Արարատյան դաշտ
Արարատյան դաշտ — Արարատյան գոգավորության հատակն է` լցված լճագետային, հեղեղաբերուկ նստվածքներով և լավաներով:
Բարձրությունը կազմում է 800-1000 մ: Ձգվում է հյուսիս-արևմուտքից հարավ-արևելք` Ախուրյանի գետաբերանից մինչև Գայլի դրունք, որով բաժանվում է Շարուրի դաշտից:
Արարատյան դաշտի երկարությունը կազմում է ավելի քան 100 կմ, իսկ լայնությունը մինչև 25 կմ:
Արարատյան դաշտում տեղ-տեղ բարձրանում են ծալքաբեկորավոր հիմքի ելուստներ (Խոր Վիրապ, Սարիպապ, Սալհովիտ) կամ խարամային կոներ (Դավթի բլուր, Մեծամոր):
Բնական լանդշաֆտը կիսաանապատային է` անապատային տեղամասերով: Հողածածկույթում գերակշռում են հումուսով աղքատ գորշահողերը: Կան նաև ալկալի ու աղուտային, ցածրադիր ողողատներում` գերխոնավ հողեր և ճահճուտներ:
Դարավոր ոռոգելի երկրագործության պայմաններում ձևավորվել են կուլտուր-ոռոգելի հողեր: Իրացվել են և իրացվում են աղուտները, մելիորացվում` ճահիճները: Աղուտների մի մասում ստեղծվել են ձկնաբուծական լճակներ:
Բուսածածկույթն աղքատ է, տիրապետում են կիսաանապատային չորասեր տեսակները, ինչպես նաև կան աղասեր անապատային բուսատեսակներ:
Հայաստանի առավել յուրացված շրջանն է` ծածկված խաղողի և մրգատու այգիներով, բանջարաբոստանային մշակաբույսերի դաշտերով:
[խմբագրել] Անվանումը
Պետք է ասել և գրել Արարատյան դաշտ և ոչ թե դաշտավայր։ Ավանդաբար դաշտավայր անունը տրվում է այն հարթավայրերին, որոնք ծովի մակարդակից բարձր են ոչ ավելի քան 200 մետր։ Ինչպիսին են Ամազոնի, Արևմտասիբիրական, Մերձկասպյան և այլ դաշտավայրեր։[1]
[խմբագրել] Հղումներ
- ↑ Կամսար Ավետիսյան, Ավետիսյան Ա.Ա., Հայրենագիտական էտյուդներ։ «Սովետական գրող» հրատարակչություն, Երևան, 1979
[խմբագրել] Արտաքին հղումներ և ծանոթագրություններ
- «Հայկական համառոտ հանրագիտարան», Առաջին հատոր, Երևան 1990, էջ 341-342
