Միխեիլ Սաակաշվիլի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
(Վերահղված է Միխայիլ Սահակաշվիլիից)
Jump to navigation Jump to search
Միխեիլ Սաակաշվիլի
President of Georgia Mikheil Saakashvili in Tbilisi, March 22, 2008.jpg
Միխայիլ Սահակաշվիլի Ջորջ Վ. Բուշի հետ
 
Քաղաքացիություն՝ առանց քաղաքացիության
Կուսակցություն՝ Միացյալ ազգային շարժում և Movement of New Forces
Կրթություն՝ George Washington University Law School, Կոլումբիական համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետ, Q12074635?, Ստրասբուրգի համալսարան, The Hague Academy of International Law, Մայամիի համալսարան, Կոլումբիայի համալսարան և Ջորջ Վաշինգտոն համալսարան
Մասնագիտություն՝ իրավաբան, քաղաքական գործիչ և փաստաբան
Ազգություն վրացի
Դավանանք Վրաց ուղղափառ եկեղեցի
Ծննդյան օր դեկտեմբերի 21, 1967({{padleft:1967|4|0}}-{{padleft:12|2|0}}-{{padleft:21|2|0}}) (50 տարեկան)
Ծննդավայր Թբիլիսի, Վրացական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն, ԽՍՀՄ
Մայր Ջիուլի Ալասանիա
Ամուսին Սանդրա Ռուլոֆս
 
Ինքնագիր Mikheil Saakashvili Signature.svg
 
Պարգևներ

Ճանաչման Խաչ, Հայաստանի Հանրապետության Պատվո շքանշան, Երեք աստղի շքանշան, 1-ին կարգ, Հանրապետության շքանշան, Collar of the Order pro merito Melitensi, Collar of the Order of the Cross of Terra Mariana, Grand Cross of the Order of Merit of the Republic of Poland, Սերբիայի Հանրապետության օրդեն, Պատվո լեգեոնի Մեծ խաչի ասպետ, Ուկրաինայի անկախության 25-րդ տարելիցի հոբելյանական մեդալ և «Աստանայի 10 տարի» մեդալ

Միխեիլ Նիկոլոզի Սաակաշվիլի (վրաց.՝ მიხეილ ნიკოლოზის ძე სააკაშვილ, Միխեիլ Նիկոլոզիս ձե Սաակաշվիլի, դեկտեմբերի 21, 1967({{padleft:1967|4|0}}-{{padleft:12|2|0}}-{{padleft:21|2|0}}), Թբիլիսի, Վրացական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն, ԽՍՀՄ), վրացի քաղաքական գործիչ, Վրաստանի 3-րդ նախագահը և Միացյալ Ազգային Շարժման ղեկավարը։ Սաակաշվիլին ընտրվել է նախագահ Էդուարդ Շևարդնաձեի հրաժարականից հետո՝ 2003 թվականի Վարդերի հեղափոխության ժամանակ, որը ղեկավարվում էր Սաակաշվիլու և իր քաղաքական դաշնակիցների՝ Նինո Բուրջանաձեի և Զուրաբ Ժվանիայի կողմից։ 2007 թվականի նոյեմբերի 25-ին նա հրաժարվել է նախագահությունից, որպեսզի կրկին մասնակցի 2008 թվականի հունվարի 5-ի Վրաստանի նախագահական ընտրություններին, և վերընտրվել է նախագահ՝ ստանալով քվեների մեծամասնությունը։

Միխեիիլ Սաակաշվիլի ամուսնացած է ծագումով հոլանդուհի Սանդրա Ռուլովսի հետ և ունի երկու տղա զավակ՝ Էդվարդ և Նիկոլոզ։ Նա տիրապետում է վրացերեն, ռուսերեն, անգլերեն, ֆրանսերեն և ուկրաիներեն լեզուներին[1][2] և գիտե ավելի քիչ օսերեն և իսպաներեն[3][4]:

2013 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Վրաստանում անցկացված նախագահական ընտրություններում իր կուսակցության առաջադրած Դավիթ Բաքրաձեն չի կարողացել հաղթանակ տանել[5]։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծագում: Մանկություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գուիլի Ալասանիա, Սաակաշվիլու մայրը

Միխեիլ Սաակաշվիլին ծնվել է 1967 թվականի դեկտեմբերի 21-ին քաղաք Թբիլիսիում: Հայրը՝ Նիկոլոզ Սաակաշվիլին, մասնագիտությամբ բժիշկ է: Ընտանիքը թողել է որդու ծնվելուց ոչ ուշ կամ անմիջապես հետո[6]: Մայրը՝ Գուիլի Ալասանիան պատմաբան-պրոֆեսոր է, միջնադարյան Վրաստանի պատմության մասնագետ, թյուրքագետ, «Վրաստանի և Ադրբեջանի բարեկամության տուն» հասարակական միության նախագահ:

Հետագայում մայրն ամուսնացել է Զուրաբա Կոմետիանիի (1934—2012) հետ: Խորթ հայրը եղել է Բերիտաշվիլու անվան ֆիզիոլոգիայի ինստիտուտի գիտական խորհրդի նախագահ և գրել է ավելի քան 100 գիտական աշխատություններ[7][8]: Դաստիարակությամբ զբաղվել են մայրը, խորթ հայրը (պրոֆեսոր-հոգեբան) և մոր հորեղբայր Տեմուր Ալասանիան (դիվանագետ, ՄԱԿ-ի աշխատակից, ԽՍՀՄ նախկին գնդապետ[9][10]):

Նրա պապը՝ Միխեիլ Սաակաշվիլին, եղել է բժշկական համալսարանի հիմնադիր և ռեկտոր[11]: Միխեիլի պապերը ճնշվել են 1937 թվականին Ստալինյան ճնշումների ժամանակ, սակայն ազատ են արձակվել: Միխեիլի կինը «Իդեալիստի խոստովանությունները» գրքում բացատրում է ազատագրումն այն փաստով, որ նրանցից մեկը, խոշոր արդյունաբերող, նախքան Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը ֆինանսավորել է Ստալինի գործունեությունը, և մեծ տատը նրան պահել է ոստիկանությունից: Սակայն հայտնի է, որ եղել է մեկ այլ հասարակ պատճառ. Միխեիլ Սաակաշվիլու պապն աշխատել է վրացական ԽՍՀՄ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատում[12]: Միխեիլ Սահակաշվիլու մեծ տատիկը, Թամարա Աբաշիձեն, Ճիաթուրա քաղաքի Իմերեթի մարզում մարգագետինային հանքաքարի արդյունահանման եւ հարստացման գործարանի նախկին սեփականատիրոջ դուստրն էր, որը վրաց բանաստեղծ Ակակի Ծերեթելիի նախաձեռնությամբ է մշակվել 1879 թվականից սկսած[11]:

Երտիասարդ հասակում Միխեիլ Սաակաշվիլին զբաղվել է լողով, երաժշտությամբ, բասկետբոլով, ինչպես նաև ուսումնասիրել է անգլերեն և ֆրանսերեն լեզուները: Բարձր դասարաններում նա եղել է թիվ 51 դպրոցի Կոմսոմոլի կոմիտեի քարտուղարի տեղակալ, որտեղ ինքը սովորել է:

Դպրոցից մինչև «Վարդերի հեղափոխություն»[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1984 թվականին Սաակաշվիլին ավարտել է Թբիլիսիի № 51 միջնակարգ դպրոցը՝ ոսկե մեդալով: 1992 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է Կիևի Տարաս Շևչենկոյի համալսարանի Միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտի միջազգային իրավունքի ֆակուլտետը[9][13]: Որոշ տեղեկությունների համաձայն, 1988 թվականին Սահակաշվիլին հեռացվեց Կոմսոմոլից եւ հեռացավ համալսարանից այլախոհ գրականության տարածման համար[14]: Նա կարողացել է վերականգնվել ԲՈՒՀ-ում միայն 1989-1990 թվականներին ԽՍՀՄ-ի ԿԳԲ սահմանապահ զորքերի անցնելուց հետո: 1992-ին ԲՈՒՀ-ն ավարտելուց հետո վերադարձել է Վրաստան, որտեղ աշխատել է որպես իրավաբան-խորհրդատու Մարդու իրավունքների պաշտպանության պետական կոմիտեում[13]: Ստանալով դրամաշնորհ՝ ուղևորվում է Ստրասբուրգի Մարդու իրավունքների պաշտպանության միջազգային համալսարան: Մեկ տարի անց, որպես ԱՄՆ Պետքարտուղարության կրթաթոշակի ուսանող, ուղարկվել է Կոլումբիայի համալսարան (Նյու Յորք), որտեղ 1994 թ. ստացել է իրավագիտության դոկտորի աստիճան[9]: Սովորել է Վաշինգտոնի Ջորջ Վաշինգտոն համալսարանում, Ֆլորենցիայում Եվրոպական իրավունքի ակադեմիայում և Հաագայի Միջազգային իրավունքի ակադեմիայում[13]:

Նա աշխատել է Օսլոյում Նորվեգիայի Մարդու իրավունքների ինստիտուտում, այնուհետեւ Նյու-Յորքի Patterson, Belknap, Webb & Tyler իրավաբանական գրասենյակում, որը զբաղվում է ԱՊՀ-ում ԱՄՆ նավթագազային նախագծերի իրավական աջակցությամբ[9][13] (նշենք, որ Վրաստանում այս ընկերությունը դարձել է Кмара երիտասարդական կազմակերպության իրավական գործընկերը, որն իր դերը խաղացել է «Վարդերի հեղափոխության» մեջ):

Քաղաքական գործունեության սկիզբ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1995 թվականին վերադարձել է Վրաստան ընկերոջ՝ Զուրաբ Ժվանիայի հրավերով: Ընտրվել է պատգամավոր «Վրաստանի քաղաքացիների միություն» կուսակցությունից, որը ժամանակին աջակցել էր նախագահ Էդուարդ Շևարդնաձեին[9]: 1996 թ. զբաղեցրել է Սահմանադրական և իրավական հարցերով խորհրդարանական հանձնաժողովի նախագահի պաշտոնը: 1998 թ. օգոստոսին ղեկավարել է «Վրաստանի քաղաքացիների միության» խորհրդարանական խմբակցությունը[9]:

2000 թ. հունվարից `Եվրոպայի Խորհրդի Խորհրդարանական վեհաժողովի (ԵԽԽՎ) Վրաստանի ներկայացուցիչը: 2000 թվականի հոկտեմբերին նշանակվել է արդարադատության նախարար՝ պետականության նախարար Գեորգի Արսենաշվիլիի գլխավորությամբ, ինչի պատճառով էլ հրաժարվել է պատգամավորական մանդատից: Այս պաշտոնում Սահակաշվիլին փորձում էր ներգրավել պարտադիր նարկոլոգիական փորձաքննություն պաշտոնյաների համար, նա ինքը հրապարակայնորեն հանձնել է արյունը վերլուծության համար. առաջ է քաշել քաղաքացիական ծառայողների գույքի բռնագրավումը, եթե նրանք չեն կարող ապացուցել դրա ծագման օրինականությունը. առաջարկել է փակել Իչկերիայի ներկայացուցչությունը Թբիլիսիում և հեռացնել բոլոր չեչեն անջատողականներին երկրից[15]:

2001 թվականի փետրվարին նա հայտարարել էր, որ պետք է արգելել Վրաստանի Միավորված կոմունիստական կուսակցության (ՎՄԿԿ) գործունեությունը Պանտելեյմոն Ջորջաձեին, քանի որ այն «խախտում է սահմանադրությունը և կոչ անում տապալել օրինական իշխանությունը»: Դրա մեջ աջակցություն է ցույցաբերել խորհրդարանի նախագահ Զուրաբ Ժվանիան, սակայն հարցը քվեարկության չի դրվել:

2001 թվականի սեպտեմբերին հրաժարական է տվել՝ մեղադրելով Էդուարդ Շևարդնաձեին և կոռուպցիայի կառավարության անդամներին, այնուհետև ստեղծել է «Ազգային շարժում» ընդդիմադիր քաղաքական կազմակերպությունը, որի թվաքանակը հետագայում աճելով հասել է մինչև 20 հազար մարդ[9][16]:

2002 թվականի հունիսից `Թբիլիսիի օրենսդիր ժողովի նախագահ[15]:

Կառավարության սկիզբ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2003 թվականի նոյեմբերի 2-ին Վրաստանում տեղի ունեցան խորհրդարանական ընտրություններ, որոնց արդյունքները չճանաչեցին ընդդիմադիր դաշինքների «Ազգային շարժում»-ը, «Բուրջանաձե-Դեմոկրատներ»-ը և «Պատիաշվիլի-Միություն»-ը, որոնք սկսեցին բողոքի ակցիաներ:

«Կոմերսանտ» թերթի հատուկ թղթակից Անդրեյ Կոլեսնիկովը, նոյեմբերի 21-ին, գտնվելով Գորիում, իրավիճակը ներկայացրեց հետևյալ կերպ[17].

Aquote1.png Այն ժամանակ, երբ ես մի պահ շրջանցեցի հանրահավաքը, նկատեցի, թե ինչպես է Իոսիֆ Ստալինի հետևից գալիս մի մուգ կապույտ նոր ջիպ ՈՒԱԶ մակնիշի մեքենա և նրա միջից դուրս եկավ Միխեիլ Սաակաշվիլին՝ ականջներում միկրոֆոններ ունեցող մի քանի թիկնապահների հետ: Նրանք շատ պրոֆեսիոնալ կերպով մի վայրկյանում ընդունեցին բազմությանը: Միխեիլ Սաակաշվիլին բարձրացավ բարձրաբեմ: Ես տեսա խարիզմատիկ առաջնորդի: Նրա յուրաքանչյուր խոսք հնչում էր որպես հիացմունքի որոտ: Մարդիկ նույնիսկ չեն հասկանում, թե ինչ է նա խոսում: Դա նրանց բոլորովին չի հետաքրքրում: Նրանց բավարարում է այն ընկալումը, որ նա իրենց հետ է, և իրենք նրան տեսնում են իրենց աչքերով:

Ամեն դեպքում, Միխեիլ Սաակաշվիլին խոսում էր հետաքրքիր բաներ: Այնպես, որ ասաց, որ Շևարդնաձեն նորից նշանակել է ընտրությունների կրկնում, բայց դա արդեն ոչ ոքի չի հետաքրքրում: Նա ասաց, որ խորհրդարանի դիմացի հրապարակում հերթապահում են դավաճանների 300 հոգանոց խումբ Աջարիայից և որ այդ խմբին մի ակնթարթում կոչնչացնի ժողովրդի բարկության ալիքը: Միևնույն ժամանակ ես տեսա, որ հրապարակում առնվազն մի քանի հազար մարդ կա կանգնած: Բայց պարոն Սաակաշվիլին ուզում էր ամրացնել իր ժողովրդի առանց այդ էլ մարտական ոգին: Նրա մոտ ամեն ինչ ստացվեց:

Aquote2.png

2003 թվականի նոյեմբերի 22-ին ընդդիմադիրները վարդերը ձեռքերին գրավեցին խորհրդարանի շենքը: 2003 թվականի նոյեմբերի 23-ին Միխեիիլ Սաակաշվիլու «Ազգային շարժման» կողմից կազմակերպված ցույցերի արդյունքում Զուրաբ Ժվանիայի և խորհրդարանի խոսնակ Նինո Բուրջանաձեի հետ համատեղ Վրաստանում տեղի ունեցավ իշխանափոխություն: Հեղափոխության գլխավոր շարժառիթը 2003 թվականի ոյեմբերի 2-ին կայացած խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքների կեղծման մեջ բնակչության լայն զանգվածների դատապարտումն էր: Էդուարդ Շևարդնաձեն ստիպված էր հրաժարական տալ[18]:

2004 թվականին «Ազգային շարժումը» միավորվեց Զուրաբ Ժվանիայի «Միացյալ դեմոկրատներ» քաղաքական կազմակերպության հետ: Դաշինքը կոչվեց «Ազգային շարժում-Դեմոկրատներ» և դրա հիման վրա ստեղծվեց «Միասնական ազգային շարժում» կուսակցությունը: Առաջնորդը դարձավ Միխեիլ Սաակաշվիլին:

2003 թվականի նոյեմբերի 26-ին Միխեիլ Սաակաշվիլին Վրաստանի նախագահի ընտրությունների ժամանակ առաջադրվել է երկու դաշինքների՝ «Ազգային շարժման» և «Բուրջանաձե-դեմոկրատների» կողմից[15]:

Վրաստանի նախագահի նոր ընտրություններ տեղի ունեցան 2004 թվականի հունվարի 4-ին: Սաակաշվիլու թեկնածության օգտին քվեարկել է ընտրողների 96,27 %-ը:

2004 թվականի մարտին Սաակաշվիլու և Բուրջանաձեի համատեղ դաշինքը՝ «Ազգային շարջում-Դեմոկրատներ»-ը, հաղթանալ տարավ խորհրդարանական ընտրություններում՝ ստանալով ընտրողների ավելի քան 76 %-ի ձայները:

Աշխատանք արտերկրում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2013 թվականի դեկտեմբերի 22֊ին մամուլում լուրեր տարածվեցին, որ Միխեիլ Սաակաշվիլին շուտով դասավանդելու է ամերիկյան Թաֆտսի համալսարանում։ Նա կարդալու է Ֆլետչերի դիվանագիտական դպրոցում, որը պատրաստում է դիվանագետներ և իրավագետներ[19]։

Պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Շքանշաններ և մեդալներ
  1. Մարիամի երկրի խաչի շքանշան (Էստոնիա, 2007)[20]
  2. Լեհաստանի Հանրապետությունում արժանիքի շքանշան (Լեհաստան, 2008)[21]
  3. «Աստանայի 10 տարի» մեդալ (Ղազախստան, 2008)[22]
  4. Պատվո շքանշան (Հայաստան, 2009)[23]
  5. Խաչի ճանաչում (Լատվիա, 2009)[24]
  6. Հանրապետության շքանշան (Մոլդովա, 2010)[25]
  7. Պատվավոր Լեգեոնի շքանշան (Ֆրանսիա, 2011)[26]
  8. Սերբիայի Հանրապետության շքանշանի շղթա (Սերբիա, 2013)[27]
  • Այլ պետական պարգևներ
  1. Զենք `« Ֆորտ 12 » ատրճանակ՝ Ուկրաինայի ներքին գործերի նախարար Յ. Վ. Լուցենկոյից 2005 թվականի հունիսին[28]
  • Եկեղեցական և այլ ոչ պետական պարգևներ
  1. Սուրբ առաքյալ Մարկի շքանշան (Ալեքսանդրիայի ուղղափառ եկեղեցի,2008)[29]
  2. Երևանի պետական համալսարանի ոսկե մեդալ (Հայաստան, 2009)[30]
  3. Կասպերովյան Մայր Աստծո նշան (Օդեսայի և Իզմայիլի թեմի Ուկրաինական ուղղափառ եկեղեցի (Մոսկվայի պատրիարքարան), 2015)[31]
  • Պատվավոր կոչումներ
  1. Շևչենկոյի անվան համալսարանի պատվավոր դոկտոր (2005)[32]
  2. Հայֆայի համալսարանի պատվավոր դոկտոր (Իսրայել, 2006)[33]
  3. Երևանի պետական համալսարանի պատվավոր դոկտոր (Հայաստան, 2009)[34]
  4. Նյու Յորքի համալսարանի պատվավոր դոկտոր (2010)[35]

Աշխատություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. «Profile: Mikhail Saakashvili»։ BBC News։ 2004-01-25։ Վերցված է 2008 թ․ օգոստոսի 9–ին 
  2. «Mikheil Saakashvili»։ Նյու Յորք Թայմս։ 2008։ Վերցված է 2008 թ․ օգոստոսի 9–ին 
  3. Murray, Don (2008-02-29«Can bountiful Georgia escape the Russian bear?»։ CBC։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2008-03-02-ին։ Վերցված է 2008 թ․ օգոստոսի 9–ին 
  4. Smock, John (2004-08-13)։ «As prospect of South Ossetian conflict grows, Georgia prepares to send troops to Iraq»։ EurasiaNet։ Վերցված է 2008 թ․ օգոստոսի 9–ին 
  5. Սաակաշվիլին ընդունել է Գեորգի Մարգվելաշվիլիի հաղթանակը
  6. Шеремет П. Г. Саакашвили. Грузия. Погибшие мечты. — Партизан, 2009. — С. 80. — 303 с.
  7. «Скончался отчим президента Саакашвили»։ «Грузия Онлайн»։ 2012-01-25։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2012-02-03-ին։ Վերցված է 2012-01-25 
  8. Гиули Аласания — представитель турецких интересов в Грузии?
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 9,6 Весел Руслан։ «Новый президент новой Грузии»։ Главред։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2011-09-27-ին 
  10. Дядя Саакашвили намерен подать в суд на премьера Грузии Гарибашвили — Интерфакс
  11. 11,0 11,1 Выступление президента Грузии перед студентами 9 апреля 2011 года, Sputnik Грузия, 11.09.2011.
  12. «Путь к авантюре»։ Независимая газета։ 3 сентября 2008։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2012-06-23-ին։ Վերցված է 2012-06-03 
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 «Михаил Саакашвили, президент Грузии. Биография.»։ Грани.Ру։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2011-08-23-ին։ Վերցված է 2008-08-10 
  14. «Саакашвили, Михаил»։ Лентапедия։ Лента.ру։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2011-08-23-ին։ Վերցված է 10 августа 2008 
  15. 15,0 15,1 15,2 Саакашвили Михаил Николозович — статья в энциклопедии «Кавказского узла»
  16. С. Кара-Мурза,; С. Телегин, А. Александров, М. Мурашкин։ «Глава 10. Грузия-2003: «Революция роз»»։ Экспорт революции. Саакашвили, Ющенко ...։ Кара-Мурза.ру։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2011-08-23-ին։ Վերցված է 2008-08-10 
  17. Андрей Колесников (2003-11-22)։ «Встаёт проклятьем заклейменный»։ «Коммерсантъ» 
  18. «Революция роз. Шипы отдельно, лепестки отдельно»։ Сми.ру։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2011-08-23-ին։ Վերցված է 10 августа 2008 
  19. Սաակաշվիլին կդասավանդի Ամերիկայի ամենահեղինակավոր համալսարաններից մեկում։
  20. Estonian State Decorations — Maarjamaa Risti teenetemärk
  21. Польша поддерживает вступление Грузии в НАТО
  22. МЕДАЛЬ КАЗАХСТАНА «10.html ЖЫЛ АСТАНА» (10.html ЛЕТ АСТАНЕ)
  23. Մ. Ն. Սաակաշվիլուն պատվո շքանշանով պարգևատրելու մասին
  24. Президент Латвии наградил Саакашвили «Крестом Признания»
  25. Саакашвили наградили в Молдавии высшей наградой страны
  26. Саркози вручил Саакашвили Орден почётного легиона
  27. Укази о одликовањима
  28. «Отличия МВД получали и иностранцы. В июне прошлого года наградные пистолеты получили президент Грузии Михаил Саакашвили и глава МВД Грузии Вано Мерабишвили.»
    Мустафа Найем. Белый список Луценко // «Украинская правда», 26 ноября 2006
  29. Александрийский Патриарх удостоен высшей награды Грузинской Православной Церкви
  30. Михаил Саакашвили стал почётным доктором Ереванского госуниверситета
  31. Михаил Саакашвили поблагодарил митрополита Агафангела за молитвы о мире, а владыка наградил губернатора орденом
  32. Михаил Саакашвили в рамках официального визита в Киев откроет «Год Грузии на Украине»
  33. Михаилу Саакашвили присвоено звание почётного доктора университета Хайфы
  34. Саакашвили получил в Ереване награду и звание почётного доктора
  35. Президенту Саакашвили присвоено звание почётного доктора Нью-Йоркского университета

Տես նաև[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]