Ալեքսանդր Պրոխորով

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Ալեքսանդր Պրոխորով
Александр Михайлович Прохоров
Aleksandr Prokhorov.jpg
Ծնվել է հուլիսի 11, 1916({{padleft:1916|4|0}}-{{padleft:7|2|0}}-{{padleft:11|2|0}})
Ծննդավայր Աթետթոն, Թուինսլենդ
Մահացել է հունվարի 8, 2002({{padleft:2002|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:8|2|0}}) (85 տարեկանում)
Մահվան վայր Մոսկվա
Քաղաքացիություն Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
Flag of Russia.svg Ռուսաստան
Կրթություն Սանկտ Պետերբուրգի համալսարան
Գործունեություն ֆիզիկոս
Քաղաքական կուսակցություն ԽՄԿԿ
Պարգևներ և
մրցանակներ՝
ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, Լենինի շքանշան, «1941—1945 թթ. Մեծ Հայրենական պատերազմում Գերմանիային հաղթանակելու համար» մեդալ, Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս, I աստիճանի Հայրենական պատերազմի շքանշան, Ֆիզիկայի Նոբելյան մրցանակ և «Հայրենիքին վաստակների համար» II աստիքանի շքանշան
Անդամություն՝ Բեռլինի Գիտությունների ակադեմիա, Լեոպոլդինա, Ռուսական Գիտությունների ակադեմիա և ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիա

Ալեքսանդր Միխայիլովիչ Պրոխորով (ռուսերեն՝ ռուս.՝ Александр Михайлович Прохоров, 1916, հուլիսի 11 - 2002, հունվարի 8), ռուս ֆիզիկոս, քվանտային էլեկտրոնիկայի ստեղծողներից, ակադեմիկոս (1966), Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր (1964)։

Ծնվել է Ավստրալիայում։ 1939-ին ավարտել է Պետերբուրգի համալսարանը։ 1946-82-ին աշխատել է ԽՍՀՄ ԳԱ Պ. Լեբեդևի անվան ֆիզիկայի ինստիտուտում (1954-ից՝ տատանումների լաբարատորիայի վարիչ, 1968-ից՝ տնօրենի տեղակալ)։ 1982-ից՝ ԽՍՀՄ ընդհանուր ֆիզիկայի ինստիտուտի տնօրեն, 1959-ից Մոսկվայի համալսարանի պրոֆեսոր, 1971-ից՝ Մոսկվայի ֆիզիկատեխնիկական ինստիտուտի ամբիոնի վարիչ։

Հետազոտությունները նվիրված են քվանտային էլեկտրոնիկային և նրա կիրառություններին, ռադիոֆիզիկայի, արագացուցիչների ֆիզիկային, ռադիոսպեկտրադիտմանը, լազերային ջերմամիջուկային սինթեզին, ոչ գծային օպտիկային, պինդ մարմնի ֆիզիկային։

Փորձով ապացուցել է սինխրոտրոնի սանտիմետրային ալիքների ճառագայթման կոհերենտությունը (1951)։

Մշակել է հաճախականության և ժամանակի մոլեկուլային չափանմուշներ, որը 1954-ին (Նիկոլայ Բասովի հետ միասին), հանգեցրել է ամիակի վրա առաջին մոլեկուլային քվանտային գեներատորի ստեղծմանը։

1955-ին Բասովի հետ առաջարկել է սկզբունքային նոր մեթոդ՝ բացասական կլանումով միջավայրի ստեղծմանը, այսպես կոչված՝ երեք մակարդակների մեթոդը։ 1955-60-ին աշխատել է քվանտային պարամագնիսական ուժեղացուցիչների ստեղծման վրա՝ գերբարձր հաճախությունների տիրույթում, հետազոտել է մեծ թվով բյուրեղների հատկությունները, որոնք կիրառություն գտան այդ ուժեղացուցիչներում։ Հատկապես նշանակալից է Պրոխորովի հետազոտությունը քվանտային էլեկտրոնիկայում սուտակների կիրառությամբ ուղղությամբ։

1958-ին առաջարկել է, այսպես կոչված, բաց ռեզոնատորը, որը լայն կիրառություն է գտավ լազերային տեխնիկայում։

1959-ին Բասովի հետ արժանացել է Լենինյան, իսկ 1964-ին՝ Բասովի ու Չարլզ Հարդ Թաունսի հետ արժանացել է Նոբելյան մրցանակի։

1960-ից Պրոխորովն իր հետազոտությունների հիմնական ուղղությունն է դարձրել լազերներում ընթացող երևույթների հետազոտումը, ամենաբազմազան լազերների ստեղծումն ու կիրառությունը։

Աշխատակիցների հետ մշակել է երկքվանտային անցումներով նոր օպտիկական գեներատորների սկզբունքը։

1966-ին կառուցել է գազադինամիկական լազեր։

Լազերային բարձր ջերմաստիճանային պլազմայի ուղղությամբ Պրոխորովի աշխատանքները մեծապես նպաստել են կառավարող պլազմային ջերմամիջուկային սինթեզի բնագավառի ստեղծմանը։

Եղել է ԽՍՀՄ ԳԱ ընդհանուր ֆիզիկայի և աստղագիտության բաժանմունքի ակադեմիկոս-քարտուղար (1973-ից), ԽՍՀՄ Մեծ հանրագիտարանի գլխավոր խմբագիր։ Ստեղծել է ֆիզիկայի մեծ դպրոց։ Ընտրվել է աշխարհի շատ նշանավոր ակադեմիաների անդամ։

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Պավել Ծատուրյան, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ. 1901-2000, գիրք Ա, Երևան, «ՎՄՎ-Պրինտ» հրատարակչություն, 2007, էջ 212-213։