S/2003 J 16

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Logo stars (green).png
Invisible.png
Invisible.png
Invisible.png
S/2003 J 16
Հիմնական տվյալներ
Հայտնաբերվել է6 փետրվար 2003[1] թ. (Բրետ Գլեդմանի կողմից)
Բացարձակ մեծություն (H)23,3[2]
Հեռավորությունը Յուպիտեր21 000 000 կմ[2]
Ուղեծրային տվյալներ
Էքսցենտրիսիտետ0,230[2]
Սիդերիկ պարբերություն595,4 օր[2]
Թեքվածություն148,5° (խավարածրի հարթության նկատմամբ)[2]
Ֆիզիկական հատկանիշներ
Շառավիղ~1 կմ (ենթադրված)[2]
Զանգված~1,5×1013 կգ
Միջին խտություն2,6 գ/սմ3 (ենթադրված)
Ալբեդո0,04 (ենթադրություն)
Մթնոլորտային տվյալներ

S/2003 J 16, Յուպիտերի անկանոն բնական արբանյակներից է, ունի հակադարձ շարժում: Հայտնաբերվել է Բրետ Գլեդմանի ղեկավարած խմբի կողմից, հայտնաբերման մասին հայտարարվել է 2003 թվականին[1][3]:

S/2003 J 16 արբանյակը ունի մոտ 2 կմ տրամագիծ, և պտտվում է Յուպիտերի շուրջ միջինում 21 000 000 միլիոն կմ հեռավորության վրա, 595,4 օրվա ընթացքում[1][2]: Արբանյակի ուղեծրի թեքումը կազմում է 148,5° խավարածրի հարթության նկատմամբ, իսկ էքսցենտրիսիտետը 0,230 է[1][2]:

S/2003 J 16 արբանյակը պատկանում է Անանկեի խմբին, որի արբանյակները ունեն հակադարձ շարժում, հեռավորությունը մոլորակից ընկնում է 19,3 - 22,7 գիգամետր միջակայքում, իսկ ուղեծրի թեքումը մոտ 150° է[4]:

Արբանյակը այժմ համարվում է կորսված[5][6][7][8]: Վերջին անգամ այն դիտարկվել է 2017 թվականի ապրիլին[9]:

Տես նաև[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 IAUC 8116: Satellites of Jupiter and Saturn Archived 2006-05-05 at the Wayback Machine. 2003 April (discovery)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Sheppard Scott S.։ «Jupiter's Moons»։ carnegiescience.edu։ sites.google.com։ Վերցված է 18 July 2018 
  3. MPEC 2003-G18: S/2003 J 16 2003 April (discovery and ephemeris)
  4. Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Carolyn Porco; Jupiter's Outer Satellites and Trojans Archived 2007-06-14 at the Wayback Machine., in Jupiter: The Planet, Satellites and Magnetosphere, edited by Fran Bagenal, Timothy E. Dowling, William B. McKinnon, Cambridge Planetary Science, Vol. 1, Cambridge, UK: Cambridge University Press, 0-521-81808-7, 2004, pp. 263-280
  5. Beatty Kelly (4 April 2012)։ «Outer-Planet Moons Found — and Lost»։ www.skyandtelescope.com։ Sky & Telescope։ Վերցված է 27 June 2017 
  6. Brozović Marina, Jacobson Robert A. (9 March 2017)։ «The Orbits of Jupiter's Irregular Satellites»։ The Astronomical Journal 153 (4)։ Bibcode:2017AJ....153..147B։ doi:10.3847/1538-3881/aa5e4d 
  7. Jacobson B., Brozović M., Gladman B., Alexandersen M., Nicholson P. D., Veillet C. (28 September 2012)։ «Irregular Satellites of the Outer Planets: Orbital Uncertainties and Astrometric Recoveries in 2009–2011»։ The Astronomical Journal 144 (5)։ Bibcode:2012AJ....144..132J։ doi:10.1088/0004-6256/144/5/132։ Վերցված է 27 June 2017 
  8. Sheppard Scott S. (2017)։ «New Moons of Jupiter Announced in 2017»։ home.dtm.ciw.edu։ Վերցված է 27 June 2017։ «We likely have all of the lost moons in our new observations from 2017, but to link them back to the remaining lost 2003 objects requires more observations a year later to confirm the linkages, which will not happen until early 2018. ... There are likely a few more new moons as well in our 2017 observations, but we need to reobserve them in 2018 to determine which of the discoveries are new and which are lost 2003 moons.» 
  9. «M.P.C. 110805»։ Minor Planet Center։ International Astronomical Union։ Վերցված է 31 October 2018