Ռեալ Մադրիդ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Ռեալ Մադրիդ ՖԱ
Real madrid logo.gif
Ամբողջական անուն Real Madrid Club de Fútbol
Մականուն(ներ) "Los Vikingos "(Վիկինգները)
"Los Blancos" (Ճերմակները)
"Los Merengues" (Մերինգեները)
Անվանում Ռեալ Մադրիդ ՖԱ
Գույներ Սև - ճերմակ
Հիմնադրում 1902
Մարզադաշտ Սանտիագո Բերնաբեու,
Մադրիդ
Տարողունակություն 85 454
Նախագահ Ֆլորենտինո Պերես
Մարզիչ Կառլո Անչելոտտի
Կայք
Լիգա Լա Լիգա
2012-13 2-րդ
Տան դաշտ
Մրցակցի դաշտ
Երրորդ համազգեստ
Soccerball current event.svg Ներկա մրցաշրջան

Ռեալ Մադրիդ ՖԱ (իսպաներեն՝ Real Madrid Club de Fútbol, անգլ.՝ Madrid Royal Football Club, առավել հայտնի որպես Real Madrid, Los Blancos, Los Merengues), իսպանական պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլային ակումբ Մադրիդ քաղաքից։ Ստեղծվել է 1902 թվականին և նույն տարուց հանդես է գալիս ավանդական տնային սպիտակ մարզաշապիկով։ Ռեալ իսպաներեն նշանակում է արքայական, և այս անվանումը ստացել է Իսպանիայի թագավոր Ալֆոնսո XIII-ի կողմից 1920-ին։ Մասնակցում է Լա Լիգային և համարվում է 20-րդ դարի ամենահաջողակ ակումբը, Լա Լիգայում ունի ռեկորդային 32 հաղթանակ, 19 Կոպա դել Ռեյ (արքայական գավաթ) և ռեկորդային ինը ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգայի գավաթ։

Ակումբն իր խաղերն անց է կացնում Մադրիդում գտնվող Սանտիագո Բերնաբեու ստադիոնում։ 2000 թ. դեկտեմբերի 23-ին, ՖԻՖԱ-ն Ռեալին պարգևատրել է «20-րդ դարի լավագույն ակումբ» մրցանակով։ Ռեալը ամենահաջողակ ակումբն է նաև ՈՒԵՖԱ-ի ակումբային մրցաշարերի պատմության մեջ՝ ինը Չեմպիոնների Լիգա գավաթներով և երկու ՈՒԵՖԱ-ի գավաթներով։

Ռեալը տարեկան եկամուտով աշխարհի ամենահարուստ ակումբն է ( 351 միլիոն), իսկ «Ֆորբսի» տվյալներով՝ երկրորդ ամենաթանկ ակումբը. 2008 թվականին այն €950 միլիոն արժեր։[1][2]

Պատմություն[խմբագրել]

Վաղ տարիներ (1897–1945)[խմբագրել]

Ռեալ Մադրիդի կազմը 1905-ին

1897 թվականին ստեղծվեց Սրքայական ֆուտբոլային ակումբը՝ դառնալով մադրիդյան ակումբի հիմքը։ Սակայն պաշտոնական ամսաթիվը ակումբի ստեղծված համարվում է 1902 թվականի Մարտի 6-ը, երբ Պադրոս և Խուլիան Պալասիոս եղբայրների կողմից բացվեց Madrid Football Club ակումբը։ 1920 թվականի հունիսի 29-ին Իսպանիայի թագավոր Ալֆոնս XIII ակումբին շնորհեց Արքայական տիտղոսը, ինչը իսպաներեն հնչում է Ռեալ։ Այստեղից է գալիս ակումբի անվանումը՝ Ռեալ Մադրիդ։

Առաջին իսկ տարիներից թիմը առաջատարների շարքերում է եղել,և արդեն 1903-ին Ռեալը դուրս է գալիս Իսպանիայի գավաթի եզրափակիչ, որտեղ սակայն պարտվում է Բիլբաոի Ատլետիկին։ Մի քանի տարի անց հեղինակավոր այդ մրցանակը երկար տարիներ իր տեղը գտավ մադրիդյան ակումբում։ 1905 - 1908 թթ.-ները Ռեալը չորս տարի անընդմեջ հաղթող ճանաչվեց Գավաթում։ Իսկ երկրի առաջնությունում, որն առաջին անգամ անցկացվեց 1928 թվականին, թիմը երկու տարի շարունակ 1932-ից 1933 թվականները հաղթեց Պրիմերիայում։

1950-ից 1980-ական թվականներ[խմբագրել]

Ռեալի վերելքը կարելի է համարել 1950-ական թվականները։ 1950-ական թվականների կեսերին Եվրոպայում որոշեցին ստեղծել աշխարհամասի ֆուտբոլի ֆեդերացիա, որը կկարգավորեր ինչպես ակումբային, այնպես էլ հավաքականների մակարդակով առաջնություններ։ ԵՎ հենց Ռեալը դարձավ Եվրոպայի չեմպիոնների գավաթի անդրանիկ խաղարկության հաղթողը 1954-55թթ մրցաշրջանում։

Այդ ժամանակից սկսած թիմը 5 տարի շարունակ հաղթող ճանաչվեց հեղինակավոր այդ առաջնությունում։ Եվրոպական հաջողություններին զուգընթաց՝ ակումբը նաև անպարտելի էր Իսպանիայի ներքին առաջնությունում,1954-ից մինչև 1969թթ-ը նրանք 12 անգամ չեմպիոն ճանաչվեցին երկրում։ Ռեալը 15 տարի անընդմեջ իրավունք ստացավ հանդես գալ Չեմպիոնների Լիգայում։ Առաջին անգամը, երբ նրանց չհաջողվեց մասնակցել Լիգային, եղավ 1970թ-ը։Ռեալի անպարտելի կազմում այդ ժամանակ հանդես էին գալիս Եվրոպայի լավագույն խաղացողները՝ Ալֆրեդո դի Ստեֆանո (Եվրոպայի լավագույն ֆուտբոլիստը 1957, 1959 ), ֆրանսիացի Ռայմոն Կոպան (1958 թվականի Ոսկե գնդակի դափնեկիր), հունգար Ֆերենց Պուշկաշը (1960 թվականի երկրորդ տեղ զբաղեցրած Եվրոպայի լավագույն ֆուտբոլիստ), Ֆրանսիսկո Հենտոն։ 1960-ական թվականներին թիմ տեղափոխվեցին Խոսե Սանտամարիան, Ամանսիոն, Պիրին։ Երբ այս լեգենդար խաղացողները ավարտեցին իրենց կարիերան, Ռեալը կամաց-կամաց սկսեց զիջել իր դերքերը Եվրոպական ասպարեզում։

1980-1990-ական թվականներ[խմբագրել]

Հաջորդ վերելքին ակումբի երկրպագունեչին պահանջվեց սպասել 20 տարի, երբ թիմ եկան Էմիլիո Բուտրագենո գլխավորությամբ՝ Միչելը, Ուգո Սանչեսը, Մանոլո Սանչեսը, Մարտին Վասկեսը և Միգել Պարդեսան։ Նրանք հաղթեցին անընդմեջ ՈՒԵՖԱ-ի գավաթը (1984-ից 1986թթ) և 5 անգամ դարձան Իսպանիայի չեմպիոն։ Չեմպիոնների Լիգայում 7-րդ հաղթանակի հիմքը դրեց իտալացի մասնագետ Ֆաբիո Կապելոն, ով ակումբ հրավիրեց Ռոբերտո Կառլոսին, Սեեդորֆին, Միյատովիչին, Շուկերին, Պանուչիին։ Այս խաղացոցները Ռաուլի, Հիերոյի, Ռեդոնդոյի, Կանիսարեսի հետ միասին կազմեցին թիմի կորիզը և արդեն նոր մարզիչը գերմանացի Յուպ Հայկեսի գլխավորությամբ 1997/98թթ. մրցաշրջանում հաղթող ճանաչվեցին ՈՒԵՖԱ-ի Չեմպիոնների Լիգայում։ Սակայն Պրիմերայում այդ տարի թիմը գրավեց 4-րդ հորիզոնականը մրցաշարային աղյուսակում և Հայնկեսը հրաժարական տվեց։ Նրան փոխարինեց հոլանդացի Գուս Հիդինգը։ Հոլանդացին երկար ժամանակ չմարզեց Արքայական ակումբը, նա Մադրիդում մնաց մինչև 1999 թվականի փետրվար։

Լոս Գալակտիկոսը և Ռամոն Կալդրունի նախագահ դառնալը[խմբագրել]

Հիդինգի հեռանալուց հետո, թիմը սկսեց մարզել ուելսցի մասնագետ Ջոն Թոշակը, ում հեռացրեցին ակումբից այդ տարվա նոյեմբերին։ Թիմը վստահեցին իսպանացի Վիսենտե Դել Բոսկեին, ով իր ֆուտբոլային կարիերայի մեծամասնությունը անցկացրել էր Ռեալում։ Դել Բոսկեն Իսպանիայի առաջնությունում այդքան էլ հոջողություններ չունեցավ, 8-րդ հորիզոնականից թիմը բարձրացավ 5-րդ հորիզոնականը։ Սակայն Արքայական ակումբին բերեց իր թվով 8-րդ չեմպիոնությունը Չեմպիոնների Լիգայում։ Ակուբի նոր նախագահ ընտրվեց Ֆլորենտինո Պերեսը, ով որոշեց ակումբում հավաքել ֆուտբոլային «Աստղերի»։ Առաջին ձեռք բերումը եղավ պորտուգալացի Լուիշ Ֆիգոն, ով թիմ տեղափոխվեց Ռեալի դարավոր մրցակից Բարսելոնից, ռեկորդային 71 մլն եվրոյով։ Մեկ տարի անց ակում եկավ ֆրանսիացի Զինեդին Զիդանը, էլ ավելի մեծ տրանսֆերային գումարով՝ 75 մլն եվրոյով։ Եվս մեկ տարի անց Մադրիդ եկան Ռոնալդոն, 2003 թվականի ամռանը Բեքհեմը, 2004 թ.-ին՝ Օուենը։ Այդպիսով 2004/05 թթ մրցաշրջանում միևնույն ակումբում խաղում էին միանգամից 4 ֆուտբոլիստներ, ովքեր «Ոսկե գնդակի» դափնեկիրներ էին՝ Ռոնալդո (1997 և 2002 Աշխարհի լավագույն ֆուտբոլիստ), Զինեդին Զիդան (1998), Լուիշ Ֆիգո (2000), Մայքլ Օուեն (2001թ)։ «Աստղերի» այդ բույլը սկսեցին անվանել «Գալակտիկոս»։ Պերեսի 5 տարի ղեկավարելու ժամանակահատվածում Արքայական ակումբը երկու անգամ հաղթող ճանաչվեց Պրիմերայում և մեկ անգամ Չեմպիոնների Լիգայում։

Ռեալ Մադրիդի խաղացողները տոնում են իրենց հաղթանակը 2008 թ. Իսպանիայի սուպերգավաթում Վալենսիայի դեմ։

Ֆլորենտինո Պերեսի հեռանալուց հետո ակումբի նոր նախագահ ընտրվեց Ռամոն Կալդերոնը։ Նոր ղեկավարի գործելաոճը տարբերվում էր նախորդից։ Նա թիմ հրավիրեց Պրեդրակ Մյատովիչին, որն էլ նշանակվեց սպորտային տնօրենի պաշտոնում, նա մնաց մինչև 2009 թվական։ Կալդերոնի նպատակը չէր հավաքել ակումբում աստղերի, չնայած իր նախընտրական քաչոզարշավում խոստանում էր ձեռք բերել «Մանչեսթեր Յունայթեդի» կիսապաշտպան Կրիշտիանու Ռոնալդուին, ինչը նրա մոտ չստացվեց։ Սակայն թիմը հաղթեց 2007 թվականին Լա Լիգան։ Իսկ 2008 թ.ին արքայական ակումբը հաղթեց իսպանիայի սուպերգավաթը։ Ռամոնի ղեկավարման տարիներին ակումբից հեռացան Ռոբերտո Կառլոսը, Բեքհեմը, Ռոբինիոն, Ռոնալդոն։ 2009-ին Կալդերոնը հրաժարական տվեց, կապված մեծ աղմուկ հանած 2006-ի ընտրությունների կեղծելու մեջ։ Նրա 4 տարիների ղեկավարման ընթացքում Ռեալը երկու անգամ չեմպիոն դարձավ Իսպանիայում։

Պերեսի երկրորդ և Մոուրինյոյի ժամանակներ (2009–2013)[խմբագրել]

Կրիշտիանու Ռոնալդուն

2009-ի հունիսի 1-ին Պերեսը նորից ստանձնեց ակուբի նախագահի պաշտոնը, ի դեպ առանց քվեարկության, քանի որ նրա բոլոր մրցակիցները հանեցին իրենց թեկնածությունը ընտրություններում։[3][4] Նա սկսեց նոր «Գալակտիկոսի» ստղծումը։ Առաջին քայլը, որ նա կատարեց դա Զինեդին Զիդանին իրեն խորհրդականի պաշտոնում նշանակելը եղավ։ Հունիսի 9-ին երկար բանակցություններից հետո Պերեսը ձեռք բերեց իտալական «Միլանից» բրազիլացի կիսապաշտպան Կակային 68 մլն եվրոյով,[5] իսկ հետո գնեց մեկ այլ ոսկե գնդակի դարբնեկիրի՝ Կրիշտիանու Ռոնալդույին Մանչեսթեր Յունայթեդից ռեկոդային £80 միլիոնով։ Պայմանագիրը նախատեսված էր 6 տարի ժամկետով։ Հետո եկան Ռաուլ Ալբիոլը («Վալենսիայից» 15 մլն եվրո), Արբելոայի և Ալոնսոյի (երկուսն էլ «Լիվորպուլից», համապատասխանաբար 4 և 30 մլն եվրո), Բենզեմայի (Լիոնից 35 մլն եվրո) որանսֆերները։ Չնայած այդ ձեռքբերումների ակումբը այդպես էլ չկարողացավ ոչ մի լուրջ մրցանակ նվաճել։ 2009-10 մրցաշրջանում թիմը գրավեց 2-րդ հորիզոնականը՝ առաջ թողնելով «Բարսելոնային», այն դեպքում, երբ Սուպերկլասիկոյի երկու հանդիպումներում էլ նրանք պարտվեցին «Բարսային»։ Չեմպիոնների Լիգայում նույնպես անհաջող հանդես եկան և 1/8 եզրափակիչիից ստիպված եղան հրաժեշտ տալ առաջնությանը։ Իսկ Իսպանիայի գավաթում նրանք արդեն իսկ առաջին տուրում պարտվեցին երկրի 3-րդ դիվիզիոնը ներկայացնող «Ալկորիկոնին»։

Մրցաշրջանի ավարտից հետո ակումբի գլխավոր մարզչի պաշտոնից հեռացվեց Մանուել Պելեգրինին և նշանակվեց նոր մարզիչ՝ պորտուգալացի Ժոզե Մոուրինյոն։[6][7] Նոր սկսվող մրցաշրջանից առաջ Պերեսը իր նախորդ ձեռքբերումների համեմատ ավելի համեստ գտնվեց, նա տրանսֆերային պատուհանի ժամանակ ծախսեց 70 մլն եվրո և թիմ տեղափոխվեցին փորձառու պորտուգալացի պաշտպան Ռիկարդո Կարվալյոն, իսպանացիներ՝ Պեդրո Լեոնը և Սերխիո Կանալեսը, գերմանացիներ՝ Մեսուտ Օզիլը և Սամի Խեդրան, արգենտինացի Անխել Դի Մարիան։ Սակայն ակումբից հեռացավ վերջին 20 տարիների խորհրդանիշ Ռաուլ Գոնսալոսը, ով տեղափոխվեց գերմանական «Շալկե-04»։

Լա Լիգայի 2011–12 մրցաշրջանում, Ռեալ Մադրիդը հաղթեց լիգան, 32-րդ անգամ նվաճելով տիտղոսը դարձավ ռեկորդակիր Լա Լիգայի բոլոր ժամանակներ պատմության մեջ և մրցաշրջանը վերջացրեց ռեկորդային 100 միավորով, խփեց ռեկորդային 121 գոլ և խփած բաց թողած գոլերով ստացավ +89 ցուցանիշը, և ևս մեկ ռեկորդ 16 հյուր ընկալվելիս հաղթանակ և ընդանուր 32 հաղթանակ Լա Լիգայում։[8] Նույն մրցաշրջանում, Կրիշտիանու Ռոնալդուն անցավ 100 գոլի սահմանը իսպանական լիգաներում։[9][10] Իսկ երբ Ռոնալդուն անցավ 101 գոլի սահմանները՝ 92 խաղում, նա անցավ լեգենդար Ֆերենց Պուշկաշի արդյունքը, որը սահմաել էր 100 գոլ 105 խաղում։ 2012-2013 խաղաշրջանում թիմին են միացել Մայքլ Էսսիենն ու Լուկա Մոդրիչը։ Լուկա Մոդրիչը Ռեալ է տեղափոխվել Տոտենհեմից, տրանսֆրի արժեքը կազմում է մոտ 40 միլիոն եվրո, իսկ Մայկլ Էսսիենը վարձավճարով տեղափոխվել է Լոնդոնի Չելսիից։ Սակայն դա էլ չօգնեց որպիսզի նվաճեն երկրի չեմպիոնական տիտղոսը, բայց կարողացան հաղթել սուպեր գավաթը։ Իսկ իսպանիայի գավաթում մեկ քայլ էր բաժանում գավաթը նվաճելուց, սակայն ավելացրած ժամանակում պարտվեցին Ատլետիկո Մադրիդին 2-1 հաշվով (վերջին անգամ Ատլետները Ռեալին հաղթել էին 14-տարի առաջ), Ֆլորենտինո Պերեսը հայտարարել էր մրցաշրջանի վերջում Մոուրինյոյի հրաժարակնի մասին։[11][12] Մոուրինյոն վերադարձավ Անգլիայի Պրեմիեր Լիգայի Չելսի ակումբ, այդ թիմը մարզել էր նաև 2004-ից 2007 թվականներին։

Անչելոտտիի ժամանակներ (2013–)[խմբագրել]

2013 թվականի հունիսի 25-ին, Կառլո Անչելոտտին դարձավ Ռեալ Մադրիդի գլխավոր մարզիչ, փոխարինելով Մոուրինյոյին, կնքելով երեք տարվա պայմանագիր։[13][14]

Մարզաշապիկի հովանավորները և արտադրողները[խմբագրել]

Ժամանակաշրջան Համազգեստը Հովանավորը
1980–1982 Adidas Չի եղել
1982–1985 Zanussi
1985–1989 Hummel Parmalat
1989–1991 Reny Picot
1991–1992 Otaysa
1992–1994 Teka
1994–1998 Kelme
1998–2001 Adidas
2001–2002 Realmadrid.com
2002–2005 Siemens mobile
2005–2006 Siemens
2006–2007 Benq Siemens
2007–2011 bwin
2011–2013
2013–2018 Fly Emirates

Համազգեստի փոփոխությունները[խմբագրել]

1902
1911
1931
1955
1982
1998
2002
2007-2008
2008-2009
2009-2010
2010-2011
2011-2012
2012-2013
2013-2014

Գլխավոր մրցակիցներ[խմբագրել]

Ներկա կազմ[խմբագրել]

Soccer.Field Transparant.png

Կասիլյաս
Ռամոս
Պեպե
Կառվալիու
Մարսելու
Խաբի Ալոնսո
Խեդիրա
Օզիլ
Դի Մարիա
Ռոնալդու
Բենզեմա
Ռեալ Մադրիդի մեկնարկային կազմը 2011-12 մրցաշարում
N Դիրք Խաղացող
1 Իսպանիա ԴՊ Իկեր Կասիլյաս
2 Ֆրանսիա ՊՇ Ռաֆայել Վարան
3 Պորտուգալիա ՊՇ Պեպե
4 Իսպանիա ՊՇ Սերխիո Ռամոս
5 Պորտուգալիա ՊՇ Ֆաբիո Կոենտրաո
6 Գերմանիա ԿՊ Սամի Խեդիրա
7 Պորտուգալիա ՀՐ Կրիշտիանու Ռոնալդու
9 Ֆրանսիա ՀՐ Կարիմ Բենզեմա
11 Ուելս ՀՐ Գարեթ Բեյլ
12 Բրազիլիա ԿՊ Մարսելո
13 Իսպանիա ԴՊ Խեսուս Ֆերնանդես
14 Իսպանիա ԿՊ Խաբի Ալոնսո
15 Իսպանիա ՊՇ Դանիել Կարվախալ
17 Իսպանիա ՊՇ Ալվարո Արբելոա
19 Խորվաթիա ԿՊ Լուկա Մոդրիչ
20 Իսպանիա ՀՐ Խեսե Ռոդրիգես
21 Իսպանիա ՀՐ Ալվարո Մորատա
22 Արգենտինա ՀՐ Անխել Դի Մարիա
23 Իսպանիա ԿՊ Իսկո
24 Իսպանիա ԿՊ Ասիեր Իլյարամենդի
25 Իսպանիա ԴՊ Դիեգո Լոպես

Տրանսֆերներ 2011/2012[խմբագրել]

Եկան[խմբագրել]

Դիրք Խաղացող Նախկին ակումբ
ԿՊ Թուրքիա Նուրի Շահին Գերմանիա Բորուսիա Դորտմունդ
ԿՊ Թուրքիա Համիդ Ալթինթոփ Գերմանիա Բավարիա Մյունխեն
ՀՐ Իսպանիա Խոսե Կալյեխոն Իսպանիա Էսպանյոլ ՖԱ
ԿՊ Նիդերլանդներ Ռոյստոն Դրենտե** Իսպանիա Հերկուլես
ՊՇ Ֆրանսիա Ռաֆայել Վարան Ֆրանսիա Լանս
ՊՇ Պորտուգալիա Ֆաբիո Կոենտրաո Պորտուգալիա Բենֆիկա

Գնացին[խմբագրել]

Դիրք Խաղացող Նոր ակումբ
ԴՊ Լեհաստան Եժի Դուդեկ Կարիերայի ավարտ
ՀՐ Տոգո Էմանուել Ադեբայոր** Անգլիա Մանչեսթեր Սիթի
ՊՇ Իսպանիա Դավիդ Մատեոս* Իսպանիա Ռեալ Սարագոսա
ՊՇ Արգենտինա Էզեկյել Գարայ Պորտուգալիա Բենֆիկա
ԿՊ Իսպանիա Սերխիո Կանալես* Իսպանիա Վալենսիա
ԿՊ Իսպանիա Պեդրո Լեոն Իսպանիա Խետաֆե
ԿՊ ԱրգենտինաՖերնանդո Գագո* Իտալիա Ռոմա
ԿՊ Նիդերլանդներ Ռոյսթոն Դրենտե* Անգլիա Էվերթոն

* Վարձավճարով
** Վարձավճարից

Անձնակազմ[խմբագրել]

Ներկայիս մարզչական անձնակազմ[խմբագրել]

Թիմի մարզիչ՝ Կառլո Անչելոտտին
Դիրք
Գլխավոր մարզիչ Կառլո Անչելոտտի
Մարզիչի օգնական Զինեդին Զիդան
Մարզիչի օգնական Փաուլ Կլեմենտ
Դարպասապահների մարզիչ Ուիլիամ Վեչի
Ֆիտնեսի մարզիչ Դավիդե Անչելոտտի
Ֆիտնեսի մարզիչ Ֆրանցեսկո Մաուրի
Ֆիտնեսի մարզիչ Ջիովանի Մաուրի
Խաղի պատվիրակ Չենդո

Գալակտիկոս[խմբագրել]

Գալակտիկոս

Գալակտիկոս

Նեո Գալակտիկոս

Հայտնի ֆուտբոլիստներ[խմբագրել]

Առաջնություններ[խմբագրել]

Հայրենական[խմբագրել]

Շահողներ (32 - ռեկորդ): 1931–32, 1932–33, 1953–54, 1954–55, 1956–57, 1957–58, 1960–61, 1961–62, 1962–63, 1963–64, 1964–65, 1966–67, 1967–68, 1968–69, 1971–72, 1974–75, 1975–76, 1977–78, 1978–79, 1979–80, 1985–86, 1986–87, 1987–88, 1988–89, 1989–90, 1994–95, 1996–97, 2000–01, 2002–03, 2006–07, 2007–08, 2011–12
Երկրորդ տեղ (21): 1928-29, 1933-34, 1934-35, 1935-36, 1941-42, 1944-45, 1958-59, 1959-60, 1965-66, 1980-81, 1982-83, 1983-84, 1991-92, 1992-93, 1998-99, 2004-05, 2005-06, 2008-09, 2009-10, 2010-11, 2012-13
Շահողներ (18): 1904–05, 1905–06, 1906–07, 1907–08, 1916–17, 1933–34, 1935–36, 1945–46, 1946–47, 1961–62, 1969–70, 1973–74, 1974–75, 1979–80, 1981–82, 1988–89, 1992–93, 2010–11, 2013-14
Երկրորդ տեղ (20): 1902-03, 1915-16, 1917-18, 1923-24, 1928-29, 1929-30, 1932-33, 1939-40, 1942-43, 1957-58, 1959-60, 1960-61, 1967-68, 1978-79, 1982-83, 1989-90, 1991-92, 2001-02, 2003-04, 2012-13
Շահողներ (8): 1988, 1989*, 1990, 1993, 1997, 2001, 2003, 2012
Երկրորդ տեղ (4): 1982, 1995, 2007, 2011
(* Հաղթել են Կոպա դել Ռեյ և Լա Լիգա)
Հաղթողներ (1): 1984–85
Երկրորդ տեղ (1): 1982-83

Եվրոպական[խմբագրել]

Հաղթողներ (9 - ռեկորդ): 1955–56*, 1956–57, 1957–58, 1958–59, 1959–60, 1965–66, 1997–98, 1999–00, 2001–02.
Երկրորդ տեղ (3): 1961-62, 1963-64, 1980-81
(* Առաջին անգամ հաղթողներ)
Շահողներ (3): 1960, 1998, 2002
Երկրորդ տեղ (2): 1966, 2000
Շահողներ (2): 1984–85, 1985–86
Երկրորդ տեղ (2): 1970-71, 1982-83
Շահողներ (1): 2002
Երկրորդ տեղ (2): 1998, 2000

Տես նաև[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  1. sid%253D2834%2526cid%253D191865,00.html «Յունայթեդը բարձրանում է, իսկ Ռեալ Մադրիդը մնում է ամենաբարձրում (անգլերեն)»։ Deloitte UK։ 2008-02-14։ http://www.deloitte.com/dtt/press_release/0,1014, sid%253D2834%2526cid%253D191865,00.html։ Վերցված է 2008-02-16։ 
  2. «Ֆուտբոլային խմբերի արժեվորումներ (անգլերեն)»։ forbes.com։ 2008-04-30։ http://www.forbes.com/lists/2008/34/biz_soccer08_Soccer-Team-Valuations_Revenue.html։ Վերցված է 2008-07-16։ 
  3. «First measures adopted by the Real Madrid Board of Directors»։ Realmadrid.com։ 1 June 2009։ http://www.realmadrid.com/cs/Satellite/en/1202773095983/noticia/ComunicadoOficial/ANNOUNCEMENT_OF_THE_BOARD_OF_DIRECTORS.htm։ Վերցված է 15 August 2011։ 
  4. «Perez to return as Real president». BBC Sport. 1 June 2009. http://news.bbc.co.uk/sport2/hi/football/europe/8076515.stm։ Վերցված է 3 June 2009. 
  5. The Times Madrid Signs Kaká timesonline.co.uk
  6. Tynan, Gordon (28 May 2010). «Mourinho to be unveiled at Madrid on Monday after £7m compensation deal». The Independent (London). http://www.independent.co.uk/sport/football/european/mourinho-to-be-unveiled-at-madrid-on-monday-after-1637m-compensation-deal-1986040.html։ Վերցված է 31 May 2010. 
  7. «Real Madrid unveil José Mourinho as their new coach». BBC Sport. 31 May 2010. http://news.bbc.co.uk/sport2/hi/football/europe/8708315.stm։ Վերցված է 31 May 2010. 
  8. Լա Լիգա 2011–12
  9. «BBC Sport – Cristiano Ronaldo is fastest La Liga player to 100 goals»։ Bbc.co.uk։ 24 March 2012։ http://www.bbc.co.uk/sport/0/football/17502825։ Վերցված է 19 August 2012։ 
  10. «Jose Mourinho, Real Madrid earn vindication after La Liga conquest – La Liga News | FOX Sports on MSN»։ Msn.foxsports.com։ 13 May 2012։ http://msn.foxsports.com/foxsoccer/laliga/story/jose-mourinho-real-madrid-earn-vindication-after-la-liga-conquest-051312։ Վերցված է 19 August 2012։ 
  11. «Jose Mourinho: Real Madrid boss to leave next month». BBC. 20 May 2013. http://www.bbc.co.uk/sport/0/football/22583729. 
  12. «Jose Mourinho: Real Madrid season worst of my career». BBC. 17 May 2013. http://www.bbc.co.uk/sport/0/football/22578880։ Վերցված է 17 May 2013. 
  13. «Carlo Ancelotti, new Real Madrid coach». Real Madrid C.F.. 25 June 2013. http://www.realmadrid.com/cs/Satellite/en/Actualidad_Primer_Equipo_en/1330152799545/noticia/Noticia/Carlo_Ancelotti,_new_Real_Madrid_coach.htm։ Վերցված է 25 June 2013. 
  14. «Official: Real Madrid confirm Ancelotti signing». Real Madrid C.F.. 26 June 2013. http://www.realmadrid.com/cs/Satellite/en/Actualidad_Primer_Equipo_en/1330153439722/noticia/Noticia/Carlo_Ancelotti_has_signed_his_contract_with_Real_Madrid.htm։ Վերցված է 26 June 2013. 
  15. «Լա Լիգա վիճակագրություններ»։ http://en.wikipedia.org/wiki/La_Liga#Performance_by_club։ Վերցված է 2007-09-30։ 
  16. «ՈւԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգա վիճակագրություններ»։ http://en.wikipedia.org/wiki/European_Cup_and_Champions_League_records_and_statistics#By_club։ Վերցված է 2007-09-30։ 
  17. «Ինտերկոնտինենտալ գավաթ»։ http://en.wikipedia.org/wiki/Intercontinental_Cup_%28football%29#By_Team։ Վերցված է 2007-09-30։ 

Գրքեր[խմբագրել]

  • (Իսպաներեն) Dénes, Tamás & Rochy, Zoltán (2002)։ Real Madrid։ Aréna 2000։ ISBN 963-86167-5-X։ 
  • (Անգլերեն) Ball, Phil (2003 New edition)։ Morbo: The Story of Spanish Football։ WSC Books Limited։ ISBN 0-9540134-6-8։ 
  • (Անգլերեն) Ball, Phil (2003)։ White Storm: The Story of Real Madrid։ Mainstream։ ISBN 1-84018-763-8։ 
  • (Անգլերեն) McManaman, Steve & Edworthy, Sarah (2003)։ El Macca: Four Years with Real Madrid։ Simon & Schuster։ ISBN 0-7434-8920-9։ 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել]

Commons-logo.svg