Հենդրիկ Լորենց

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Հենդրիկ Լորենց

Հենդրիկ Անտոն Լորենց (նիդերլանդերեն՝ Hendrik Antoon Lorentz; 1853թ.հուլիսի 18, Արնհեմ, Նիդերլանդներ — 1928թ.փետրվարի 4, Հարլեմ, Նիդերլանդներ), նիդերլանդցի տեսաբան-ֆիզիկոս, նոբելյան մրցանակի դափնեկիր ֆիզիկայի բնագավառում։
Սովորել է Լեյդենի համալսարանում (1870-1872), 1878-1923-ին՝ նույն համալսարանի պրոֆեսոր, 1923-ից՝ Հարլեմի հետազոտական ինստիտուտի տնօրեն։
Էլեկտրոնային տեսության հիման վրա բացատրել է էլեկտրական և օպտիկական մի շարք կարևոր երևույթներ, այդ թվում՝ լույսի դիսպերսիայի երևույթը, Զեեմանի երևույթը (Նոբելյան մրցանակ, 1902, Պ. Զեեմանի հետ), արտածել նյութի բեկման ցուցչի և բևեռացվելիության միջև եղած կապը և այլն։ Տվել է դիէլեկտրիկների հատկությունների, էլեկտրահաղորդականության և ջերմահաղորդականության գործակիցների կապը։ Զարգացրել է շարժվող միջավայրերի էլեկտրադինամիկայի հիմունքները, ստացել է շարժվող լիցքի վրա էլեկտրամագնիսական դաշտի ազդեցության ուժի բանաձևը (Լորենցի ուժ)։ Մտցրել է հաշվարկման մի իներցիալ համակարգից մյուսին անցնելու ձևափոխություններ, գտել զանգվածի կախումն արագությունից։ Այս աշխատանքները կարևոր նշանակություն են ունեցել հարաբերականության տեսությանստեղծման համար։