Ալբրեխտ Դյուրեր

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Ալբրեխտ Դյուրեր
Duerer01.jpg
(գեղանկարիչ, գծանկարիչ)
ԱԱՀ՝ Ալբրեխտ Դյուրեր
Բնագիր
ԱԱՀ՝
Albrecht Dürer
Ծննդյան օր՝ մայիսի 21, 1471
Ծննդավայր՝ Նյուրնբերգ
Վախճանի օր՝ ապրիլի 6, 1528
Վախճանի վայր՝ Նյուրնբերգ

Ալբրեխտ Դյուրեր (գերմաներեն՝ Albrecht Dürer) (Մայիսի 21, 1471 թ . - Ապրիլի 6, 1528), գերմանացի նկարիչ է (գեղանկարիչ և գծանկարիչ), արևմտաեվրոպական Վերածննդի մեծագույն ներկայացուցիչը։ Ալբրեխտ Դյուրերը ծնվել է 1471 թ . մայիսի 21-ին գերմանական Նյուրնբերգ քաղաքում։ Հայրը ոսկեգործ վարպետ Ալբրեխտ Դյուրերն էր, իսկ մայրը Բարբարա Հոլպերը։ 1481-1487 թթ. սովորել է Նյուրնբերգի սուրբ Լորենցի եկեղեցուն կից հասարակական լատինական դպրոցում ( ուր ուսուցանեց 2 տարի )։ 1483-1486 թ. աշակերտել է հոր արհեստանոցում։ 1486 թ. նոյեմբերի 30-ից աշակերտել է նյուրնբերգցի հայտնի նկարիչ Միխայիլ Վոլգեմուտի արվեստանոցում։ Ավարտելով ուսումը Դյուրերը մեկնեց Շվեյցարիա, որտեղ 1490-1494 թթ. լրացրեց իր գիտելիքները և կապեր հաստատեց հայտնի մարդկանց հետ, որոնք հետագայում նրան օգնեցին հետագա գործունեության մեջ։ 1494 թ. , վերադառնալով Նյուրնբերգ, ամուսնանում է Ագնես Ֆրեի հետ, ում հայրը մեխանիկ էր։ Չնայած ամուսնությունը անժառանգ էր, սակայն այն հուսադրում էր աշխատանքային պայմանագրեր, որը կարող էր հաստատել այն մարդը, ով հասել էր սոցիալական այդ աստիճանին։ 1494-1495 թթ. աշնանը և ձմռանը այցելում է Հյուսիսային Իտալիա (հնարավոր է, որ այս ուղևորությունը փախուստ էր ժանտախտից, որը Նյուրնբերգում տարածվել էր 1494 թ.)։ Դյուրերրի գլխավոր նպատակը իտալական արվեստի հետ ծանոթանալն էր, որը զարմանալիորեն տարբերվում էր այն արվեստից, որը սովորեցնում էին հյուսիսային նկարիչներին 15-րդ դարում։

Դյուրերի տունը Նյուրնբերգում

Անդրեա Մանտենիի և Ջովաննի Բելլիննիի աշխատանքները հզոր ազդակ հանդիսացան նրա գործունեության հետագա զարգացման համար։ Դյուրերի ճանապարհորդոււթյունը Ալպերով արտացոլվել են ջրաներկով արված շարքով, որը ոչ միայն նկարչի ճանապարհն էր դրոշմել, այլև ձեռք է բերել պատմական մեծ նշանակություն՝ որպես մեզ հասած առաջին ջրաներկով արված բնանկարներ արևմատաեվրոպական արվեստից։ Իտալիայից վերադառնալուց հետո՝ 1495 թ. , Դյուրերը Նյուրնբերգում բացում է իր սեփական արվեստանոցը։ Կարևոր է նշել, որ Նյուրնբորգում, ի տարբերություն շատ եվրոպական այլ քաղաքների, 14-րդ դարի կեսերին չկային միություններ, որոնք կարգելեին վարպետին դուրս գալ համքարային պատվերների սահմաններից։ Դա հնարավորություն էր տալիս երիտասարդ Դյուրերին ետ կանգնել ընդհանուր նորմերից, փորագրության տեխնիկայի սովորույթներից, ներառյալ դրոշմների վաճառքից, ինչը ուրիշ քաղաքներում կառավարում էր միությունը։ Չնայած նրան, որ Դյուրերի 1490-ական թթ. գեղանկարչական աշխատանքները, հատկապես ինքնադիմանկարները, առանձնանում էին վառ անհատականությամբ, նա մտածված որոշեց փառքի և փողի հասնել փորագրություններով և հենց սկզբից իր առջև ղնդիր դրեց հասնել փայտի և պղնձի վրա փորագրության կատարելության։ 1495 թ. Դյուրերը հանդիպեց Վիլդիբալդ Պիրկհեյմերին ( ով դարձավ նրա մտերիմ ընկերը ), ով նկարչին դուրս բերեց հումանիստական շրջան, ծանոթացրեց իտալական Վերածննդի գրականությանը և իդեալներին ու ցույց տվեց նրան նոր սյուժեներ։ 1505-1507 թթ. Դյուրերը կրկին այցելում է Իտալիա, ժամանակի մեծ մասն անցկացնում Վենետիկում, որտեղ հիմնվել էր խոշոր ու ծաղկող գերմանական իջևանատունը։ Գերմանացի առևտրականները նրան պատվիրեցին Սբ. Վարֆոլոմեյ եկեղեցու համար « Տոն վարդե պսակներով » աշխատանքը, ինչը նկարչին մեծ հռչակ բերում։ Այս հաջողության և Իտալիայում տեի ունեցաած շատ այլ իրադարձությունների մասին մեզ են պատմում այն հեռագրերը, որոնք Դյուրերը ուղարկում էր Նյուրնբերգ իր ընկերոջը՝ Պիրկհեյմերին. « Այստեղ ես պարոն եմ, մինչ այդ՝ տանը՝ ընդհամենը մակաբույծ » , - ահա թե ինչ էր նշում բարձր կարգավիճակի հասած Դյուրերը։