսինգյորո Աբահայը, ով այդ պաշտոնում հաստատվեց մյուս թեկնածուների հետ կարճատև պայքարից հետո։ Չնայած նոր խանը բավականին փորձառու էր և հոր մահվան պահին ղեկավարում էր Ութ դրոշի բանակի երկու ստորաբաժանում, նրա կառավարումը այքան էլ հաջող չսկսվեց։ 1627 թվականին ջուրջենները կրեցին իրենց երկրորդ պարտությունը և կրկին այն նույն Մինի զորավարից։ Այդ անհաջողության մեջ մեծ դեր խաղացին նոր պորտուգալական թնդանոթները, որոնցով զինվել էր հակառակորդը։

Իրավիճակն ինչ-որ կերպ շտկելու համար Այսինգյորո Աբահայը ստեղծեց իր սեփական հրետանին։ Այդ հրետանին ստեղծել էին հաները, որոնք որոնք պատրաստել էին թնդանոթները եվրոպական չափանիշներով՝ օգտվելով չինացի փախստական-մետաղագործների օգնությունից։ 1635 թվականին մանջուրների մոնղոլ դաշնակիցներն ընդգրկվեցին առանձին Դրոշի տակ, որը ղեկավարվում էր մանջուրների կողմից։ Իսկ արդեն հաջորդ տարի խանը կրկին ներխուժեց Կորեա։

Այդ պատերազմի ընթացքում Չոսոնական Կորեան ստիպված եղավ իր արքայադստրերից մի քանիսին տալ մանջուրական թագաժառանգին՝ արքայազն Դորգոնին[16]։1650 թվականին Դորգոնը ամուսնացավ նրանից մեկի՝Ի Շենի հետ[17]։ Այս իրադարձություններին հաջորդեց երկու Հանական Դրոշների կազմավորումը 1637 թվականին (1642 թվականին նրանց թիվը հասավ ութի)։ Այս նկատառումները թույլ տվեցին Աբահային 1640-4642 թվականներին հաղթել Մին դինաստիայի զորքերին մի քանի ճակատամարտերում, որոնք մղվում էին Սոնչան և Ձինջոու տարածքների համար։ Այս հաղթանակի հետևանքներն էին առավել մարտունակ հատվածների կապիտուլյացիան, որոնք հավատարիմ էին մնացե Մին դինաստիային, Յուան Չոնհուանի մահը, որին գլխատեց Մին դինաստիայի վերջին կայսր Մին Չունջենը (ով կարծում էի որ գեներալը դավաճան է) և Մինի զորքերի վերջնական և ամբողջական նահանջը Մեծ պարսպից այն կողմ։ Այդ ընթացում Այսինգյորո Աբահայը ստեղծեց թերաճ բյուրոկրատական համակարգ նախկին դինաստիայի ժամանակ գոյություն ունեցած հիմքի վրա։ 1631 թվականին նա ստեղծեց վեց կատարողական նախարարություններ, որոնք պատասխանատու էին ֆինանսների, կադրերի, ծեսերի, բանակի, պատիժների և հասարակական աշխատանքների համար։ Սակայն այս մարմինները չունեին իրական իշխանություն և նրանք սկսեցին պետության համար էական դեր խաղալ միայն մոտ տասը տարի անց, երբ ավարտվեց երկրի գրավումը[18]։

Կայսեր կողմից հաստատված բյուրոկրատական համակարգը ներառում էր նաև Մինի այն պաշտոնյաներին, որոնք հանձնվել էին հաներին։ Մանջուրական ղեկավարությունը կարևոր պաշտոնների էր նշանակում տարբեր էթնիկ խմբերի պատկանող մարդկանց։ Աբահայի կառավարումը ամբողջովին փոխեց հաների վերաբերմունքը իշխանության նկատմամբ։ Նուրհացին իր գրաված տարածքների չինացիներին վերաբերվում էր աչառորեն՝ կախված այն բանից, թե որքան ցորեն ունեն նրանք։ 1623 թվականին Լյաոյանում հակամանջուրական ելույթից հետո Նուրհացին դադարեց վստահել հաներին, նրանց դեմ խտրականություն դնող օրենք ընդունեց և ճնշում գործադրեց, սակայն այն հաները, որոնք խառնվեցին ջուրջեններին մինչև 1619 թվականը պետք է նրա հրամանով համարվեին իրենց հավասար մարդիկ։ Իսկ Աբահայը հաներին մի նոր ազգի մեջ ներառեց՝ պարտավորեցնելով զինվորական ծառայության։ 1648 թվականին դրոշակակիրների մեկ վեցերորդը ծագումով մանջուրներ էին[26]։ Այս նոր քաղաքականությունը ոչ միայն մեծացրեց կայսեր իշխանությունը և կրճատեց մանջուրներից նրա կախվածությունը, այլ նաև բարեհաջող տպավորություն գործեց հաների վրա՝ ստիպելով նրանց մերժել Մին դինաստիայի դեռևս մնացած ուժերին օգնության հարցում և ընդունել ջուրջենական իշխանությունը։

Այսինգյորո Աբահայը հասկանում էր, որ Մինի բանակից իրենց կողմն անցած զինվորները անհրաժեշտ են ամբողջ Չինաստանի գրավման համար և բացատրեց մյուս մանջուրներին, թե ինչու պետք է փախստական գեներալ Հոն Չենհուանին զիջողաբար վերաբերվել[27]։

Նրա կառավարման ամենակարևոր իրադարձություններից մեկը «մանջուրներ» բառի պաշտոնական օգտագործումն էր միավորված ջուրջենների համար 1635 թվականի նոյեմբերին։ Հաջորդ տարի նա սկսեց օգտագործել Յուան դինաստիայի արքայական կնիքը և մոնղոլական վերջին խանի պարտությունից հետո վերանվանեց երկիրը «Մեծն Ցզին»-ից «Մեծն Ցին», իսկ իր խանի տիտղոսը՝ կայսեր՝ դրանով իսկ հայտարարելով մանջուրական տերությունից դուրս տարածքների գրավման մասին իր կայսերական ձգտումների մասին։

Երկնային մանդատի ստացումը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դորգոն (1612-1650)
Սոճին, սալորենին և կռունկները, Շեն Ցյուան, թանաք մետաքսի վրա, Կայսերական տան թանգարան, Պեկին

Այսինգյորո Աբահայը 1643 թվականի սեպտեմբերին հանկարծամահ եղավ՝ ժառանգորդ չնշանակելով։ Ջուրջենները ավանդական ձևով իրենց խան ընտրեցին ավագանու ժողովում, սակայն նոր պետությունը չուներ ժառանգականության կոնկրետ կանոնակարգ կայսեր նշանակման համար մինչև Կանսի կայսրը։ Իշխանության հավանական թեկնածուներ էին մահացածի մեծ որդին՝ Հաոգեն և Աբահայի խորթ եղբայրը՝ Դորգոնը։ Փոխզիջման արդյունքում գահը փոխանցվեց նախկին կայսեր հնգամյա որդուն՝ Ֆուլինին,ով գահին բազմեց որպես կայսր Շունչժի։ Դորգոնը դարձավ թագավորական խնամակալ և մանջուրական ազգի փաստացի առաջնորդը։

Մին դինաստիայի բարձրաստիճան պաշտոնյաները պայքարում էին միմյանց դեմ մի շարք գյուղացիական ապստամբություններով։ Նրանք այլևս չունեին ուժեր մանջուրական բանակին ընդդիմանալու համար։ Մինի նախկին պաշտոնյա Լի Ցզիչենը, ով ստեղծել էր կարճատև Շուն դինաստիան, 1644 թվականի ապրիլին գրավեց և թալանեց մայրաքաղաք Պեկինը։ Մինի վերջին կայսր Չունչժենը քաղաքի անկման ժամանակ ինքնասպանություն գործեց՝ դրանով իսկ ընդհատելով Մին դինաստիան։

Լի Ցզիչենը գլխավորեց 200 000 ապստամբներից բաղկացած միութունը, որը ելավ Մինի զորավար Ու Սանգույի բանակի դեմ, ով պաշտպանում էր Շանհայի անցումը։ Դա Չինական մեծ պարիսպի կարևոր անցումներից է՝ տեղակայված Պեկինից 50 կիլոմետր հյուսիս։ Երկար տարիներ այն պաշտպանած զորքերը կանգնեցնում էին մանջուրական զորքի առաջխաղացումը մայրաքաղաք։ Արդյունքում Ու Սանգույը հայտնվեց երկու զորքերի միջև․ մի կողմից հայտնի թշնամիներն էին՝ մանջուրները, մյուս կողմից ապստամբները, որոնք նույնպես գրոհում էին իր զորքի վրա։ Ու Սանգույը և Դորգոնը միացրին իրենց ուժերը՝ հանուն Չժունջենի մահվան վրեժի։ Միասին նրանք ջախջախեցին ապստամբներին 1644 թվականի մայիսի 27-ի ճակատամարտում[28]։ Հնարավոր է, որ Ու Սանգույի միավորվելու որոշման վրա ազդեց Լի Ցզեչենի՝ բարձրաստիճան պաշտոնյաների հանդեպ ստոր վերաբերմունքը , որոնց նա գերի էր վերցրել։ Ըստ որոշ աղբյուրների նա նույնիսկ առևանգել էր գեներալ Ուի հարճին։

Հունիսի 6-ին նախկին թշնամիների միացյալ բանակը գրավեց Պեկինը։ Հոկտեմբերի 30-ին Շունչժին հայտարարվեց «Երկնքի զավակ»։ Մանջուրները ապստամբներին ջախջախելու գործում իրենց մասնակցության համար մասնակցեցին Չուչժենի հանդիսավոր թաղմանը, որը ներկայացրին որպես գահի հանձնում։ Սակայն հաջորդող 17 տարիներին նրանք դեռ շարունակում էին Չինաստանի գրավումը՝ պայքարելով ապստամբների և Մին դինաստիայի ժառանգորդների դեմ, որոնք հավակնում էին գահին։ Այդ թեկնածուներից վերջինը՝ արքայազն Գուին, ապաստան գտավ Բիրմայի արքունիքում, սակայն վերադարձվեց Չինաստան և մահապատժի ենթարկվեց 1662 թվականին։

Հանի Դրոշները բաղկացած էին հաներից, որոնք անցել էին մանջուրների կողմը 1644 թվականին և մտել էին Ութ դրոշի բանակի մեջ։ Նրանք ստացան սոցիալական և իրավական արտոնություններ, ներգրավվելով մանջուրական մշակույթի մեջ։ Մանջուրների կողմն անցած հաների թիվը այնքան աճեց, որ 1648 թվականին նրանց թիվը բանակում կազմում էր 75 %, այնինչ մանջուրներ էին բանակի միայն 16 %-ը, իսկ մնացյալ մասը կազմում էին մոնղոլները[29]։Այս մուլտիէթնիկ ուժը, որտեղ մանջուրները փոքրամասնություն էին, գրավեց Չինաստանը Ցին դինաստիայի համար[30]։

Հանի զորքերի շնորհիվ մանջուրները կարողացան բարեհաջող գրավել Չինաստանը։ Ցինի վաղ շրջանում նրանց թիվը մեծ էր նահանգապետերի շարքում, որոնք կառավարում և համակարգում էին գրավված տարածքները, ինչը կանոնակարգեց Ցինի վարչակարգը[31]։ Նրանց թիվը գեներալ-նահանգապետերի շարքում գերակշռում էր Շունչի և Կանսի կայսրերի օրոք[32]։

Ցինի քարոզչությունը, որն ուղղված էր հակառակորդի՝ Մինի դեմ, շեշտը դնում էր այն բանի վրա, որ մանջուրները գնահատում են ռազմավարական ունակությունները՝ դրանով իսկ դրդելով Մինի զորքերին անցնել իրենց կողմը, քանի որ Մին դինաստիայի կառավարման համակարգը իշխանությունը հանձնել էր քաղաքացիական պաշտոնյաներին՝ անտեսելով զինվորականներին[33]։ Լյաոդունյան թերակղզուց 3 հանյան դրոշակակակիր-սպաներ ՝Շան Կեսին, Գեն Չունմինը և Կուն Յուդեն մեծ դեր խաղացին Հարավային Չինաստանի գրավման գործում և հաղթանակից հետո կառավարեցին այն՝ ունենալով մեծ ինքնավարություն[34]։ Սովորաբար մանջուրական զորքերն օգտագործվում էին որպես պահեստազոր, կամ այն դեպքում, երբ պետք էր հարձակվել փոքր ուժերով՝ հատուցելով առավելագույն վնաս, իսկ հանի զորքերը ծառայում էին որպես հարվածող ուժ և մասնակցում էին գրեթե բոլոր ռազմական գործողություններին[35]։ Դրոշների համակարգում հրազենը, ինչպիսիք են հրացանները և հրետանին, հանյան դրոշակակիրնրի տարբերակիչ առանձնահատկությունն էր [36]։

Հոկտեմբերի 31-ին, արդեն Պեկինից Շունչժին հաստատեց Կոնֆուցիոսի հետնորդների տոհմի գլխավորների տիտղոսները (մոտ 65-րդ սերունդը) Հյուսիսային և Յարավային Չինաստանում[37][38]։

Չինական նավ, որը շարժման մեջ էր դրվում անիվով, Ցինյան հանրագիտարանից՝ հրապարակված 1726 թվականին

Կայսր Շունչժիի կառավարման առաջին 7 տարիներին նրա անփոխարինելի թագավորական խնամակալ էր մնում արքայազն Դորգոնը։ Իր անկայուն վիճակի պատճառով նա գերադասեց ընդօրինակել Աբահային և կառավարել մանկահասակ կայսեր անունից՝ աստճանաբար ճանապարհից հեռացնելով իր հակառակորդներին՝ մանջուրական արքայազններին, որոնցից մի քանիսին պաշտոնանկ արեց կամ բանտարկեց տարբեր պատրվակներով։ Չնայած նրա կառավարման շրջանը համեմատաբար կարճ էր, այն մեծ հետք է թողել ամբողջ դինաստիայի պատմության վրա։

Սկզբում մանջուրները ներխուժեցին Ներքին Չինաստան, քանի որ Դորգոնը վստահորեն ընդունեց գեներալ Ուի կոչը։ Այնուհետև, Պեկինի գրավումից հետո, Դորգոնը ոչ միայն չթալանեց մայրաքաղաքը, ինչպես դա արեցին ապստամբները, այլ, ճնշելով Մինի մյուս արքայազններին, պնդեց, որ Պեկինը դառնա դինաստիայի մայրաքաղաք և Մինի որոշ ազնվականներ պահպանեն իրենց պաշտոնները։ Այս որոշումը իսկույն իրականացվեց, քանի որ մինչ այդ Չինաստանի պատմության մեջ ոչ մի նոր դինաստիա չէր գրավել մայրաքաղաքը փաստացի նախկինի ձեռքերից։

Մայրաքաղաքի գրավումը և բյուրոկրատական ապարատի վերանորոգումը հնարավորություն տվեցին մանջուրներին շարունակել երկրի գրավումը և հաստատեցին նրա իշխանությունը։ Սակայն Դորգոնի ոչ բոլոր ձեռնարկումներն էին հաջող և հայտնի։

Դորգոնի 1645 թվականի հուլիսի հրովարտակ («հրաման մազերը կտրելու մասին») արձակեց, որով բոլոր տղամարդ հաները պետք է սափրեին ճակատները, իսկ մնացած մազերը հյուսեին։ Հրովարտակը չկատարողներին սպառնում էի մահապատիժ[39]։ Այս օրենքի ամենհայտնի բացատրությունն էր․ «Եթե պահես մազերդ-կկորցնես գլուխդ, գլուխդ պահելու համար կտրիր մազերդ»[40]։ Մանջուրների համար սա հավատարմության փորձություն էր և հնարավորություն տարբերել դաշնակիցներին և թշնամիներին։ Բայց հաների համար դա ստորացուցիչ հրաման էր Ցին կայսրության կողմից, որոնք հաշվի չէին առնում ավանդական կոնֆուցիական արժեքները։ Որդիական հարգանքի դասն ասում էր, որ «մարդու մարմինն ու մազերը շնորհ են ծնողներից տրված, որոնք չպետք է վնասվեն»։ Մին դինաստիայի ժամանակ տղամարդիկ մազերը չէին կտրում այլ ուղղակի կապում էին[41]։ Հրամանը մեծ դժգոհություն առաջացրեց դեպի Ցզյաննանի[42] Ցինի իշխանությունը և դրան ի պատասխան հետևեցին հաների մասսայական սպանություններ։ Ընդ որում պատժիչ գործողություններն իրականացնում էին մանջուրական բանակում ծառայող հաները։

Հանի գեներալ Լի Չենդունը,ով ծառայել էր Մին դինաստիային, բայց հանձնվել Ցինին[43], իր զորքերին հրամայեց մեկ ամսվա մեջ 3 անգամ սպանդ կազմակերպել Ջիադին քաղաքում, որի արդյուքում սպանվեցին տասնյակ հազարավոր մարդիկ։ Քաղաքն ամբողջովին ամայացավ[44]։ Ցզինյան քաղաքը նույնպես պաշտպանվեց հանյան տասըհազարանոց բանակի դեմ 83 օր։ Երբ վերջիվերջո քաղաքային պարիսպը գրավվեց 1645 թվականի հոկտեմբերի 9-ին, Ցինի հանյան բանակը Ցինի կողմն անցած Լյու Լյանցուոյի գլխավորությամբ մտան քաղաք։ Զորավարը արձակեց հրաման «Հեղեղեք քաղաքը դիակներով, մինչև ձեր սրերը չբթանան»։ Լյուի բանակը սպանեց 74 000 - 100 000 մարդ[45]։

Ցինի տիրակալները իրենց պաշտոնյաներին նույնպես պարտադրում էին կրել մանջուրական հագուստ, բայց դա չէր վերաբերվում հասարակ քաղաքացիներին․ նրանք կարող էին կրել Հանֆուն՝ հանական հագուստը։

Գուանչժոում տեղի ունեցած մասայական սպանությունները 1650 թվականին իրականացնում էին հանի գեներալներ Շան Կեսին և Գեն Ցզիամաոն։ 1650 թվականի դեկտեմբերի 31-ին Դորգոնը որսի ժամանակ մահացավ, ինչը սկիզբ դրեց Շուչժիի ինքնուրույն կառավարմանը։ Բայց քանի որ նա դեռ 12 տարեկան էր, նրա փոխարեն որոշումներ կայացնում էր նրա մայրը՝ Սյաոչժուանը, ով խելացի դիվանագետ էր։

Չնայած կայսեր համար կարևոր էր իր օգնությունը, սակայն Դորգոնն իր ձեռքերում այնքան իշխանություն էր կենտրոնացրել, որ դարձել էր գահի ակնհայտ սպառնալիք։ Նույնիսկ իր մահից հետո նա անսպասելիորեն ստացավ Ի կայսեր (義皇帝) տիտղոսը, չինական պատմության մեջ առաջին դեպքը, որ մանջուրական «արյան արքայազնը» այդպիսի պատվի արժանացավ։ Սակայն երիտասարդ կայսեր ինքնուրույն կառավարումից երկու ամիս անց Դորգոնը ոչ միայն զրկվեց իր բոլոր տիտղոսներից, այլ նրա մարմինը քառատվեց և ենթարկվեց խոշտանգումների բազմաթիվ «հանցանքների» համար, որոնցից մեկը կայսեր մեծ եղբոր Հաոգեի հետապնդումն էր, որը հանգեցրեց վերջինիս մահվանը։ Ավելի կարևոր էր այն, որ Դորգոնի հետմահու սիմվոլիկ շնորհազրկումը թուլացրերց նրա ընտանիքին և արքունական կողմնակիցներին՝ վերադարձնելով իշխանությունը նոր տիրակալի դրածոներին։ Խոստումնալից մեկնարկից հետո Շուչժիի գահակալությունը ընդհատվեց, քանի որ նա մահացավ ջրծաղիկից 24 տարեկանում։ Նրա գահը ժառանգեց 3-րդ որդին՝ Սյուանյեն, ով կառավարեց որպես կայսր Կանսի։

Մանջուրները Հանյան Դրոշներն ուղարկեցին Չժեն Չենգունի զորքի դեմ[46]։ Ցինի բանակը օգտագործեց մի մարտավարություն, որով չինացիներին ափամերձ շրջաններից ստիպողաբար վերաբնակեցրին դեպի երկրի խորքերը, որպեսզի զրկեն լոյալիստներին (տվյալ դեպքում ծովահեններին) օգնությունից, ինչը ստեղծեց առասպել,թե իբր մանջուրները «վախենում են ջրից»։ Այդ արշավանքին հենց հաների մասնակցությունը հաստատեց այդ կեղծ միֆը[47]։ Չնայած ժամանակի պոետները խաղաղ բնակչության դեմ արշավանաքի մասնակիցներին անվանեցին «բարբարոսներ», իրականում այդ բոլոր գործողություններն իրականացնում էին Հանյան Դրոշակակիրները և Կանաչ Շտանդարտի բանակը[48]։ Ափամերձ շրջաններում Մինի կողմնակիցներից ձևավորված բանակի դեմ պայքարում էին Կանաչ Շտանդարտի 400 000 և դրոշակակիրների 200 000 զինվորներ[49]։

Կայսր Կանսիի կառավարումը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կայսր Կանսի (կառավարել է 1662-1722)

Չինական միապետության պատմության մեջ ամենաերկար կառավարման շրջան ունեցել է կայսր Կանսին ՝ 61 տարի։ Նրա կառավարման ժամանակ սկսվեց «Բարձր Ցինի» դարաշրջանը, որի ժամանակ կայսրությունը հասավ սոցիալական, տնտեսական և ռազմական ամենամեծ հաջողություններին։ Կանսին գահը ժառանգեց 8 տարեկանում՝ հոր մահից հետո։ Իր մահից առաջ կայսր Շունչժին հանեց արքայական խնամակալի պաշտոնը, իսկ դրա փոխարեն նշանակեց 4 տարեց նախարարների, որոնք պետք է օգնեին մանկահասակ կայսերը կառավարել երկիրը։ Այս 4 պաշտոնայաները՝ Սոնին, Էբիլունը, Սուկեսահան և Աոբայը ընտրվել էին գահին երկար տարիներ ծառայելու համար, ինչպես նաև միմյանց իշխանությունը սահմանափակելու համար։ Նրանք չունեին արքայական ընտանիքի հետ ազգակցական կապեր, հետևաբար գահի հավակնորդներ չէին համարվում։ Սակայն որոշ ժամանակ անց նրանցից ամենաերիտասարդը՝ Աոբայը այնքան իշխանություն կենտրենացրեց իր ձեռքում, որ կարող էր սպառնալ գահին։ Չնայած նրա հավատարմությանը ոչ ոք չէր կասկածում, նրա բնավորությունն ու պահպանողականությունը ի վերջո հանգեցրին նոր կայսեր հետ կոնֆլիկտի։ 1669 թվականին Կանսին խաբեությամբ զինաթափեց Աոբային և բանտարկեց։ Սա տասնհինգամյա կայսրը հաղթեց հմուտ դիվանագետին։

Ուխտագնացի անոթ, կարմիր և կապույտ նախշերով ճենապակի։ Ցին դինաստիա, Ցյանլունի կառավարման շրջան, XVIII դարի կես

Մանջուրական առաջին երկու տիրակալները ստեղծեցին իրենց լեգիտիմության 2 հիմք, որոնք բացատրում էին նրանց իշխանության կայունությունը։ Առաջինը բյուրոկրատական ինստիտուտների և նեո-կոնֆուցիոսական մշակույթի վրա հիմնվելն էր, որը նրանք ժառանգեցին նախորդ դինաստիայից[50]։ Մանջուրական և հանական էլիտան եկան փոխհամաձայնության։ Կայսերական քննությունների համակարգը թույլ էր տալիս էթնիկ հաներին հասնել պաշտոնյաների դասին։ Կայսրը հովանավորեց և օգնեց Կանսի բառարանի ստեղծմանը՝ դրանով ի ցույց դնելով իր հարգանքը կոնֆուցիական ուսուցման նկատմամբ, չնայած 1670 թվականի հրովարտակում իշխանությունը փառաբանում էր կոնֆուցիական ընտանեկան արժեքները։ Կայունության մյուս կարևոր աղբյուր էր մանջուրական նույնականացումը։ Պատկանելով կենտրոնասիական մշակույթին՝ այն հեշտորեն համադրվում էր մոնղոլականի, տիբեթականի և ույգուրականի հետ։ Ցինի տիրակալներն իրենց անվանում էին կայսր չինարենով, սակայն մոնղոլների համար նրանք խան էին, իսկ բուդդիստների համար չակրավարտին՝ տիբեթական բուդդիզմի հովանավորներ[51]։ Մանջուրերենում երկրի տիրակալին անվանում էին կայսր կամ խան՝ առանց այդ բառերի միջև իմաստային տարբերություն դնելու։ Կանսին իր պալատ էր հրավիրում նաև ճիզվիտ-միսիոներների, որոնք սկսել էին հաճախել Չինաստան դեռևս Մին դինաստիայի օրոք։ Նրանց թվում էին Թոմաս Պերեյրան, Մարտինո Մարտինին և այլք, որոնք կայսեր արքունիքում կարևոր պաշտոններ էին զբաղեցնում։ Սակայն արքունիքի և միսիոներների միջև վստահությունը վերացավ չինական ծեսերի վերաբերյալ հայտնի բանավեճերի արդյունքում։

Ամեն դեպքում, «Երկնային մանդատը» պահելը բավականին բարդ խնդիր էր։ Չինաստանի նման մեծ երկիրը պահելու համար ավելի մեծ թվով դրոշակակիրներ էին հարկավոր, իսկ նրանց բանակում ծառայողները միայն մի քանի մեծ քաղաքներ կարող էին հսկել, ընդ որում որոշ քաղաքներ իրենք էին հանձնվել դրոշակակիրներին։ Ավելին, նախկին Մինի գեներալներ-հաները երկրի գրավման գործում ունեցած հաջողությունների համար ստացել էին ֆեոդալական արքայազնների և նահանգապետերի պաշտոններ Հարավային Չինաստանում։ Նրանց առաջնորդն էր Ու Սանգույը, ով տիրում էր Յունյան և Գուիչժոու գավառներին, իսկ գեներալներ Շան Կեսին և Գեն Ցզինչժունը ստացել էին համապատասխանաբար Գուանդունը և Ֆուցզյանը։

Տարիների ընթացքում այս երեք գեներալները, որոնք գտնվում էին Պեկինից հեռու, սակայն իրար շատ մոտ, ավելի ինքնուրույն են դառնում։ Վերջիվերջո 1673 թվականին Շան Կեսին կայսր Կանսիին ուղարկեց իր հրաժարականի դիմումը՝ ցանկանալով առանաձնանալ իր հայրենի Լյաոդունում և տեղեկացրեց, որ իր որդուն նշանակում է ժառանգորդ։ Երիտասարդ կայսրը ընդունեց հրաժարականի դիմումը , սակայն չթույլատրեց փոխանցել կալվածքները ժառանգական սկզբունքով։ Մյուս երկու գեներալները այդ ժամանակ նույնպես որոշեցին հրաժարական տալ՝ կարծելով, որ կայսրը չի համարձակվի մերժել իրենց։ Սակայն կայսրը մերժեց և հրամայեց վերադարձնել այդ կալվածքներն իրեն։


Այդպիսի պատասխանից հետո Ու Սանգույը, Գեն Չժունմինը, Շան Չժիսենը՝ Շան Կանսիի որդին, որոշեցին ապստամբել կայսեր դեմ։ Այն շարունակվեց 8 տարի։ Ուն փորձեց Հարավային Չինաստանում վերականգնել Մին դինաստիայի ավանդույթներն ու օրենքները՝ ստիպելով իր ենթականերին կտրել մազերը և իրեն հռչակեց նոր դինաստիայի կայսր։ Իրենց հաջողության գագաթնակետին նրանք կարողացան տարածել իրենց իշխանությունը մինչև Յանցզի գետ՝ վերականգնելով բաժանված Չինաստանը։ Սակայն Ուն չհամարձակվեց շարժվել ավելի հյուսիս, չունենալով վստահություն իր դաշնակից գեներալների վրա։ Իսկ Կանսին կարողացավ հասնել հաջողության վստահելով մանջուրական ռազմական ղեկավարների նոր սերնդին։ 1681 թվականին Ցինի կառավարությունը վերականգնեց հսկողությունը Հարավային Չինաստանի վրա՝ այն այնպես ավերելով, որ հետագա վերականգնման համար պահանջվեցին մի քանի տասնամյակներ[52]։ Կայսրը նկատեց, որ Կանաչ Շտանդարտի բանակը ավելի լավ է կռվում, քան մանջուրական գերերալների և դրոշակակիրների բանակները։ Հարավում վերջին առաջադրանքի ժամանակ նա հատկապես 3 գեներալների վստահեց[53]։ Հյուսիսարևելյան Չինաստանում Վան Ֆուչենի ապստամբների բանակի դեմ մանջուրները օգտագործեցին Կանաչ Շտանդարտի բանակի հաներին։ Այդ որոշումը պայմանավորված էր քարքարոտ տեղանքով, որտեղ հետևակը առավելություն ուներ հեծելազորի նկատմամբ։ Մի կողմից նա ցանկանում էր պահեստազորում պահել մանջուրական զորքերը, մյուս կողմից նա հավատում էր, որ հաները միայնակ ավելի լավ կարող են պայքարել։ Արդյունքում այսպիսի մարտավարությունը բերեց ապստամբության խորացման[54]։ 1680 թվականին Սինչուանի քարքարոտ տեղանքում կայսրը կրկին գործի դրեց հանյան հետևակը՝ մանջուրներին թողնելով պահեստազորում[55]։ Դինաստիայի զորքերում ծառայում էր Կանաչ Շտանդարտի բանակի 400 000 և դրոշակակիրների 150 000 զինվոր։ Ընդ որում մոբիլիզացվել էր Հանյան Դրոշների 213 և մոնղոլների ու մանջուրների 527 ջոկատ[56]։ Հարավային Չինաստանում ապստամբների դեմ պայքարում արքունիքը օգտագործեց Կանաչ Շտանդարտի բանակի 400 000 և դրոշակակիրների 200 000 զինվոր[57]։


1673-1674 թվականներին գեներալ Ուն հաղթանակներ տարավ Ցինի բանակի նկատմամբ[58]։ Կայսրը, ունենալով մեծ մասամբ հաների (ինչը պարզ էր նրանից, որ նրանց չմիացան ապստամբությանը) և հանյան էլիտայի աջակցությունը, ինչպես նաև կռվում փորձարկելով հաներն և մաջուրներին, այս պարտություններին պատասխանեց դեպի հարավ 900 000 զորք ուղարկելով, որը բաղկացած էր չինացի զինվորներից[59]։ Արդյունքում Կանաչ Շտանդարտի բանակի զինվորները ջախջախեցին փախստականներին[60]։

Կենտրոնական Ասիայում իր իշխանության ամրապնդման համար Կանսին անձամբ գլխավորեց Ներքին Մոնղոլիայի դունգարների դեմ մի քանի արշավանքներ։ 1683 թվականին Թայվանը, որը ծովահենները գրավել էին հոլանդացիներից և օգտագործում էին որպես իրենց բազա, նույնպես հանձնվեց։ Ժեն Կեշուանը՝ Կոսինգի ծովահենի թոռը, ստացավ դքսի կոչում և տեղափոխվեց Պեկին՝ դառնալով Կարմիր դրոշի մի մասը։ Թայվանի միանալուց հետո Ցինին հաջողվեց հետ ստանալ Մինի մի քանի արքայազնների, որոնք փախել էին մայրցամաքից։ Նրանք մահապատժի չենթարկվեցին, այլ մինչև իրենց կյանքի վերջը ապրեցին աքսորում[61]։

Թայվանի նկատմամբ հաղթանակը Կանսիի համար բավականին ուժեր խնայեց Ալբազինի՝ Ցարական Ռուսաստանի արևելյան հենակետի գրավման համար։ Ժեն Կեշուանի նախկին ծովահենները նույնպես օգտագործվեցին հյուսիսում պատերազմի համար։ Ալբազանի դեմ 2 հարվածներին դիմակայեցին ռուս կազակները։ 1689 թվականին կնքվեց Ներչինսկի պայմանագիրը ՝ Չինաստանի առաջին պաշտոնական պայմանագիրը արտասահմանյան երկրի հետ, որն ապահովեց խաղաղություն սահմանին։ Օյրաթական խան Գալդանա-Բաշոկտուի մահից հետո նրա կողմնակիցները, լինելով տիբեթական բուդդիստներ, փորձեցին անցկացնել նոր Դալայ Լամայի ընտրություններ։ Կայսր կանսին Տիբեթի մայրաքաղաք Լասու ուղարկեց 2 բանակ և այդ պաշտոնում նշանակեց իր դրածոյին[62]։

XVII դարի վերջին Չինաստանը գտնվում էր իր քաղաքական հզորության գագաթնակետին Մին դինաստիայի ժամանակից ի վեր։

Յունչժեն և Ցյանլուն կայսրերը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Չենդեի Պուտոցզունչենը, կառուցված XVIII դարում կայսր Ցյանլունի կառավարման օրոք

Կայսր Յունչժենի(կառավարել է 1723-1735) և նրա որդու՝ Ցյանլունի(1735-1796) կառավարման տարիներին Ցին կայսրությունը ծաղկեց։ Այդ ժամանակ նրա իշխանության տակ էր գտնվում 13 մլն կմ² տարածք։ Կայսր Կանսիի մահվանից հետո՝ 1722 թվականի ձմռանը, նրա չորրորդ որդին՝ Յունը, դարձավ կայսր Յունչժեն։ Կայսր Կանսիի կյանքի վերջին տարիներին նա պայքարում էր իր եղբայրների հետ։ Լուրեր էին պտտվում, որ Յունչժենը բռնի տիրել է գահին (պնդվում էր, որ Կանսիի իրական ժառանգորդը նրա 14-րդ որդին Ինժենն էր, որը, ըստ որոշ աղբյուրների, չժառանգեց գահն այն պատճառով, որ նախկին կայսեր մահվան գիշերը Յունչժենը իր համախոհների հետ փոխել են կտակի բովանդկությունը), սակայն դա քիչ հավանական է։ Իրականում հայրը նրան վստահում էր կարևոր հանձնարարություններ, խորհրդակցում քաղաքական հարցերի վերաբերյալ։ Երբ 45 տարեկանում Յունչժենը գլխավորեց Չինաստանը, նա լավ պատկերացնում էր երկրում տիրող իրավիճակը, հիմնական պնդիրները և կարող էր կառավարել ինքնուրույն[63]։

Ըստ ժամանակի պատմագրի՝ նա «խիստ էր, կասկածող և խանդոտ, սակայն շատ տաղանդավոր և եռանդով լի» [64], իսկ մյուսի խոսքով «առաջին կարգի քաղաքական գործչի վաղ օրինակ»[65]։ Իր կառավրումը նա սկսեց սրընթացորեն։ Սկզբում նա ամրացրեց կոնֆուցիական օրթոդոքսների դիրքը և հիմնովին վերացրեց ոչ օրթոդոքսալ աղանդները և գլխատեց հակամանջուրական գրողի, որին ներում էր շնորհել նախկին կայսր Կանսին։ 1723 թվականին նա արգելեց քրիստոնեությունը և աքսորեց միսսիոներներին քաղաքից, չնայած նրանցից մի քանիսին թույլատրվեց մնալ մայրաքաղաքում[66]։ Այնուհետև սկսեց կառավրության ռեֆորմները։ Նա ընդլայնեց հաղորդակցման համակարգը, ստեղծեց Մեծ Խորհուրդը, որի կազմում էին կայսեր անձնական խորհրդատուները և որը դե ֆակտո դարձավ նախարարների խորհուրդը, և այդպես էլ պահպանվեց մինչև դինաստիայի անկումը։ Պետության համար առանցքային պաշտոններում նա նշանակեց իր մարդկանց՝ մանջուրներին և հաներին, որոնք կախում ունեին իրենից։ Երբ Յունչժենը հասկացավ, որ ֆինանսական ճգնաժամն ավելի լուրջ է, քան նա կարծում էր, նա հրաժարվեց տեղական էլիտայի նկատմամբ իր հոր վարած անվստահ քաղաքականությունից և սկսեց գանձել նրանցից հարկեր։ Ավելացած շահույթն օգտագործվում էր «տեղի պաշտոնյաների ազնվության կերակրման» համար, ինչպես նաև դպրոցների ֆինանսավորման, ճանապարհների կառուցման և բարեգործության համար։ Հյուսիսում այս բարեփոխումները արդյունք տվեցին, սակայն հարավում և Յանցզիի հովտում այդ գումարները կառավարում էին մի քանի պաշտոնյաներ և խոշոր հողատերեր։ Կայսրը իրավիճակը շտկելու համար այնտեղ էր ուղարկում մանջուրական կոմիսարների, որոնք պետք է կազմեին հաշվետվություն և հավաքեին հարկերը, սակայն նրանք բախվում էին խաբեության, խարդախության և նույնիսկ բռնության հետ։ Ֆինանսական ճգնաժամը շարունակվում էր[67]։

1725 թվականին Յունչժենը մարկիզի ժառանգական կոչում շնորհեց Մին դինաստիայի ժառանգորդ Չժու Չժիլյանին, որը Մինի արքաների դամբարանում անցկացվող ծեսերի համար Ցին դինաստիայից սկսեց ստանալ աշխատավարձ։ Ինչպես նաև նա ավելացրեց Չինական Սպիտակ Դրոշըը Ութ դրոշներին։ Ավելի ուշ կայսր Ցյանլունը Չժու Չժիլյանին շնորհեց Երանելի Մարկիզի կոչումը, որը մինչ դինաստիայի անկումը փախանցվեց նրա սերունդներին։ Յունչժենը ժառանգեց նաև մի շարք դիվանագիտական և մարտավարական խնդիրներ։ 1727 թվականին մի խումբ մանջուրներ Ռուսաստանի հետ կնքեցին Կյախտինական պայմանագիրը։ Որոշ տարածքային և առևտրական զիջումների դիմաց Չինաստանը ստացավ Մոնղոլիայում միանձնյա գործելու իրավունք։ Ստեղծվեց այնպիսի իրավիճակ, որտեղ ջունգարները կարող էին կրկին խոչընդոտ դառնալ, իսկ հարավարևմտյան տեղաբնակներ մյաո ազգերը ընդդիմանում էին չինական զավթողականությանը։ Այս սպառնալիքների վերացման համար ուղարկված զորքերը դատարկեցին գանձարանը, սակայն կայսերն ապահովեցին հեղինակություն և տարածքի վրա հսկողություն[68]։

Յունչժենը մահացավ 1735 թվականին։ Նրա 24-ամյա որդի արքայազն Բաոն դարձավ կայսր Ցյանլուն։ Նա անձամբ գլխավորեց Մոնղոլիայի և Ցինցզյանի դեմ արշավանքները, ճնշեց Սիչուայի ապստամբությունը և գործեց Հարավային Չինաստանում՝ ձգտելով մեծացնել իր հսկողությունը Տիբեթում։

«Մաքարտնիի դիվանագետների հանդիպումը և նրա կոստյումը Պեկինի կայսեր պալատում»։ Հրապարակվել է 1792 թվականի սեպտեմբերին

Ցյանլունի կառավարումը զարկ տվեց մի քանի մշակութային նախագծերի, այդ ժամանակ հավաքվեց Սիկու ցյուանշուի գրադարանը կամ Գրականության 4 բաժինների ամբողջական հավաքածուն։ Այն բազկացած էր 3400 գրքից, 79 000 գլուխներից և 36 304 հատորներից, դրանով իսկ հանդիսանալով Չինաստանի պատմության մեջ ամենամեծ գրադարանը։ Կայսրն ինքն էր ասում տեքստի «իրական» իմաստը և պատժում էր այն հեղինակներին, ում մտքերը հանդուգն էին, ցինիկ կամ ընդդիմադրական[69]։


Այս կայսեր կառավարման վերջին տարիները կոռումպացված էին, իսկ պաշտոնայաները չարաշահում էին իրենց դիրքը։ Հենշենը, կայսեր երիտասարդ հովանավորյալը, օգտագործեց իր դիրքը անձնական նպատակներով և դարձավ դինաստիայի պատմության մեջ ամենամեծ կաշառակերներից մեկը[70]։ Կայսեր որդին և նոր կայսր Ցզինյանը (1796-1820) ստիպեց այս վաշխառուին ինքնասպանություն գործել։

Այս շրջանում Չինաստանը տառապում էր բնակչության գերբնակեցումից։ Եթե XVII դարի առաջին կեսին քաղաքացիական պատերազմների և համաճարակների արդյունքում բնակչության աճը չափավոր էր, ապա խաղաղության և բարեկեցության շրջանում իրավիճակը փոխվեց։ Հարավային և Հյուսիսային Ամերիկաներից ներմուծվող կարտոֆիլը և գետնընկույզը թույլ տվեցին ապահովել Չինաստանը պարենով և XVIII դարում բնակչությունը 100 մլնից հասավ 300 մլնի։ ԲՆակության համար նախատեսված հողերը վերջացել էին, բնակչությունը խիտ էր բնակեցված։ Ինքը՝ Ցյանլունը մի անգամ նշել է, որ «բնակչությունը աճում է, իսկ տարածքները՝ ոչ»։ Միակ շրջանը, որտեղ հնարավոր էր բնակեցնել մարդկանց Մանջուրիան էր։ Նրա տարածքը անջատված էր Չինաստանի տարածքից Գիրին և Հեյլուցզյան գավառներով՝ որպես մանջուրների հայրենիք։ Արքայական հրամանը արգելում էր հաներին բնակվել այնտեղ[71]։

Կառավարությունը մոնղոլներին նույնպես արգելեց լքել իրենց տարածքները, առավել ևս ներխուժել Ներքին Չինաստանի 18 գավառներ, դրա համար նշանակելով խիստ պատիժներ, որպեսզի մոնղոլները մնային առանձնացված[72]։ Սակայն հաները օրինական և ոչ օրինական ձևով շարունակում էին բնակություն հաստատել Մանջուրիայում։ Քանի որ մանջուրական հողատերերի տարածքում նրանք աճեցնում էին ցորեն, ինչը ձեռնտու էր մանջուրներին, և օրինախախտների մեծ մասը չէր վերաբնակեցվում և մնում էր Մեծ պարիսպի տարածքում ապրելու։ XVIII դարում հան չինացիները մշակում էին Մանջուրիայի 500 000 հա հող և 203 583 հա, որոնք նրանք մշակում էին, պատկանում էին հաներին։ Մանջուրիայի քաղաքնորում հաները կազմում էին բնակչության 80 %-ը[73]։

Ցինի կառավարությունը հյուսիսի հաներին վերաբնակեցրեց Լյաո գետի հովտում այդ հողը մշակման համար նորից պիտանի դարձնելու համար[74]։ Անպտուղ հողը փաստացի հան բնակիչներից փոխանցվում էր այլ հաների, որոնք մշակում էին հողը մանջուրների համար[75]։ Չնայած պաշտոնական արգելքին Ցինի կառավարությունը թույլ տվեց սովից և հեղեղներից փրկված հյուսիսի հաներին բնակություն հաստատել Մանջուրիայում և Ներքին Մոնղոլիայում[76]։ Ցյանլունը երաշտից փրկված հաներին թույլ տվեց բնակվել Մոնղոլիայում, չնայած նա մինչ այդ էլ չէր արգելում հաներին բնակվել Դրոշի հողերում[77]։ Չինացիները վարձակալում կամ նույնիսկ սեփականաշնորհում էին մանջուրական հողերը[78]։ Բացի Լյաո գետի շրջանից Ցյանլունի կառավարման ժամանակ հաները Մանջուրիայում զբաղեցնում էին մեծ տարածք և արդեն 1800 թվականին կազմում էին մեծամասնություն նրա քաղաքներում[79]։ Պետական գանձարանը լցնելու համար կառավարությունը Դաոգուան կայսեր կառավարման սկզբում Սունգարի գետի երկայնքով մանջուրական հողերը վաճառում էին հաներին և 1840 թվականին հաները լրացրին մանջուրական քաղաքները, ըստ Աբբե Գյուկի[80]։ 1796 թվականին Սպիտակ Լոտոսի Միությունը կազմակերպես միասնական հակամանջուրական ապստամբություն։ Այն շարունակվեց 8 տարի, մինչև 1804 թվականը և դարձավ Ցին դինաստիայի պատմության շրջադարձային կետերից մեկը։


Ապստամբություններ, խռովություններ և ներքին ճնշումեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բրիտանական շոգենավը ռմբակոծում է չինական ռազմական լաստանավերին(Ե․ Դունկան, 1843 թվական)

Դինաստիայի կառավարման սկզբում Չինական կայսրությունը Արևելյան Ասիայում հեգեմոն էր։ Չնայած այդ ժամանակաշրջանում փաստացի չկար արտաքին գործերի նախարարություն, Լիֆանյուան անունով գերատեսչությունը պատասխանատու էր մոնղոլների և տիբեթցիների հետ կապերի համար, այն դեպքում երբ մյուս երկրների հետ հարաբերությունները համակարգվում էին վասսալական համակարգով, ժառանգված դեռևս Մին դինաստիայից։ Ներչինսկի համաձայնագիրը (1689) կարգավորեց հարաբերությունները Ցարական Ռուսաստանի հետ։


Սակայն XVIII դարը դարձավ ամբողջ աշխարհով մեկ եվրոպական ընդլայնման ակտիվացման դար։ Մեծ տերությունները իրենց տնտեսական զարգացումը կապում էին ծովային առևտրի հետ։ Նրանք ձգտում էին ներխուժել Չինաստանի տարածք։ Եվրոպացիները ստեղծեցին մեծ առևտրային կետեր Հնդկաստանում և կղզիներում, որոնք այժմ մտնում են Ինդոնեզիայի տարածք։ Ցինը պատասխան քայլ կատարեց․ 1756 թվականին ստեղծեց Կանտոնական համակարգը , որը սահմանափակում էր առևտրի սահմանները չինացիների և արևմտյան առևտրականների միջև։

1793 թվականին Բրիտանական Արևելահնդկական ընկերությունը՝ բրիտանական կառավարության աջակցությամբ Չինաստան ուղարկեց դիվանագիտական խումբ լորդ Ջորջ Մաքարտնիի գլխավորությամբ, որը ձգտում էր ազատ առևտրի և հավասարության պայմանագիր կնքել Չինաստանի հետ։ Արքունիքը առևտրական հարցերին մեծ նշանակությոն չտվեց, մինչդեռ բրիտանական կողմը այն համարում էր շատ կարևոր իր տնտեսության համար։ Կայսր Ցյանլունը ասաց Մաքարտնիին, որ «բազմաթիվ երկրների ղեկավարներ չինական ցամաքային և ջրային տարածքով շատ ապրանքներ են տեղափոխում, հետևաբար մենք ոչնչի կարիք չունենք»[81]։

Եվրոպական երկրներում մեծ էր չինական ապրանքերի՝ մետաքսի, թեյի և կերամիկայի պահանջարկը, իսկ այս ապրանքների դիմաց եվրոպական կողմը խոստանում էր Չինասատան ուղարկել արծաթ։ 1700-ական թվականների վերջին Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի կառավարությունը անհանգստացած էին սպառվող արծաթի խնդրով։ Որպեսզի բավարարեն Չինաստանում ափիոնի պահանջարկը, Բրիտանական Արևելահնդկական ընկերությունը մեծացրեց Բենգալիայում արտադրությունը։ Չինական արդյունաբերությունը գրեթե չուներ եվրոպական ապրանքների կարիքը և ներմուծման դիմաց վճարում էր արծաթով։ Կայսր Դաոգունը, մտահոգված երկրից արծաթի արտահոսքից, հրամայեց Լին Ցզենսյուին դադարեցնել ափիոնի առևտուրը։ 1839 թվականին նա ափիոնի ամբողջ պաշարը բռնագրավեց՝ առանց փոխհատուցման, ինչը պատճառ դարձավ, որ հաջորդ տարի Մեծ Բրիտանիան պատերազմ հայտարարի Չինաստանին։

Ծաղրանկար, Մեծ Բրիտանիան, Գերմանիան,Ռուսաստանը, Ֆրանսիան և Ճապոնիան կիսում են Չինաստանը

Առաջին ափիոնային պատերազմը ծանր հետևանքներ ունեցավ չինական ռազմական ուժերի վրա։ Ցինի նավատորմը,որը բաղկացած էր փայտե լաստանավերից, պայքարում էր ժամանակի ամենահզոր նավատորմի՝ Բրիտանական նավատորմի դեմ։ Բրիտանացի զինվորները, օգտագործելով լավագույն զենքերն ու հրետանին հեշտ հաղթանակներ էին տանում չինական զինվորների նկատմամբ։ Ցինի կապիտուլյացիան 1842 թվականին խոցեց և նվաստացրեց Չինաստանը։ Նանկինի պայմանագիրը, առաջին այսպես կոչված անհավասար պայմանագիրը, երկրից պահանջեց վճարել պատերազմական տուգանքները և բացել ճանապարհները եվրոպական առևտրականների և միսիոներների համար 5 նավահանգիստներում՝ Կանտոնա, Ամոյ, Ֆուչոու, Նինբո և Շանհայ, ինչպես նաև հանձնել Հոնկոնգը Մեծ Բրիտանիային։ Այս պայմանագիրը ցույց տվեց Ցին դինաստիայի բազմաթիվ թույլ կողմերն ու թերությունները և հանգեցրեց նրա դեմ ապստամբությունների։

XIX դարի կեսերին տեղի ունեցած Տայպինների ապստամբությունը առաջին հակամանջուրական ընդվզումն էր, որը սպառնում էր դինաստիայի կայունությանը։ Հուն Սունցյուանը, ով տապալել էր կայսերական քննությունը, գլխավորեց տայպինների ապստամբությունը, որն ուղեկցվեց բազմաթիվ անկարգություններով և սովով։ 1851 թվականին իր համախոհների հետ նա արշավեց Գույչժոու նահանգ և այնտեղ ստեղծեց Տայպինների Երկնային թագավորությունը՝ ինքն իրեն հռչակելով թագավոր։ Նա պնդում էր, որ հաճախ է տեսիլքներ տեսնում աստծուց և որ Հիսուս Քրիստոսը նրա եղբայրն է։ Ստրկատիրությունը, կոնկուբատը, պայմանավորված ամուսնությունները, ափիոնի օգտագործումը, դատական կտտանքները և կուռքերին պաշտելը արգելված էին։ Սակայն ապստամբները բախվեցին կոռուպցիայի, ֆեոդալիզմի և փախստականների հետ։ Ինչպես նաև ֆրանսիացիներն ու բրիտանացիները, որոնք ունեին ժամանակակից զենքեր, օգնության եկան Ցինի բանակին։ Սակայն ապստամբությունը ճնշվեց միայն 1864 թվականին։ Չինական զորքերը գլխավորում էր Ցզեն Գոֆանը։ Ապստամբությունը լուրջ վտանգ էր ներկայացնում ոչ միայն դինաստաիայի համար․ այն նաև դարձավ «բոլոր ժամանակների ամենաարյունարբու քաղաքացիական պատերազմն էր»: 14 տարվա ընթացքում (1850-1864) զոհվեց 20-30 միլիոն մարդ։ Այս ապստամբության ձախողումից հետո տեղի ունեցան մի քանի այլ ապստամբություններ․ չինական մուսուլմանները և Մյաոն հանդես եկան իշխանության դեմ, ինչպես նաև տեղի ունեցավ Դունգարական ապստամբությունը հյուսիս-արևելքում և Պանտայական ապստամբությունը Յուննան նահանգում[82]։

Տայպինների ապստամբության տեսարանը (1850-1864)

Արևմտյան տերությունները, որոնց չէր բավարարում Նանկինի պայմանագիրը, այնուամենայնիվ Չինաստանանին օգնեցին տայպինների և նյանձյունների ապստամբությունը ճնշելու գործում։ Չինական տնտեսությունը անկում ապրեց միլիոնավոր զոհերի, բերրի հողերի ոչնչացման և ապստամբերի դեմ պայքարի համար բանակին հատկացվող ծախսերի մեծացման պատճառով։ 1854 թվականին Մեծ Բրիտանիան փորձեց փոփոխություններ մտցնել Նանկինի պայմանագրի մեջ, ձգտելով չինական գետերում նավաբեկելու իրավունք ստանալ և հյուպատոսարան բացել Պեկինում։

1856 թվականին, հետապնդելով ծովահեններին, չինացիները բարձրացան «Նետ» նավը, որը բրիտանացիների խոսքով նավարկում էր իրենց դրոշի ներքո։ Այս միջադեպը հանգեցրեց Երկրորդ ափիոնային պատերազմին։ 1858 թվականին կայսր Սյանֆենը, չունենալով այլ ելք, համաձանեց Տյանցզինյան տրակտատի հետ, որը պարունակում էր չինացիների համար վիրավորական կետեր, ըստ որոնք՝ պայմանագրերը պետք է կազմվեին անգլերենով, իսկ անգլիական նավերը ազատ մուտք պետք է ունենային Չինաստանի բոլոր նավահանգիստներ։

Այս տրակտատների վավերացումը հաջորդ տարի բերեց ռազմական գործողությունների վերսկսմանը և 1860 թվականին, երբ անգլո-ֆրասիական կոալիցիան արշավանք կազմակերպեց դեպի Չինաստան, կայսերանական արքունիքը ստիպված եղավ փախուստի դիմել։ Ներխուժելով քաղաք՝ եվրոպացիները թալանեցին Հին Ամառային ամրոցը և մի քանի անգլիացիների ձերբակալմանն ի պատասխան՝ ամբողջովին այրեցին այն։ Իշխան Գունը, կայսեր փոքր խորթ եղբայրը, ում կայսրը թողել էր ամրոցում որպես իր ներկայացուցիչ, ստիպված եղավ ստորագրել Պեկինյան տրակտատը։ Նվաստացած կայսրը մահացավ հաջորդ տարի իր որսորդական նստավայրում։

Տես նաև[խմբագրել | խմբագրել կոդը]


Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Yamamuro Shin'ichi. Manchuria Under Japanese Domination. — University of Pennsylvania Press, 2006. — P. 246. — ISBN 978-0-8122-3912-6.
  2. eng Emma Jinhua. Taiwan's Imagined Geography: Chinese Colonial Travel Writing and Pictures 1683–1895. — Cambridge, MA, USA: Harvard University Asia Center, 2006. — ISBN 978-0674021198.
  3. Elliott (2001), p. 56.
  4. Yamamuro Shin'ichi. Manchuria Under Japanese Domination. — University of Pennsylvania Press, 2006. — P. 246. — ISBN 978-0-8122-3912-6.
  5. Crossley (1997), pp. 212–213.
  6. Elliott (2001), p. 402, note 118.
  7. Treaty of Nanking. 1842.
  8. McKinley, William. «Second State of the Union Address». 5 Dec. 1898.
  9. Zhao (2006), pp. n 4, 7–10, and 12–14.
  10. Bilik, Naran. Names Have Memories: History, Semantic Identity and Conflict in Mongolian and Chinese Language Use. // Inner Asia 9.1 (2007): 23-39. p. 34
  11. Ebrey (2010), p. 220.
  12. Pamela Crossley, The Manchus, p. 3
  13. Patricia Buckley Ebrey et al., East Asia: A Cultural, Social, and Political History, 3rd edition, p. 271
  14. Frederic Wakeman, Jr., The Great Enterprise: The Manchu Reconstruction of Imperial Order in the Seventeenth Century, p. 24, note 1
  15. Ebrey (2010), pp. 220–224.
  16. Ebrey (2010), pp. 220–224.
  17. Bernard Hung-Kay Luk, Amir Harrak-Contacts between cultures, Volume 4, p.25
  18. Bernard Hung-Kay Luk, Amir Harrak-Contacts between cultures, Volume 4, p.25
  19. A Military History of China. — University Press of Kentucky, 2012. — P. 116–. — ISBN 0-8131-3584-2.
  20. A Military History of China. — University Press of Kentucky, 2012. — P. 117–. — ISBN 0-8131-3584-2.
  21. A Military History of China. — University Press of Kentucky, 2012. — P. 118–. — ISBN 0-8131-3584-2.
  22. Shuo Wang. Qing Imperial Women: Empresses, Concubines, and Aisin Gioro Daughters. // Anne Walthall, ed., Servants of the Dynasty: Palace Women in World History (Berkeley: University of California Press, 2008) p. 148
  23. Wakeman 1977, p. 79.
  24. Crossley, 2010, p. 95.
  25. Anne Walthall. Servants of the Dynasty: Palace Women in World History. — University of California Press, 2008. — P. 154–. — ISBN 978-0-520-25444-2.
  26. Encyclopædia Britannica: China. History. The early Qing dynasty. The rise of the Manchu
  27. The Cambridge History of China: Pt. 1 ; The Ch'ing Empire to 1800. — Cambridge University Press, 1978. — P. 65–. — ISBN 978-0-521-24334-6.
  28. Spence (2012), p. 32.
  29. Naquin 1987, p. 141.
  30. Evelyn S. Rawski. Ch’ing Imperial Marriage and Problems of Rulership. // Watson, Ebrey eds. Marriage and Inequality in Chinese Society (Berkeley: University of California Press, 1991 p. 175.
  31. Spence 1990, p. 41.
  32. Spence 1988, pp. 4-5.
  33. Di Cosmo 2007, p. 6.
  34. Di Cosmo 2007, p. 7.
  35. Di Cosmo 2007, p. 9.
  36. Di Cosmo 2007, p. 23.
  37. Frederic E. Wakeman. The Great Enterprise: The Manchu Reconstruction of Imperial Order in Seventeenth-century China. — University of California Press, 1985. — P. 858–. — ISBN 978-0-520-04804-1.
  38. Evelyn S. Rawski. The Last Emperors: A Social History of Qing Imperial Institutions. — University of California Press. — P. 72–. — ISBN 978-0-520-92679-0.
  39. Tejapira (2001), p. 44
  40. Wakeman (1986), p. 648, n. 183
  41. Wakeman (1986), p. 648, n. 183
  42. Faure (2007), p. 164.
  43. Ebrey (1993)
  44. Wakeman 1975b, С. 83
  45. [Sealords live in vain : Fujian and the making of a maritime frontier in seventeenth-century China p. 135.
  46. Sealords live in vain : Fujian and the making of a maritime frontier in seventeenth-century China p. 198.
  47. [Sealords live in vain : Fujian and the making of a maritime frontier in seventeenth-century China p. 206.
  48. [Sealords live in vain : Fujian and the making of a maritime frontier in seventeenth-century China p. 307.
  49. Rowe (2009), pp. 32–33.
  50. David Farquhar. Emperor As Bodhisattva in the Governance of the Qing Empire. // Harvard Journal of Asiatic Studies. — 38.1 (1978): 5-34
  51. Spence (2012), pp. 48–51.
  52. Di Cosmo 2007, pp. 24-25.
  53. Di Cosmo 2007, p. 15.
  54. Di Cosmo 2007, p. 15.
  55. Di Cosmo 2007, p. 23.
  56. [Sealords live in vain : Fujian and the making of a maritime frontier in seventeenth-century China p. 307.
  57. A Military History of China. — University Press of Kentucky, 2012. — P. 119–. — ISBN 0-8131-3584-2.
  58. A Military History of China. — University Press of Kentucky, 2012. — P. 120–. — ISBN 0-8131-3584-2.
  59. A Military History of China. — University Press of Kentucky, 2012. — P. 121–122. — ISBN 0-8131-3584-2.
  60. Manthorpe 2008, p. 108.
  61. Spence (2012), pp. 62–66.
  62. Spence (2012), p. 72.
  63. Hsü (1990), p. 35.
  64. Rowe (2009), p. 68.
  65. Hsü (1990), pp. 35–37.
  66. Spence (2012), pp. 80–83.
  67. Spence (2012), pp. 83, 86.
  68. In Chinese:康乾盛世"的文化專制與文字獄, china.com. Проверено 30 декабря 2008.
  69. Schoppa, R. Keith. Revolution and its Past: Identities and Change in Modern Chinese History. Pearson Hall, 2010, pgs. 42-43.
  70. Elliott (2000), p. 617.
  71. Bulag 2012, p. 41.
  72. Richards 2003, p. 141.
  73. Reardon-Anderson 2000, p. 504.
  74. Reardon-Anderson 2000, p. 505.
  75. Reardon-Anderson 2000, p. 506.
  76. Scharping 1998, p. 18.
  77. Reardon-Anderson 2000, p. 507.
  78. Reardon-Anderson 2000, p. 508.
  79. Reardon-Anderson 2000, p. 509.
  80. Têng & Fairbank (1954), p. 19.
  81. Platt (2012), p. xxii.

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Bartlett, Beatrice S. (1991), Monarchs and Ministers: The Grand Council in Mid-Ch'ing China, 1723–1820, Berkeley and Los Angeles: University of California Press․
  • Cassel, Pär Kristoffer (2012), Grounds of Judgment: Extraterritoriality and Imperial Power in Nineteenth-Century China and Japan, Oxford University Press․
  • Crossley, Pamela Kyle (1997), The Manchus, Wiley․
  • Crossley, Pamela Kyle (2010), The Wobbling Pivot: China since 1800, Malden, MA: Wiley-Blackwell․
  • Dvořák, Rudolf (1895), Chinas religionen ..., vol. Volume 12; Volume 15 of Darstellungen aus dem Gebiete der nichtchristlichen Religionsgeschichte (illustrated ed.), Aschendorff (Druck und Verlag der Aschendorffschen Buchhandlung)
  • Ebrey, Patricia (1993), Chinese Civilization: A Sourcebook (2nd ed.), New York: Simon and Schuster․
  • Ebrey, Patricia (2010), The Cambridge Illustrated History of China, Cambridge University Press․
  • Elliott, Mark C. (2000), "The Limits of Tartary: Manchuria in Imperial and National Geographies", Journal of Asian Studies Т. 59: 603–646․
  • Faure, David (2007), Emperor and Ancestor: State and Lineage in South China, Stanford University Press․