Տելքսինոե (արբանյակ)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Logo stars (green).png
Invisible.png
Invisible.png
Invisible.png
Տելքսինոե
(Յուպիտեր XLII)
Thelxinoe
Հիմնական տվյալներ
Հայտնաբերվել է9 փետրվար 2003[1] թ. (Սքոթ Շեփարդի կողմից)
Բացարձակ մեծություն (H)23,5[2]
Հեռավորությունը Յուպիտեր21 162 000 կմ[2]
Ուղեծրային տվյալներ
Էքսցենտրիսիտետ0,221[2]
Սիդերիկ պարբերություն628,1 օր[2]
Թեքվածություն151,4° (խավարածրի հարթության նկատմամբ)
153° (Յուպիտերի հասարակածի նկատմամբ)[2]
Ֆիզիկական հատկանիշներ
Շառավիղ~1 կմ (ենթադրված)
Զանգված~1,5×1013 կգ
Միջին խտություն2,6 գ/սմ3 (ենթադրված)
Ալբեդո0,04 (ենթադրություն)
Մթնոլորտային տվյալներ

Տելքսինոե (հուն․՝ Θελξινόη), կամ Յուպիտեր XLII, Յուպիտերի անկանոն բնական արբանյակներից է, ունի հակադարձ շարժում: Հայտնաբերվել է Սքոթ Շեփարդի ղեկավարած խմբի կողմից, հայտնաբերման մասին հայտարարվել է 2004 թվականին, սկզբում արբանյակը ստացել է S/2003 J 22 ժամանակավոր անվանումը[1][3]:

Տելքսինոեն ունի մոտ 2 կմ տրամագիծ, և պտտվում է Յուպիտերի շուրջ միջինում 21 162 000 միլիոն կմ հեռավորության վրա, 628,1 օրվա ընթացքում[1][2]: Արբանյակի ուղեծրի թեքումը կազմում է 151,4° խավարածրի հարթության նկատմամբ (153° Յուպիտերի հասարակածի նկատմամբ), իսկ էքսցենտրիսիտետը 0,221 է[1][2]:

Տելքսինոեն պատկանում է Անանկեի խմբին, որի արբանյակները ունեն հակադարձ շարժում, հեռավորությունը մոլորակից ընկնում է 19,3 - 22,7 գիգամետր միջակայքում, իսկ ուղեծրի թեքումը մոտ 150° է[4]:

Արբանյակի անունը տրվել է 2005 թվականի մարտին, այն անվանվել է Հունական դիցաբանության մուսա Տելքսինոեի անունով, ով համաձայն հույն պատմիչների Զևսի և Մնեմոսինեի դուստրն էր[5]:

Տես նաև[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Daniel W. E. Green (January 25, 2004)։ «IAUC 8276: S/2003 J 22»։ International Astronomical Union 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Sheppard Scott S.։ «Jupiter's Moons»։ carnegiescience.edu։ sites.google.com։ Վերցված է 18 July 2018 
  3. Brian G. Marsden (January 24, 2004)։ «MPEC 2004-B41: S/2003 J 22»։ International Astronomical Union Minor Planet Center 
  4. Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Carolyn Porco; Jupiter's Outer Satellites and Trojans Archived 2007-06-14 at the Wayback Machine., in Jupiter: The Planet, Satellites and Magnetosphere, edited by Fran Bagenal, Timothy E. Dowling, William B. McKinnon, Cambridge Planetary Science, Vol. 1, Cambridge, UK: Cambridge University Press, 0-521-81808-7, 2004, pp. 263-280
  5. Daniel W. E. Green (March 30, 2005)։ «IAUC 8502: Satellites of Jupiter»։ International Astronomical Union