Փիփ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Գյուղ
Փիփ
ադրբ.՝ Zəylik
Zəylik village in Dashkasan Rayon (1980s).jpg
Փիփ գյուղի համայնապատկերը 1980-ական թվականներին
ԵրկիրԱդրբեջան Ադրբեջան
ԵնթարկումԱդրբեջան
ՇրջանԴաշկեսանի շրջան
Բնակչություն357 մարդ
Ազգային կազմնախքան բռնագաղթը՝հայեր, բռնազավթումից հետո՝ադրբեջանցիներ
Ժամային գոտիUTC+4, ամառը UTC+5
##Փիփ (Ադրբեջան)
Red pog.png

Փիփ (նաև Փիբ, Զագլիկ, ադրբ.՝ Zəylik, Զեյլիկ)[1][2][3], հայկական նախկին բնակավայր, ներկայում ադրբեջանաբնակ գյուղ Ադրբեջանի Հանրապետության Դաշկեսանի շրջանում։ Ունի հնագույն պատմություն, որը սկսվում է առնվազն 8-րդ դարից։ Մինչև 1988-1989 թվականների հայերի բռնագաղթը եղել է տարածաշրջանի ամենահայաշատ գյուղը։ Հարուստ էր տարբեր դարերով թվագրվող պատմամշակութային հուշարձաններով։ Ունի գեղեցիկ բնություն, որը ներկայացված է անտառապատ լեռներով, խորը ձորերով[2]։

Անվանում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բնակավայրն ունի մի քանի անուններ։ Մինչև տարածաշրջանի ընդգրկվելը Ադրբեջանական ԽՍՀ կազմում, այն հայտնի էր իր նախնական հայկական անունով՝ Փիփ[1], որի փոխակերպված ձևը՝ Փիբ, երբեմն նույնպես կիրառելի է որոշակի գրական շրջանակների կողմից[2]։ Ժողովրդական ավանդության համաձայն՝ Փիփ անունը ծագում է քրիստոնյա Փեփրոնյա (Փեբրոնյա) կույսի անունից, ով նահատակվել և ամփոփվել է գյուղի համանուն եկեղեցում[2]։ Մինչև ԽՍՀՄ փլուզումն Ադրբեջանական ԽՍՀ-ն բնակավայրը պաշտոնապես անվանել էր Զագլիկ։ Թուրքական անվանումը կապված է գյուղի մոտ գտնվող շիբի հանքի հետ։ Հայերեն «շիբ» բառը թուրքերեն «զագ» է թարգմանվում և թարգմանությունից հետո առաջացել է Զագ-լիկ անվանաձևը[2][1]։ Ադրբեջանի Հանրապետության անկախության հռչակումից հետո այդ երկրի իշխանությունները բնակավայրը վերանվանեցին Զեյլիկ։

Տեղադրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Փիփ գյուղը գտնվում է Ադրբեջանի Հանրապետության Դաշկեսանի (նախկին Դաստափորի) շրջանի շրջկենտրոն Դաշքեսան քաղաքից (նախկին Քարհատից) 7 կմ հյուսիս-արևմուտք, Շամխոր գետի աջակողմյան և Արթինաջուր գետի ձախակողմյան վտակների միջև ընկած ջրբաժանի մոտ՝ արևմտահայաց կիսով չափ անտառապատ ձորալանջերին։ Ծովի մակերևույթից բարձր է 1360-1620 մ[2]։

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գյուղում և մերձակայքում պահպանված հնագիտական ու միջնադարյան հուշարձանները վկայում են տեղում վաղնջական ժամանակներից ի վեր բնակչության առկայությունը։ Հետազոտողները նշել են, որ փիփեցիները բնիկներ էին[4]։ Հայտնի է, որ ներկայիս գյուղը հիմնադրել են Հին Փիփից (այժմ՝ գյուղատեղի) տեղափոխված բնակիչները, որոնք հին գյուղը լքել ու նոր վայր են փոխադրվել կլիմայական անբարենպաստ պայմանների պատճառով[5]։

Հայ-ադրբեջանական հակամարտություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1905-1906 թթ. հայ-թաթարական և հայ-թուրքական ընդհարումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Փիփ գյուղի բնակչությունը զգալի ներդրում են ունեցել տարածաշրջանի հայկական բնակավայրերի և վանքերի պաշտպանության գործում։ Զենք, զինամթերք գնելու համար առանձին ջոկատներ մեկնել են Արևմտյան Հայաստան՝ հաճախակի հանդիպել են թուրքական հրոսակախմբերին և կռվել նրանց հետ։ Այդպիսի մի կռիվ տեղի ունեցել Վարդենիս քաղաքի մոտ, որի ժամանակ կորուստներ են ունեցել նաև հայերը։ Զոհվածների թվում է եղել Մելիք Ազարյանը, իսկ նրա եղբայր Արսեն Ազարյանը ծանր վիրավորվել է։ Հետագայում զոհվածներին հողին են հանձնել մոտակա գյուղում հատուկ այդ նպատակով բլուրի կառուցված եղբայրական գերեզմանատանը[6]։

Հայ-թաթարական ընդհարումների դեպքերից հայտնի է օրինակ 1905 թվականի սեպտեմբերի 6-ի դեպքը։ Այդ օրը թուրքական յոթ հոգանոց ավազակախումբը Աղյուսաշեն (Աղվեսաշեն) կոչվող հին գյուղատեղիի տարածքում թալանի նպատակով հարձակվեցին և իրենց հետ տարան Փիփ գյուղի բնակիչների ընտանի կենդանիների հոտը։ Թուրքերին պատժելու նպատակով հայերը հետապնդեցին և կռվի ընթացքում սպանեցին երկու թուրք ավազակի, մյուս չորսը փախան անտառ, որտեղ շրջափակման մեջ ընկան։ Հայտնի է նաև, որ հետապնդող հայերի թվում կային նաև կանայք։ Նրանք կենդանիների հոտը վերադարձրին գյուղ՝ իրենց հետ վերցնելով նաև սպանված թուրք հարձակվողների յոթ թամբած ձիերը։ Այդ միջադեպին անդրադարձել է ժամանակի հայկական մամուլը[2][7][8][9]։

Հայ-թուրքական բախումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լինելով տարածաշրջանի հայկական ամենամեծ գյուղերից մեկը՝ բազմաթիվ բնակիչներ որպես ֆիդայիններ ներգրավված են եղել նաև Արևմտյան Հայաստանում տեղի ունեցած հայ-թուրքական կռիվներին։ Այդպիսի ֆիդայիներից է Վիրաբ Ազարյանը, ով կամավոր կերպով անդամագրվել է Զորավար Անդրանիկի բանակին և մասնակցել կռիվներին՝ հետագայում Անդրանիկի հետ մեկնել Ֆրանսիա[10][6]։

Արցախյան շարժում և հայ ազգաբնակչության բռնագաղթ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արցախյան շարժմանն ի պատասխան սկզբնական շրջանում Ադրբեջանի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության ղեկավարությունը կենտրոնական իշխանության թույլտվությամբ սկսեց հակահայ գործողություննրը, որոնք ամենից հաճախ ուղեկցվում էին հայ էթնոսի իսպառ ոչնչացմամբ, այսինքն՝ պետական մակարդակով իրականացվում էր ցեղասպանություն։ Սումգայիթի, Գանձակի և Բաքվի ջարդերին զուգընթաց պետական մակարդակով իրականացվում էր երկրի հայ ազգաբնակչության բռնագաղթ։ Այդ դառնալի ճակատագրից զերծ չմնաց նաև Փիփ գյուղի հայությունը, որը դարեր շարունակ բնակվել է այդտեղ։ Փիփից վերջին հայը հեռացավ 1988 թվականի դեկտեմբերի 8 -ին։

Պատմամշակութային հուշարձաններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Փիփ գյուղը և շրջակա տարածքը հարուստ է պատմամշակութային հուշարձաններով՝ հնագույն բնակատեղիներ, բերդեր ու ամրոցներ, վանքեր և առանձին եկեղեցիներ, մատուռներ, պատմական գերեզմաններ և դամբարանադաշտեր[2]։

Գյուղում և հարակից տարածքներում գտնվել են հետևյալ կրոնական կառույցները, որոնք մինչև հայ բնակչության բռնագաղթը պահպանված էին՝ Հին Փիփ գյուղատեղիի ավերակները, Չարեք, Գարդման վանքերը, Սուրբ Ստեփանոս, Սուրբ Փեփրոնյա, Սուրբ Աստվածածին, Սուրբ Հովհաննես եկեղեցիները, Հարանց, Բարսամ Ճգնավոր, Մաղթում զադե մատուռները, Կեռստավանք բերդը, Քարհատի խաչ, Րուսկան նահատակ ուխտատեղիները, բազմաթիվ խաչքարները, աղբյուրներ և այլն[2][4]։

Հին Փիփ գյուղատեղի[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գերեզմանատուն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գյուղն ուներ հազարավոր տապանաքարերից բաղկացած հսկայական գերեզմանոց։ 1989 թվականին հայ ազգաբնակչության բռնագաղթից հետո այնտեղ հաստատված ադրբեջանցիներն ամբողջությամբ ոչնչացնում են հայկական գերեզմանոցը։ Այն երբեմն ադրբեջանցի պատանիների կողմից օգտագործվում է որպես լուսանկարվելու վայր[11]։

Բնակչություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Փիփը երկրամասի առավել բազմամարդ գյուղն էր։ Աշխարհագրական դիրքը, կենսական բարենպաստ պայմանները (աղբյուրների, վարելահողերի և անտառների առատություն), ինչպես նաև բնակչությանը զբաղվածություն ապահովող շիբահանքի առկայությունը դարեր շարունակ կարևոր գործոն են եղել տեղում բնակչության ամրապնդման ու զարգացման համար։ Գյուղի բնակչությանը, ընդհանուր առմամբ, բնորոշ են եղել կայունությունը և թվաքանակի անընդմեջ աճը։ Որոշ տարիների նվազման ցուցանիշները կապված էին հատկապես վարակիչ մահաբեր հիվանդությունների ժամանակ առ ժամանակ տարածման հետ։ 1880 թվականի աշնանից մինչև 1881 թվականի գարուն ընկած ժամանակահատվածում անհայտ հիվանդությունից մահացել է 120 մարդ[12]։ Առավել սոսկալի հետևանքներ է ունեցել 1899 թվականի նոյեմբեր - 1900 թվականի ապրիլ ժամանակահատվածում տարածված ծաղիկ հիվանդությունը, որից մահացել է 375 երեխա[13]։ Այսօրինակ աղետներին դիմակայելու համար փիփեցիները 1891 թվականին մտադրվել էին դեղատուն բացել և պահել մեկ բժիշկ։

Ազգատոհմեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Փիփ գյուղի հայերի ազգատոհմերն են՝ Ազարյաններ[Ն 1],Չիլինգարյաններ[Ն 2], Մելիքյաններ, Նաղդալյաններ, Ափյաններ (Աֆյաններ), Աղայաններ, Բաղդյաններ, Մանվելյաններ, Շահնազարյաններ, Խոջայաններ, Թավաքալյաններ, Բարսամյաններ (Բըրսամանց), Ալավերդյաններ, Անտոնյաններ, Գյուլումյաններ, Դաշյաններ, Գյորգյաններ (Գեորգյաններ, Գորգյաններ), Ֆարյաններ, Կոստանդյաններ, Չովիշյաններ և այլն։

Տնտեսություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Փիփ գյուղի մոտ գտնվող շիբի հանքավայրից հանած ալունիտի կտոր

Փիփում զարգացած է եղել հողագործությունը[1], այգեգործությունը, անասնապահությունը, մեղվապահությունը։ Փիփեցիները շահագործում էին գյուղի հարավային կողմի շիբով հարուստ բարձրաբերձ լեռների հանքավայրերը[14][3]։ Հանքանյութի արդյունահանմամբ փիփեցիները զբաղվել են վաղ ժամանակներից։ Ինչպես նշում է Գ. Տկաչևը դեռևս 1850-ական թվականներին շիբի արդյունահանումը տարեկան կազմել է 10 հազ. փութ։ Այդպիսի ընթացքով հանքը շահագործվել է 1805-1864 թվականներին[15]։

Կրոն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Փիփի քահանաները[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Փիփ գյուղում մշտապես գործունեություն են ծավալել 2-3 քահանաներ։

  • Պետրոս Տեր Վարդանյան. 1832 թ.-ին ձեռնադրվել Փիփ գյուղի քահանա[16]։
  • Գալուստ Տեր-Խաչատրյան Շահնազարյանց. 1834 թ.-ից քահանայագործել է գյուղում[17]։
  • 1878 թ.-ին Փիփն ունեցել է 3 քահանա[18]։
  • Հովհաննես Մամիկոնյանց. եղել է Փիփ գյուղի քահանա, վախճանվել է 1892 թ.-ի հոկտեմբերի 21-ին 45 տարեկան հասակում կարճատև հիվանդությունից հետո[19]։
  • Տեր Գալուստ Մամիկոնյան. ձեռնադրվել է և քահանայագործել Փիփում 1823 թ.-ի մարտի 6-ից, եկեղեցու շինարարության ընթացքում ցուցաբերած եռանդուն աշխատանքի համար արժանացել է Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Ներսես Ե. Աշտարակեցու պարգևին. «յաղագս ջերմեռանդ աշխատութեան իւրոյ ի վերա շինութեան եկեղեցւոյն Փիբ գեղջ վարձատրեալ է ի 1851 ամի ոսկեզօծ լանջական խաչիւ ի Ներսէս սրբազնագոյն կաթուղիկոսէ Ամենայն Հայոց»։ Դեռևս 1860 թ.-ին քահանայագործում էր[17]։
  • Հովհաննես Ոսկանյան Խոջայանց. 1897 թ.-ին ձեռնադրվել է քահանա և ծառայել առնվազն մինչև 1922 թ.-ը։ 1908 թ.-ին նա քահանայագործում էր Մովսես Մամիկոնյանցի հետ։ Ուներ 2 երեխա՝ Հայկ՝ ծնվ. 1892 թ., Հայկանույշ՝ ծնվ. 1896 թ.։
  • Պավել Գորգյան։ 1930-ական թվականներից ձեռնադրվել է Զագլիկ գյուղի քահանա և ծառայել է մինչև հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների սրումը։

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Փիփ գյուղը 1980-ականներին (տեսահոլովակ) մաս 1 մաս 2

Նշումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. , Բալբաբյաններ
  2. 19-րդ դարի առաջին տասնամյակում գյուղը վերաբնակեցրել է Չիլինգարյան տոհմից Առուստամի գերդաստանը։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 «Ճանապարհորդութիին դէպի Ելիսավետպօլի նահանգ»։ Թիֆլիս։ Մշակ։ 13.09.1883թ.։ էջ 1։ Վերցված է 25 Հուլիս 2017 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 Սամվել Կարապետյան, «Հյուսիսային Արցախ» RAA գիտական ուսումնասիրություններ, Գիրք Զ, ՀՀ ԳԱԱ «Գիտություն» հրատարակչություն, Երևան 2004թ. ISBN 5-8080-0566-3, (հայերեն տարբերակ), (English version)։
  3. 3,0 3,1 «Վարձք» հանդես, Հայկական ճարտարապետությունն ուսումնասիրող հիմնադրամ, 2021 թվական, N 16, էջ 20, ISSN 1829-2003:
  4. 4,0 4,1 Բարխուտարեանց Մ., Արցախ, Բաքու, 1895 թվական։
  5. Սամվել Կարապետյան, Հյուսիսային Արցախ, Երևան, 2004, էջ 257։
  6. 6,0 6,1 Сергей Еремянц-Гандзакеци, "Гандзак, 1880-1916", Документальная книга, Авторское издание, Ереван, Издательство "Лусабац", ISBN 978-9939-53-747-4(ռուս.)
  7. «Մշակ», 1883, N 128, էջ 1։
  8. «Արշալույս», 1905, N 9, էջ 1։
  9. Ա-Դօ, «Հայ-թուրքական ընդհարումները Կովկասում», Երևան, 1907 թվական։
  10. Գարդմանի կանչ թերթի 2010 թվականի 3-րդ 4-րդ համարներ։
  11. Սամվել Կարապետյան «Ադրբեջանը քաղաքակրթությունից դուրս», Հայկական ճարտարապետությունն ուսումնասիրող հիմնադրամ, Երևան, 2017 թվական, ISBN 978-9939-843-31-5, (հայերեն տարբերակ), (English version)։
  12. «Մեղու Հայաստանի», 1881, N 44, էջ 3։
  13. «Նամակ Գանձակի գավառից»։ Թիֆլիս։ Մշակ։ 28.04.1990թ.։ էջ 2։ Վերցված է 25 Հուլիս 2017 
  14. Սամվել Կարապետյան, Հյուսիսային Արցախ, Երևան, 2004, էջ 262։
  15. «Մեղու Հայաստանի», 1873, N 29, էջ 3։
  16. Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3833, թ. 131-132։
  17. 17,0 17,1 Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3833, թ. 130-131։
  18. «Մեղու Հայաստանի», 1878, N 46, էջ 4։
  19. «Նոր Դար», 1892, N 171, էջ 2։