Ներվա

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
HS Disambig.svg Անվան այլ կիրառումների համար տես՝ Ներվա (այլ կիրառումներ)
Picto infobox prétendant à un trône.png
Ներվա
Nerva Tivoli Massimo.jpg
Ծնվել է՝ նոյեմբերի 8, 30(0030-11-08) կամ 32[1]
Ծննդավայր Նարնի, Հռոմեական Իտալիա, Հռոմեական կայսրություն
Մահացել է՝ հունվարի 28, 98(0098-01-28) կամ հունվարի 27, 98(0098-01-27)[1] բնական մահով
Վախճանի վայր Gardens of Sallust, Հռոմեական Իտալիա, Հռոմ, Հռոմեական կայսրություն
Օգոստոսի դամբարան
Քաղաքացիություն Հին Հռոմ
Տոհմ Nerva-Antonine dynasty
քաղաքական գործիչ
Հայր Marcus Cocceius Nerva
Երեխաներ Տրայանոս
Կրոնական հավատքներ հինհռոմեական կրոն

Մարկոս Կոկցեոս Ներվա (Marcus Cocceius Nerva, նոյեմբերի 8, 30(0030-11-08) կամ 32[1], Նարնի, Հռոմեական Իտալիա, Հռոմեական կայսրություն - հունվարի 28, 98(0098-01-28) կամ հունվարի 27, 98(0098-01-27)[1], Gardens of Sallust, Հռոմեական Իտալիա, Հռոմ, Հռոմեական կայսրություն), Հռոմի կայսր 96 թ. սեպտեմբերի 18-ից առ 98 հունվարի 27-ը։ Անտոնինների հարստության հիմնադիր, այսպես կոչված «հինգը բարի կայսրերից» առաջինը։ Ծնվել է Իտալիայի Ումբրիա երկրամասի Նարնիա քաղաքում (գտնվում է Հռոմից հյուսիս), զբաղեցրել է բարձրագույն պետական պաշտոններ Ներոնի, Վեսպասիանոսի և Դոմիցիանոսի օրոք, երկու անգամ ընտրվել է կոնսուլ (71 և 90 թթ.)։ Աչքի էր ընկնում իր կրթությամբ, իրավունքի գիտելիքներով, առ գրականություն հակմամբ։ Հեղինակություն է վայելել սենատորների շրջանում։ 96 թ., հաշվի առնելով այդ նկատառումները, սենատը ընտրել է Ներվային կայսր՝ սպանված Դոմիցիանոսի փոխարեն։ 97 թ. Ներվան որդեգրում է հռոմեական զորավար Մարկոս Ուլպիոս Տրայանոսին՝ դարձնելով նրան իր իրավահաջորդը։ Ներվան իրականացրել է մի շարք բարեփոխումներ, այդ թվում հողազուրկ քաղաքացիների միջև հողակտորների բաժանման լայնածավալ ծրագիր և, հավանաբար, ստեղծել է պետական ալիմենտար ֆոնդեր՝ աղքատների զավակներին աջակցություն ցույց տալու նպատակով։

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Любкер Ф. Nerva // Реальный словарь классических древностей по Любкеру / под ред. Ф. Ф. Зелинский, Л. А. Георгиевский, М. С. Куторга et al. — СПб.: Общество классической филологии и педагогики, 1885. — С. 915.