Կենտրոն (Երևանի վարչական շրջան)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
HS Disambig.svg Անվան այլ կիրառումների համար տես՝ Կենտրոն (այլ կիրառումներ)
Picto infobox map.png
Կենտրոն
Mount Ararat - 24 April 2014.jpg
Երկիր Հայաստան Հայաստան
Կարգավիճակ շրջան
Մտնում է Երևանի մեջ
ԲԾՄ 995±1 մետր
Ղեկավար Արա Սադոյան
Հիմնական լեզու հայերեն
Բնակչություն ([[2015[1]]]) 125 700
Տարածք 14,2 կմ²
Mount Ararat and the Yerevan skyline in spring from the Cascade.jpg
Yerevan Kentron district.png
Հիմնադրված է 1921 թ.
Ժամային գոտի UTC+4
Կոորդինատներ: 40°10′41.0000001016″ հս․ լ. 44°30′47.000000101603″ ավ. ե. / 40.178055555583775° հս․. լ. 44.51305555558377591° ավ. ե. / 40.178055555583775; 44.51305555558377591
yerevan.am/index.php?page=kentron

Կենտրոն, Հայաստանի Հանրապետության մայրաքաղաք Երևանի վարչական շրջաններից մեկը։ Այն ընդգրկում է քաղաքի կենտրոնական մասը, որտեղ էլ մեծամասամբ գտնվում են առևտրական կենտրոններ, զվարճանքի համար նախատեսված վայրեր և այլն։

2013 թվականի հունվարի 1-֊ի տվյալներով վարչական շրջանի բնակչությունը կազմում է 126.000 մարդ[2]։

Կենտրոն վարչական շրջանն ընդհանուր սահմաններ ունի Աջափնյակ, Արաբկիր, Էրեբունի, Մալաթիա-Սեբաստիա, Նոր Նորք, Նորք-Մարաշ, Շենգավիթ և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների հետ[3]։

Շրջանը բաժանված է 6 թաղամասերի՝ Փոքր Կենտրոն, Նորագյուղ, Նոր Կիլիկիա, Այգեստան, Կոնդ և Ձորագյուղ։ Այստեղ է տեղակայված ՀՀ Ազգային ժողովը (Խորհրդարանը), ՀՀ Կենտրոնական բանկը, ՀՀ նախագահի նստավայրը և բազմաթիվ նախարարություններ։

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Երևանը, որպես վարչական կենտրոն, առաջին անգամ հիշատակվում է 15-րդ դարում՝ Հայաստանը նվաճած թուրքմենական Կարա-կոյունլու ցեղի առաջնորդ Ջհանշահիօրոք: Նրա կատարած վարչական փոփոխություններից հետո Արարատյան աշխարհի մեծագույն մասն ընդգրկվեց մեկ կուսակալության մեջ,որի վարչական կենտրոն դարձավ Երևանը: Հետագայում՝ թուրք-պարսկական պատերազմներից հետո հաստատված պարսկական տիրապետության շրջանում, մինչև 19-րդ դարի սկիզբը,Երևանը Արևելյան Հայաստանի մեծ մասն ընդգրկող Երևանի խանության վարչական կենտրոնն էր: Այստեղ էին կենտրոնացված խանական ապարատն ու զորքի մեծ մասը: Երևանի խանը նշանակվում էր շահի կողմից և խանության սահմանային կարևոր դիրքի շնորհիվ գտնվում էր արտոնյալ վիճակում: Նրա նստավայրը Երևանի բերդն էր:

Ռուսական զորքերի և հայկական կամավորական ջոկատների կողմից Երևանը ազատագրելուց հետո, 1827թ. հոկտեմբերի 6-ին, ստեղծվեց Ժամանակավոր վարչություն, որի անդամներն էին Երևանյան զորաբաժանման հրամանատար գեներալ Կրասովսկին, վիրահայոց թեմի առաջնորդ, հետագայում ՝ Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Ներսես Աշտարակեցին և Երևանի բերդի պարետ, փոխգնդապետ Բորոդինը: Վարչությունը գոյություն ունեցավ մինչև 1828թ.: [4]

1828թ. մարտի 21-ին Նիկոլայ 1-ի հրամանագրով ստեղծվեց Հայկական մարզը, որի մեջ մտան Երևանի, Նախիջևանի նախկին խանությունները և Օրդուբադի գավառը: Մարզի վարչությունը կազմված էր պետից, ոստիկանության և ֆինանսական հարցերով երկու խորհրդականներից (ազգությամբ ռուս), հայ և մահմեդական հասարակությունների կողմից ընտրված երկու ատենակալներից: Մարզի վարչական կենտրոնը Երևանն էր: Վարչության պետը նստում էր Երևանի բերդում: 1830-1838թթ. մարզը ղեկավարել է Բարսեղ Բեհբությանը (Վասիլի Բեհբութով): [4]

1840թ. ապրիլի 10-ին Անդրկովկասում կատարվեց վարչական փոփոխություն: Հայկական մարզը որպես առանձին վարչական միավոր վերացավ։Նրա տարածքները դարձան գավառներ: Երևանը դարձավ համանուն գավառի վարչական կենտրոնը:

1846թ. Անդրկովկասում կատարվեցին վարչական նոր փոփոխություններ`երկրամասը բաժանվեց չորս նահանգի: 1849թ. հունիսի 9-ի հրամանագրով ստեղծվեց Երևանի նահանգը` իր մեջ տարածքային առումով ընդգրկելով նախկին Հայկական մարզը և Ալեքսանդրոպոլի գավառը: Նահանգն իր գոյությունը պահպանեց մինչև 1918թ.: Վարչական կենտրոնը Երևանն էր: Այստեղ էին գտնվում նահանգի ղեկավար կառույցները՝ նահանգապետի գրասենյակը, նահանգական վարչությունը, ռազմական վարչությունը, վիճակագրական կոմիտեն, դատարանը և դատախազությունը: Դրանցից յուրաքանչյուրն ուներ գործունեության իր հատուկ շրջանակը և ապարատը, որը հիմնականում ղեկավարվում էր ռուս պաշտոնյայի կողմից: [4]

Նահանգապետի գրասենյակը և վարչությունը գտնվել են Նահանգական կոչվող փողոցում (այժմ՝ Հանրապետության փողոց), ռուսական կլասիցիզմի ոճով կառուցված շենքերում,որոնք կանգուն են մինչ օրս:

Տեսարան դեպի Կենտրոն և Արարատ լեռը Կասկադից

Կենտրոն վարչական շրջանում գտնվող բազմաթիվ կառույցների պատմությունը վերագրվում է հին ժամանակներին: Հայկական աղբյուրներում քաղաքի մասին հիշատակումները հանդիպում են «Նամակների գրքում»: 607 թվականի փաստաթղթերից մեկում խոսվում է Երևանի հոգևորական Դանիելի մասին, ով Դվինի վեհաժողովի ժամանակ կաթողիկոս Աբրահամի պահանջով մերժեց քաղքեդոնական հավատքը: Հայտնի է, որ այդ ժամանակ Երևանում արդեն գոյություն ուներ մոտավորապես 6-րդ կամ 7-րդ դարում կառուցված Սուրբ Պողոս-Պետրոս եկեղեցին (ներկայումս այդ եկեղեցու փոխարեն «Մոսկվա» կինոթատրոնն է): Սայաթ-Նովայի պողոտայի և Աբովյան փողոցի խաչմերուկում է գտնվում Կաթողիկե (Սուրբ Աստվածածին) եկեղեցին, որի պատերի գրությունները վերագրվում են 1264 թվականին[4]:


Ղաջարիների դինաստիայի ժամանակահատվածում Երևանը եղել է այն ժամանակի խոշոր քաղաքներից մեկը, բայց դրա սահմանները դուրս չէին գալիս ներկայիս Կոնտրոնի սահամններից: Քաղաքը զբաղեցնում էր տարածքի 1,6 км², իսկ դրա այգիներն ու շրջակայքը զբաղեցնում էին մոտավորապես 28,9 км²: Քաղաքը բաժանվում էր 4 թաղամասերի. Կոնդ, Շարի, Թափա-բաշի և Դեմիր-բուլագ: Քաղաքում կային 1700 տուն, 850 խանութ, 8-9 մզկիթ, 7 եկեղեցի, 10 բաղնիք, 5 հրապարակ, 2 շուկա, 2 դպրոց: Մինչև մեր օրերը հասաց շինություններն են՝ 12-րդ դարի միջնադարի հայկական տաճարի զանգակատուն, 17-րդ դարի չորս փոքրիկ եկեղեցիներ, Գետառ գետի վրա 1644 թվականին և Հրազդան գետի վրա 1679 թվականին կառուցված կամուրջներ: Երևանի ամենախոշոր երկու մզկիթներն են եղել 1687 թվականին կառուցված Շիր-Մզկիթը, և 1776 թվականին՝ պասկական իշխանության վերջում կառուցված Կապույտ մզկիթը: Իր գեղեցկությամբ առանձնացող Կապույտ մզկիթը քաղաքի ամենախոշոր մզկիթն էր[4]:

Ռուս-պարսկական պատերազմերի ժամանակ կարևոր ռազմական նշանակություն է ունեցել ներկայիս Կոնտրոնում գտնվող Երևանի բերդը: 1804 թվականին ռուսական զորքը շրջապատես բերդը: Այս բերդը գրավել հաջողվեց 1827 թվականին: Սովետական կառավարության ժամանակ բերդը քանդվեց, քանի որ կոմունիստները չէին պահպանում պատմական ժառանգությունը և բարբարոսի նման ոչնչացրին այն[4]:

Դառնալով Սովետական միության անդամ՝ 1920-1921 թվականներին Երևանը եղել է ԽՍՀՄ առաջին քաղաք: Ճարտարապետ Ալեքսանդր Թամանյանի «Երևանի վերջնական նախագիծը», որն իսկզբանե նախատեսված էր 150000 բնակչի համար, հաստատվեց 1924 թվականին: Թամանյանը համախմբեց ազգային ավանդույթներն ու ժամանակակաից քաղաքային շինություններն ու քաղաքաշինության սկզբունքները: Նրա դիզայնը իրենից ներկայացնում է կլոր ճառագայթաձև կազմվածք: Սակայն կենտրոնի որոշ պատմական կառույցներ ոչնչացվեցին: Ոչնչացման ենթարկվեցին հիմնականում կրոնական շինությունները՝ եկեղեցիներ, մզկիթներ, ինչպես նաև բերդը, բազմաթիվ բաղնիքներ, շուկաներ[4]:

Շատ տարիներ շարունակ Կենտրոնը եղել է Երևանի ամենազարգացած և ամենաբարեկարգ շրջանը: Կրթական, մշակութային և հետազոտական հաստատությունները կենտրոնացված են հենց այստեղ[4]:

Երևան քաղաքի կենտրոնի 1986-1990 թթ հատակագիծ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1985 թ. ապրիլի 18-ին ԽՄԿԿ ԿԿ-ն և ԽՍՀՄ կառավարությունն ընդունեցին «1986-90թթ. Երևան քաղաքի քաղաքային տնտեսության հետագա զարգացման միջոցառումների մասին» համատեղ որոշումը: Այդ որոշմամբ նախատեսվում էր Երևանի քաղաքային տնտեսության մեջ կատարել ավելի քան հինգ միլիարդ ռուբլու (2 հանրապետական բյուջե) կապիտալ ներդրումներ:

Նախապատրաստվում էին արտադրական օբյեկտների, մագիստրալային ջերմոցանցերի կառուցման, վերակառուցման և ընդլայնման, ինչպես նաև Խորհրդային Հայաստանի մայրաքաղաքի օդային և ջրային ավազանների աղտոտումը կանխելու միջոցառումները: Այդ որոշումը նոր փուլ էր նշանավորում մայրաքաղաքի կյանքում: 1986-1990 թթ նախատեսվում էր կառուցել`

  • բնակելի տարածություն` 2 մլն 300.000 քառակուսի մետր (30%-ով ավելի, քան 1981-1985 թթ)
  • բնակելի մակերես` 1 մլն 240 հազար քառակուսի մետր (75%-ով ավելի, քան 1981-1985 թթ)
  • դպրոցներ` 32 հազար տեղով (3 անգամ ավելի, քան 1981-1985 թթ)
  • նախադպրոցական հիմնարկներ` 24.600 տեղով (2 անգամ ավելի, քան նախորդ հնգամյակում)
  • պիոներական նոր պալատներ
  • Գեղագիտական դաստիարակության նոր կենտրոն
  • հիվանդանոցներ` 2700 մահճակալով
  • պոլիկլինիկաներ` 7050 հաճախումով
  • հյուրանոցներ` 1500 տեղով
  • նոր կինոթատրոններ` 2000 տեղով
  • հեռուստատեսության և ռադիոհաղորդումների պետական կոմիտեի համերգային ստուդիայի նոր շենք
  • Բարեկամության տուն
  • Ստանիսլավսկու անվան ռուսական թատրոնի նոր շենք
  • Օղակաձև զբոսայգում Երևանի կրկեսի նոր շենք
  • Օպերային թատրոնի շենքին հարող խաչմերուկում հայկական մարմարների բոլոր տեսակներից տեղադրել մարմարյա աստղ
  • Երևան–Հրազդան մոնոռելսային ճանապարհ` մագնիսային բարձիկների վրա
  • ճոպանուղի
  • ճանապարհ դեպի Մարզահամերգային համալիր
  • հանգստի գոտի` քաղաքի հյուսիսային սահմաններից մինչև Երևանյան լիճ, ակտիվ հանգստի համալիր
  • Մանկական հրաշքների աշխարհ` Հրազդանի կիրճում երեխաների հանգստի և զվարճանքի կենտրոն
  • շարունակել մետրոյի երկրորդ հերթի շինարարությունը
  • բարեկարգման և կանաչապատման աշխատանքներ Երևան մուտք գործող ճանապարհների հանգուցային տարածքներում
  • բնակչության կենսագործունեության մնացորդները բիոպարարտանյութերի վերամշակելու կայան (Աերացիա)[5]:

Կառավարություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կենտրոն վարչական շրջանի վարչություն
Հայաստանի նախագահի նստավայրը

Կենտրոն վարչական շրջանի կառավարման ձևը նման է Երևանի մնացած շրջաններից: Կառավարման շենքը գտնվում է Տերյան 44 հասցեի վրա: Տարածաշրջանի ներկայիս ղեկավարը Արա Ալֆերդովիչ Սադոյանն է[6]: Բոլոր տարածաշրջանները 2015 թվականից պարբերաբար հաշվետվություն են ներկայացնում[7][8][9]:

Տեսարժան վայրեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Փողոցներ, հրապարակներ, զբոսայգիներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Զբոսայգիներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Անգլիական այգին ստեղծվել է 1860 թվականին և մինչև 1920 թվականը եղել է Երևանի միակ հասարակական այգին: 1910 թվականին այն բավականին բարեկարգվեց: Այն բանից հետո, երբ Հայաստանը Սովետական միության մաս կազմեց, զբոսայգին Բակինի համայնքի պատվին վերանվանվեց: ԽՍՀՄ փլուզումից և Հայաստանի անկախացումից հետո այգին ստացավ իր այժմյան անվանումը: Այգում կան բազմաթիվ հուշարձաններ և ջրային օբյեկտներ:

Օղակաձև զբոսայգին, որը 2005 թվականից ի վեր հայտնի որպես Երիտասարդական այգի, ձգվում է Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ մայր տաճարից մինչև Պոպլավոկ լիճ: Այն աղեղի նման շրջանցում է շրջանի կենտրոնական հատվածը, ինչի պատճառով էլ ստացել է իր անվանումը: Այս այգում կան շատ արձաններ, այդ թվում՝ Ալեքսանդր Գրիբոեդով, Անդրանիկ Օզանյան, Վարդան Մամիկոնյան, Եղիշե Չարենց, Տիգրան Պետրոսյան, Միքայել Նալբանդյան, Արմեն Տիգրանյան, Ավետիք Իսահակյան, Վահան Տերջան:

Սիրահարների այգին գոյություն ունի 18-րդ դարից և զբաղեցնում է 2.5 հեկտար տարածք: Այգին իսկզբանե Կոզերն թաղամասի պատվին կոչվում էր «Կոզերն այգին»: 1949 թվականին այգին վերանածագծվեց և անվանվեց Պուշկինի այգի: 1970-ական թվականներին այն վերանվանվեց Ընկերության այգի՝ ի պատիվ Սովետական միության երկրների ընկերության: ԽՍՀՄ-ի փլուզումից և Հայաստանի անկախացումից հետո Երևանի քաղաքային խորհուրդը որոշեց այգուն տալ այժմյան անվանումը, քանի որ այն հայտնի վայր էր դարձել սիրահարների զբոսանքի համար: 2005-2008 թվականներին այգին վերանածագծվեց ըստ ֆրանսիա-շվեյցարիական ճարտարապետ Պյեր Ռամբախի (1925—2003): Կան բացօդյա սրճարաններ և 215-տեղանոց ամֆիթատրոն, որտեղ ցուցադրվում էն ֆիլմեր, համերգներ և ցուցադրություններ են կազմակերպվում: 2010 թվականին այստեղ Գևորգ Էմինի արձանը:

Ծիծեռնակաբերդի համալիրը կառուցվել է 1965 - 1968 թվականների ընթացքում Ծիծեռնակաբերդի լեռան վրա Հրազդան գետի վրա ի հիշատակ 1915 թվականին տեղի ունեցած ցեղասպանության: 1990-ական թվականներին կառուցվեց ստորգետնյա թանգարան և մեմուարային պատ:

Խաչատուր Աբոյվանի անվան պուրակը անվանվել է հայ նոր գրականության հոր՝ Խաչատուր Աբովյանի պատվին: Այն կազմված է եռանկյունաձև կանաչ գոտուց, որի մեջտեղում էլ գտնվում է գրականագետի արձանը:

Միսաք Մանուշյանի այգին գտնվում է շրջանի կենտրոնում: Նախկինում հայտնի որպես Մաշտոցի պուրակ, 2012 թվականին այգին դարձավ Երևանի պատմական հուշարձանների և կանաչ գոտիների ոչնչացման դեմ քաղաքացիական բողոքի հավաքատեղի: 2013 թվականին այգին ստացավ իր այժմյան անվանումը:

Մշակույթի և արվեստի հաստատություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հայաստանի ազգային գրադարանը հիմնվել է 1832 թվականին: Նեոկլասիցիստական գլխավոր շինությունը կառուցվել է 1939 թվականին ըստ Ալեքսանդր Թամանյանի նախագծի:

Հայաստանի ազգային պատկերասրահը համարվում է Հայաստանի արվեստի ստեղծագործությունների ամենամեծ հավաքածուն: 1977 թվա կանին կառուցված շենքը նախագծվել է Մարկ Գրիգորյանի և Էդուարդ Սարափյանի կողմից: 1921 թվականին հավաքածուի հիմք հանդիսացան հայ նկարիչների տասնյակ աշխատանքներ: Հավաքածուն այժմ ներառում է ավելի քան 26000 ստեղծագործություններ՝ սկսած հին ուրարտական որմնանկարներից և միջնդարի հայկական եկեղեցական արվեստից ավարտած ժամանակակից հայկական, ռուսական և արևմտաեվրոպական նկարիչների աշխատանքներով:

Ա. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնը կառուցվել է ըստ Ալեքսանդր Թամանյանի նախագծի և բացվել է 1933 թվականի հունվարի 20-ին: Օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնում կան 2 դահլիճներ. Արամ Խաչատրյանի անվան 1400-տեղանով համերգային սրահը և Ա. Սպենդարյանի՝ 1200-տեղանոց բալետի ազգային թատրոնը:

Արամ Խաչատրյանի տուն-թանգարանը Արամ Խաչատրյանի տունն է: Բազմահարկ շինությունում կա համերգային դահլիճ Բեհշտեյնի դաշնավուրով, որտեղ պարբերաբար տեղի են ունենում բազմաթիվ համերգներ:

Մադենադարանը հայկական հին ձեռագրերի կենտրոնական արխիվ է: Հավաքածուն սկսվել է կաթոլիկ եպիսկոպոսի արխիվից Էջմիածնի մայր տաճարում: Սովետական իշխանությունը 1920 թվականին սեփականազրկեց նրան և հավաքածուն բերվեց Մոսկվա: 1939 թվականին արխիվը բերվեց Երևան: 1945-1957 թվականներին արխիվի համար կառուցվեց նոր կառույց: Այն պահպանում է 170000 ձեռագրեր և 30000 այլ փաստաթղթեր: Միայն հայկական հավաքածուն ներառում է 2500 ձեռագրեր:

Երևանի Հովհաննես Թումանյանի անվան Պետական ​​Տիկնիկային թատրոն բացվել է 1935 թվականի հունիսի 1-ին: Վարիա Ստեփանյանը եղել է թատրոնի առաջին տնօրենը: 1938 թվականին տիկնիկային թատրոնը անվանվեց ի պատիվ հայ մեծ բանաստեղծ Հովհաննես Թումանյանի: 1950 թվականին տիկնիկային թատրոնը փակվեց, բայց 1957 թվականի հուլիսի 27-ին մեկ այլ վայրում այն կրկին բացվեց: 1975 թվականից թատրոնը գնտվում այժմյան վայրում՝ Սայաթ-Նովայի պողոտայում:

Կոմիտասի անվան կամերային երաժշտության տունը բացվել է 1977 թվականին: Պատերը զարդարված են հայկական ավանդական զարդանախշերով: Հետևամասում կա շատրվաններով մեծ ջրավազան: Կոնսերվատորիայում կա 200-տեղանոց համերգային դահլիճ բարձակային առաստաղով և երգչախումբը և հանդիսատեսը իրարից առանձին չեն: Ներքին պատերն ու ջահերը նածագծվել են Ստեփան Քյուրքջանի կողմից: Երգեհոնը մշակվել է ըստ 17-րդ դարի հոլանդական երգեհոնի: 4000 փողից կազմված գործիքը տեղադրվել է 1979 թվականին և վերանորոգվել 2007 թվականին:

Հայաստանի պատմության թանգարանը հիմնվել է 1919 թվականի սեպտեմբերի 9-ին Հայաստանի Ազգային ժողովի կողմից և բացվել է 1920 թվականի օգոստոսի 20-ին: Այն ունի ճարտարապետության, դրամագիտության, ազգագրության, ժամանակակից պատմության և վերականգնման ամբիոններ: Բնօրինակ հավաքածուն ներառում էր 15289 տարր: 1935 թվականին բացվեց 2 թանգարան. այժմյան Հայաստանի ազգային պատկերասրահը և Եղիշե Չարենցի գրականության և արվեստի ժամանակակից թանգարան: Հանրապետության հրապարակում այժմյան կառույցի շինարարական աշխատանքները սկսվեցին 1950-ական թվականներին և 1977 թվականին ավարտվել է Ազգային պատկերասրահի կառուցման ավարտով: 1978 թվականին ստեղծվեց ազգագրության Կառավարական թանգարանը: Հավաքածուն 2018 թվականի դրությամբ ներառում է 201000 տարր:

Գաֆէսճեան արվեստի կենտրոնը գտվնում է Կասկադից ոչ հեռու: Թանգարանի հիմնադրամը հիմնվել է 2002 թվականին: 2009 թվականի նոյեմբերին թանգարանում նրա հիմնդիրի ցանկությամբ բացվում է մեծ ցուցահանդես: Հիմնական ցուցանմուշները եղել են ժամանակակից արվեստի հավաքածուից: Ցուցահանդեսի հետ մեկտեղ իրականացվում են լեկցիաներ, ֆիլմերի ցուցադրություններ, համերգների և բազմաթիվ կրթական առաջարկություններ: Ներսում ցուցադրված են Cafesjian Սաֆարի-քանդակագործությունները:


Նաիրի կինոթատրոնը Երևանի ամենահին կինոթատրոնն է: 1926 թվականին այստեղ ցուցադրվել է առաջին սովետական հայկական ֆիլմը՝ Սառեն: Ներկայիս շենքը կառուցվել է 1952-1954 թվականներին Ալեքսանդր Թամանյանի նախաձեռնությամբ և ունի երկու դահլիճ: Սա ըստ մեծության երկրորդ կինոթատրոնն է Երևանում:


Երևանի կրկեսը կառուցվել է 1930-ական թվականներին այն վայրում, որտեղ ժամանակավոր գործում էր փայտե շրջիկ կրկեսը: Առաջին կառույցը կառուցվեց 1939 թվականին, որը վերափոխվեց 1962 թվականին: 2011 թվականին կրկեսը լուրջ վերանորոգման կարիք ուներ, 2012 թվականին կրկեսը պայթացրին, 2014 թվականից սկսվեցին շինարարական աշխատանքները: Կրկեսի բարձրությունը կազմում է 21 մ: Կա 1700 հանդիսատեսի տեղ:

Կասկադ համալիրը աստիճանների մոնումենտալ համալիր է, Այն կառուցվել է 1971 թվականին և մասամբ վերջացվել է 1980 թվականին: Շինարարության երկրորդ փուլի ժամանակ՝ 2002-2009 թվականներին հիմնվեցին արվեստի կենտրոնը:

Վերնիսաժը արվեստի շուկա է, որը բաց է շաբաթ և կիրակի օրերին: Շուկայում հիմնականում ներկայացված են տարատեսակ ազգային ստեղծագորգությունների ապրանքներ՝ գորգեր, ձեռքի աշխատանքներ, հուշանվերներ, նկարներ:

Տաճարներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Տրանսպորտ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մետրո[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կենտրոն վարչական շրջանում գտնվում է Երևանի մետրոպոլիտենի 4 կայաններ՝ Մարշալ Բաղրամյան, Երիտասարդական, Հանրապետության հրապարակ և Զորավար Անդրանիկ: Երևանյան մետրոյի առաջին սկզբնական հատվածը (1981 թվական մարտի 7) ամբողջությամբ գտնվում էր այս շրջանում:

Երկաթուղի[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կենտրոնում չկան երկաթգծեր: Ամենամոտը քաղաքային երկաթուղային կայարանն է:

Հրազդանի կիրճում տեղակայված է մանկական երկաթուղին, ներկայումս այն գտվնում է բարձիթողի վիճակում:

Կրթություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դպրոցներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կենտրոնում կան 20 դպրոցներ[10]:

ԲՈւՀ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կենտրոնի տարածքում են գտվնում Հայաստանի նոր և հին բարձր ուսումնական հաստատությունների մեծ մասը.

Այստեղ է տեղակայված նաև երկրի գլխավոր գիտական հաստատությունը՝ ՀՀ Ագգային գիտությունների ակադեմիան:

Պատկերասրահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Համայնապատկեր Կենտրոն վարչական շրջանից (ձախից աջ)․ Քաղաքապետարանի ժամացույցի աշտարակ, ԱրդՇին Ինվեստ Բանկ, Գլենդել Հիլզ բնակելի շենքեր, «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության աշտարակ, Ռուսաստանի Դաշնության դեսպանատուն, Արարատ լեռը շինությունների ետևում։

Տես նաև[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]