Ռուբինյաններ

	Հայոց պատմություն
Նախապատմություն; Մ.թ.ա. 2492 - մ.թ.ա. 590
	Հայ ժողովրդի ծագումը
	Հայկ նահապետ
	Հայասա
	Արմանում
	Նաիրի
	Արարատյան Թագավորություն
Անտիկ ժամանակաշրջան; Մ.թ.ա. 591 - մ.թ. 428
	Երվանդյան Հայաստան
	Մեծ Հայք
	Քրիստոնեության տարածում
	Ծոփքի թագավորություն
	Հռոմեական Հայաստան
Արքայական տոհմեր.
	Երվանդունիներ
	Արտաշեսյաններ
	Արշակունիներ
Միջնադար; 429 - 1375
	Մարզպանական շրջան
	Բյուզանդական հատված
	Արաբական արշավանքներ
	Արաբական իշխանություն
	Բագրատույնաց թագավորություն
	Վասպուրականի թագավորություն
	Կիլիկիայի Հայկական Թագավորություն
	Զաքարյան Հայաստան
Արքայական տոհմեր.
	Բագրատունիներ
	Ռուբինյաններ
	Հեթումյաններ
	Զաքարյաններ
	Արծրունիներ
Օտար տիրապետություն; 1376 - 1918
	Պարսկական
	Օսմանյան
	Ռուսական
	Հայկական մարզ
	Հայ ազգային շարժում
	Համիդյան կոտորածներ
	Հայոց Ցեղասպանություն
Ժամանակակից պատմություն; 1918 - ներկա
	Հայաստանի Առաջին Հանրապետություն
	ՀԽՍՀ
	Արցախյան ազատամարտ
	Հայաստանի Հանրապետություն
	Արցախի Հանրապետություն
	Հայոց պորտալ;

Ռուբինյաններ;
Ռուբինյաններ;
Երկիր`	Կիլիկիայի Հայկական Թագավորություն
Ծագել են`	Բագրատունիներից
Տիտղոս(ներ)`	Հայոց Իշխան; Հայոց Թագավոր
Հիմնադիր`	Ռուբեն Ա
Մեծագույն ներկայացուցիչ`	Լևոն Բ
Վերջին ներկայացուցիչ`	Զապել
Հիմնում`	1080
Ավարտ`	1226
Ազգային պատկանելիություն`	Հայ
Դավանանք`	Քրիստոնեություն

Կիլիկյան Հայաստանի թագավորությունը Ռուբինյանների օրոք

Ռուբինյաններ, հայ իշխանական և թագավորական տոհմ Կիլիկյան Հայաստանում (1080 –1219)։

Ծագում[խմբագրել]

Նահապետն ու անվանադիրն է Մեծ իշխան Ռուբեն Ա։ Աքսորյալ Գագիկ Բ թագավորի դավադրական մահից հետո նրա թիկնապահ Ռուբեն Ա գլխավորել է Լեռնային Կիլիկիայի հայերի պայքարը Բյուզանդական կայսրության դեմ, թոթափել նրա գերիշխանությունը, հիմնադրել անկախ և կայուն հայկական իշխանապետությունը։

Իշխաններ[խմբագրել]

Ռուբեն Ա–ին գործակցել է եղբայրը՝ Թորոսը, որն իր Արտա դստերը կնության տալով Պաղտին I թագավորին՝ դաշնակցային կապեր էր հաստատել Երուսաղեմի խաչակրաց պետության հետ։ Ռուբեն Ա–ի ավագ որդին և հաջորդը՝ Կոստանդին Ա, ազատագրել է հայկական մի շարք նոր գավառներ, քաղաքներ ու բերդեր։ Վերակառուցել է Վահկա բերդը և 1098–ին հռչակել իշխանապետության մայրաքաղաքն ու գահանիստը։ Դաշնակցային կապեր է հաստատել Եդեսիայի դքսության հետ, որն ամրապնդվել է նրա դստեր և Ջոսլին I դքսի ամուսնությամբ։ Կոստանդին Ա–ի ավագ որդին և հաջորդը՝ Թորոս Ա, 1104–ին բյուզանդական տիրապետությունից մասամբ ազատագրել է Դաշտային Կիլիկիան՝ Սիս և Անարազաբա քաղաքներով, 1107–ին իշխան Գող Վասիլի օգնությամբ Բերդուսի մոտ ջախջախել սելջուկյան թուրքերին՝ կանխելով նրանց առաջխաղացումը, 1111–ին հույներից ազատագրել է Կնդռոսկավիս բերդը։ Բյուզանդական Ալեքսիոս I կայսրը հարկադրված ճանաչել է Թորոս Ա–ի ինքնավարությունը։ Թորոս Ա որդիներ Կոստանդինը և Օշինը մահացել են հավանաբար դեռևս հոր կենդանության օրոք։ Ուստի գահը ժառանգել է Թորոս Ա–ի կրտսեր եղբայր Լևոն Ա, նրա տաղանդավոր զորավար ու գահակիցը։ Գահակալման սկզբին Լևոն Ա, հակահարված հասցնելով սելջուկյան թուրքերի և խաչակիր ասպետների ոտնձգություններին, ամրապնդել է երկրի հյուսիսային և արևելյան սահմանները, իսկ 1132–ին բյուզանդացիներից ազատագրել է Դաշտային Կիլիկիան։ Հալեպի Զանգի ամիրայի և Եդեսիայի դուքս Ջեսլին II–ի դաշնակցությամբ Լևոն Ա պարտության է մատնել Անտիոքի դքսության և Երուսաղեմի թագավորության միացյալ ուժերին, ընդարձակել երկրի սահմանները հարավ–արևելքում։ Սակայն 1137–ի ամռանը բյուզանդական նարխուժների դեմ 35–օրյա հերոսական դիմադրությունից հետո, կնոջ և որդիներ` Ռուբենի ու Թորոսի (Թորոս Բ) հետ գերեվարվել է։ Կոստանդնուպոլսում բանտարկված Լևոն Ա և նրա գահաժառանգ որդի Ռուբենը սպանվել են, իսկ Թորոս Բ փախել է և եղբայրների՝ Ստեփանեի ու Մլեհի օգնությամբ վերականգնել ընդհատված պետականությունը։ Կիլիկյան Հայաստանի նվաճման նոր փորձերը ավարտվել են բյուզանդական զորքերի պարտությամբ, կայսրությունը հարկադրված ճանաչել է Թորոս Բ–ի իշխանապետույունը՝ նրան մեծարելով ,Պան Սեբաստոս» տինղոսով։ Ստեղծելով մշտական և մարտունակ բանակ՝ Թորոս Բ ընդարձակել և ամրապնդել է երկրի սահմանները, գահի շուրջ կենտրոնացրել հայ ավատատերտներին, զբաղվել շինարարական աշխատանքներով։ Թորոս Բ–ին հաջորդել է Մլեհ եղբայրը, որը գահակալման սկզբնական տարիներին Հալեպի ամիրա Նուր ադ–Դինի զինակցությամբ ջախջախել է Անտիոքի դքսության և Երուսաղեմի թագավորության ուժերը, երկրից վտարել խաչակիր ասպետների հոգևոր օրդեններին, ապա բյուզանդացիներից ազատագրել Դաշտային Կիլիկիան։ 1173–ին Մլեհը վերակառուցել է Սիս քաղաքը և մայրաքաղաքը Վահկայից տեղափոխել այնտեղ։ Դաժանորեն պատժել և հալածել է իր նոր քաղաքական գծին ընդդիմացող իշխաններին ու լատինամետ կղերականներին, որի համար շուտով զոհվել է պալատական դավադրությամբ։ Թաղվել է Մեծ քարի վանքում։ Մլեհին հաջորդել է նրա Ստեփանե եղբոր ավագ որդին՝ Ռուբեն Գ։ Իր գահակից եղբոր և տաղանդավոր զորավար Լևոնի աջակցությամբ Ռուբեն Գ 1180–ական թթ վերջնականապես ազատագրել է Ալեքսանդրետից մինչև Սելևկիա ձգվող ծովեզերքը, հենակետերը Կիլիկյան Հայաստանում։

Թագավորներ[խմբագրել]

1187–ին Ռուբեն Գ գահը կամովին հանձնել է Լևոն Բ–ին, որը շրջակա թշնամիների դեմ շահած մի շարք նոր հաղթանակներով բարձրացրել է պետության կշիռն ու հեղինակությունը։ 1198–ին, օծվելով «Թագավոր ամենայն Հայոց, և նահանգին Կիլիկէացոց, և Իսաւոիոյ», նա Հայոց իշխանապետությունը հռչակել է Հայոց թագավորություն, որն ստացել է միջազգային լայն ճանաչում։ Մի շարք էական բարեփոխումներով Լևոն Բ ամրապնդել է պետության քաղաքական հզորությունը, խթանել տնտեսության, մշակույթի ու լուսավորության ընդհանուր վերելքը։

Ձուլում[խմբագրել]

Լևոն Բ մահով սպառվել է Ռուբինյանների տոհմն արական գծով։ Նրա գահաժառանգ դուստր Զապելը 1226–ին ամուսնացրել է Կոստանդին սպարապետի որդի Հեթում Ա–ի հետ, ով հանդիսացավ Հեթումյանների թագավորական տոհմի հիմնադիրը: