Արշակ Բ

Արշակ Բ
Մեծ Հայքի Արքա
Իշխանություն	350–368
Մահացել է՝	368
Նախորդ	Տիրան
Հաջորդող	Պապ
Ուղեկից	Փառանձեմ
Տոհմ	Արշակունիներ
Հայր	Տիրան
Երեխաներ	Պապ

Արշակ Բ (ծննդյան թվականն անհայտ – մոտ 368 թ.), Հայոց Արշակունի թագավոր 350 թ–ից։ Տիրան թագավորի որդին և հաջորդը։

Գահակալման սկիզբ

350 թ–ին Ոսխայի ճակատամարտում հայ–հռոմեական ուժերը հաղթել են Պարսից Սասանյան արքա Շապուհ Բ–ին և հարկադրել գերությունից ազատել Հայոց թագավոր Տիրանին։ Քանի որ Տիրանը կուրացվել էր, գահաժառանգ Արտաշեսը մահացել, իսկ մյուս որդին՝ Տրդատը, պատանդ էր Բյուզանդիոնում, ուստի Հռոմի և Պարսկաստանի համաձայնությամբ թագավորել է Արշակ Բ։ Արշակը չի դարձել նրանց կամակատարը. վարել է ինքնուրույն քաղաքականություն, որից վրդովված, Վալենտինիանոս I կայսրը սպանել է նրա պատանդ եղբորը՝ Տրդատին և խոշոր ուժերով հարձակվել Մեծ Հայքի վրա։ Արշակը հաշտություն է խնդրել և ճանաչել Հռոմի գերիշխանությունը։ Կայսրին իր սպանված եղբոր հարսնացու Օլիմպիային կնության է տվել Արշակին՝ իբրև երաշխիք երկու երկրների փոխհավատարմություն։ Միաժամանակ նա պատանդությունից արձակել է Տրդատի Տիրիթ և Գնել որդիներին, Գնելը խախտելով հայրենի ավանդական կարգը, բնակվել է Այրարատ նահանգի Արագածոտն գավառի Կվաշ ավանում, կուրացված պապի՝ Տիրանի մոտ, ամուսնացել Սյունիքի նախարար Անդովկի դուստեր՝ Փառանձեմի հետ, զանազան միջոցներով իր շուրջը համախմբել նախարարներին և սեպուհներին։ Գնելի կողմն է եղել նաև Արշակի հոր՝ Տիրանի և Հայոց կաթողիկոս Ներսես Ա Մեծի համակրանքը։ Զգուշանալով դավադրությունից՝ Արշակն ասպարեզից հեռացրել է թե՛ հորը և թե՛ եղբորորդիներին։

Ներքին դրությունը

Արշակ Բ-ի գահակալության առաջին տարիներն անցնում են խաղաղությամբ:Հարաբերական այս խաղաղությունը հետևանք էր.առաջին հերթին, պարսից արքունիքի և Հռոմի կայսրության միջև տեղի ունեցած պատերազմների ժամանակավոր դադարի, իսկ Հայաստանը, որ կռվախնձոր էր այդ երկու պետությունների միջև, օգտվում է ստեղծված խաղաղությունից: Կարճատև այդ խաղաղ շրջանն օգտակար էր երկրի ռազմական ուժերը հավաքելու, տնտեսությունը վերականգնելու և շինարարական նոր աշխատանքներ ծավալելու համար:«...և եղև խաղաղութին մեծ ի ժամանակին յայնմիկ. ժողովեցան ամենայն թագուցեալքն, փախուցեալք և կորուցեալք երկիրն հայոց...»,-գրում է Փավստես Բուզանդը: Հայ-բյուզանդական դաշինքն ամրապնդելու նպատակով Արշակ Բ-ն Ներսես կաթողիկոսի գլխավորությամբ 353թ. հատուկ պատմագավորություն է ուղարկում Բյուզանդիա:Կոստանդիոս կայսրը լավ ընդունելություն է ցույց տալիս այդ պատմագավորությանը. նա թույլ է տալիս Բյուզանդիայում գտնված փաղստականներին`վերադառնալ հայրենիք, պանդխտությունից ազատում է Արշակի եղբոր որդիներ Տիրիթին ու Գնելին: Ներքին քաղաքականության հարցերում Արշակն աշխատում է առաջին հերթին համախմբել պառակտված ֆեոդալական շրջանը`պաշտոններ տալով և սիրաշահելով իր հոր օրոք`արքունիքից դժգոհ և պաշտոններից հեռացած նախարարներին:Նա պաշտոնի է կանչում Տայքի և Սպերի Մամիկոնյաններին, որոնք իր դայակներն էին եղել. Վասակ Մամիկոնյանին նշանակում է զորքի սպարապետ, իսկ նրա ավագ եղբորը`Վարդանին, նահապետ:Գնունյաց նախարարական տանն է հանձնում հազարապետությունը:Արքունիքի մյուս կարևոր պաշտոններում ևս նշանակում է աչքի ընկնող նախարարների:Արշակին հաջողվում է կարճ ժամանակամիջոցում համախմբել գրեթե բոլոր դժգոհ իշխաններին; Արշակը կազմակերպում և ուժեղացնում է բանակը`համալրելով այն թարմ ուժերով:Նա ուշադրություն է դարձնում հատկապես ծանր զրահավոր հեծելազորի վրա, որը հայկական բանակաի մարտական ուժեղագույն զորամասերից մեկն էր: Արշակը մեծ ուշադրություն է դարձնում կաթողիկոսի ընտրության վրա` ցանկանալով եկեղեցական ղեկավար պաշտոնում ունենալ իրեն վստահելի մեկին.նա այդ պաշտոնին հրավիրում է, իր սենեկապետին`Ներսեսին: 350–ական թթ. և՛ Հռոմը և՛ Պարսկաստանը զբաղվել են իրենց սահմանների պաշտպանությամբ և չեն միջամտել Մեծ Հայքի գործերին։ Շուրջ մեկ տասնամյակ Մեծ Հայքն ապրել է խաղաղությամբ, բարգավաճել և հզորացել։ Արշակը հետամտել է նախարարներին համախմբելու, նրանց կետրոնախույս հակումները սանձելու քաղաքականություն։ Նա բնաջնջել է անհնազանդ նախարարական տներին, բռնագրավել նրանց կալվածները։ Փավստոս Բյուզանդը հաղորդում է, որ Արշակը սպառնացել է նաև եկեղեցական և վանական հողատիրություններին։ Արքունի զորաբանակը մեծացնելու և թագավորական իշխանությանը սպառնացող նախարարական ավագանուն թուլացնելու նպատակով նա ծրագրել էր ոստանում հիմնել արտոնյալ, ապահարկ նոր քաղաքներ և նրանցում բնակեցնել նախարարական տիրույթների բնակիչներին։ Այդ գործում առաջին քայլը եղել է Կոգովիտ գավառում Արշակավան քաղաքի կառուցումը։ Նախարարները Պարսկաստանի օգնությամբ կործանել են Արշակավանը, կոտորել բնակիչներին, ձախողել Արշակի՝ թագավորական իշխանությունը հզորացնելու ծրագրերը։

Արշակավան

Արշակի գահակալության տարիներին տեղի ունեցած պատմական կարևոր իրադարձություններից էր Արշակավանի կործանումը, որի մասին կցկտուր տեղեկություններ են պահվել հայկական աղբյուրներում: Արշակ թագավորը Մասիս լեռան հարավային լանջի վրա, Կոգովիտ գավառի հովտում ցանկանում է քաղաք կառուցել:Այդ քաղաքի կառուցումը Արշակի համար օգտակար էր երկու տեսակետից.իր հիմնած քաղաքը կդառնար առևտրական խոշոր կենտրոն և մեծ շահույթ կբերեր իրեն և ապա` հարևան նախարարություններից այնտեղ կհավաքեր մեծ թվով բնակիչներ:Իհարկե Արշակի համար դժվար էր , միանգամից մեծ թվով բնակիչներ հավաքել այնտեղ ուստի նա հրովարտակ է գրում և ազդարարում, որ քաղաքի մուտքն ազատ է բոլոր տեսակի եկվորների համար: Դժվար չէ պատկերացնել, որ Արշակավան փախչող տասնյակ հազարավոր բնակչության մեջ եղել են գողեր, մարդասպաններ և այլ տեսակի հանցագործներ, սակայն նրանց մեծ մասը եղել են անազատ գյուղացիներ, որոնք փորձել են ազատվել իրենց տերերի ծանր շահագործումից: Գյուղական բնակչության մասայական այս փախուստը բնական է, որ չէր կարող չառաջացնել նախարաների և եկեղեցականների զայրույթը: Այդ ժամանակ Ներսես կաթողիկոսը ներկայանում է թագավորին և կշտամբում նրան, որ այդպիսի «անմիտ գործ» է ձեռնարկել և պահանջում է քանդել քաղաքը:Սակայն արշակը կտրականպես մերժում է նրան: Դրանից հետո հայ դժգոհ նախարարները, Ներսես կաթողիկոսի գլխավորությամբ դիմում են ռազմական ուժի:Օգտվելով Արշակ թագավորի բացակայությունից նրաք հարձակվում և սրի են մատնում արշակավանի անզեն բնակչությանը: Արշակավանի կոտորված բնակչության թիվը շատ մեծ է եղել մոտ 30-40 հազար: Արշակավանի կոտորածը դասակարգային պայքարի արյունոտ էջերից է: Արշակավանի տեղում, որն այժմ կոչվում է Խարաբաբազար, մինչ այժմ կարելի է տեսնել քաղաքի հին ավերակները, որոնք անղոս վկաներն են հայ ժողովրդի աշխատավորության նկատմամբնախարարների կատարած գազանային ոճրագործության:

Մահ

359 թ–ին պատերազմը վերսկսվել է Պարսկաստանի և Հռոմի միջև։ Մեծ Հայքի դիրքը պատերազմող կողմերի համար ունեցել է կարևոր նշանակություն։ Արշակունյաց Հայաստանի սահմանները պարսիկներից վտանգվել էին, ուստի Արշակը ընդունել է Հռոմի հետ դաշնակցելու առաջարկությունը։ 360 թ–ին Կեսարիա է ժամանել Կոստանդիոս կայսրը և այնտեղ տեսակցել Արշակի հետ։ 361–ին վախճանված Կոստանցիոս II-ին փոխարինած Հուլիանոս Ուրացողը դարձյալ դաշինք է կնքել Արշակի հետ և 363 թ–ի գարնանը խոշոր զորաբանակով մտել Միջագետք։ Արշակը իր բանակով հարձակվել է Մարաստանի Խիլիոգոմ կոչվող գավառի վրա՝ նպատակ ունենալով Կորդուքի ու Մոկքի վրայով մտնել Հայոց Միջագետք, այն ազատագրել պարսկական զորքից, այնտեղից միանալ Հուլիանոսի բանակին։ Սակայն նույն թվականի հունիսի 26–ին Հուլիանոսը զոհվել է, և նոր կայսր Հովիանոսը դավաճանաբար լքել է Հռոմի դաշնակից Արշակին՝ ընդունելով Շապուհի առաջարկած ծանր ու ստորացուցիչ հաշտության պայմանները։ 364 թ–ին Շապուհը հարձակվել է Մեծ Հայքի վրա։ Արշակը չորս տարի հերոսաբար դիմադրել է, պահպանել Մեծ Հայքի սահմանները։ Պարսից դեմ նրա մղած պատերազմի մանրամասնությունները նկարագրել է Փավստոս Բյուզանդը։ Արշակը կուրացվել է և բանտարկվել, ապա և տանջամահ արվել։

Աղբյուրներ

Փավստոս Բուզանդ, Պատմություն Հայոց, թարգմանությունը, ներածությունը և ծանոթագրություններն ակադեմիկոս Ստ. Մալխասյանցի, Երևան, 1968:

Արտաքին հղումներ

• [1] «Հայաստանը և պարսկա-հռոմեական հակամարտությունը Արշակ II-ի օրոք» Էդուարդ Դանիելյան (պատմ. գիտ. դոկտոր, պրոֆեսոր)

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատված վերցված է Հայկական սովետական հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են՝ Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։