Ատլետիկ Բիլբաո
| Ատլետիկ Բիլբաո | ||||
 |
||||
| Ամբողջական անուն | Athletic Club Bilbao | |||
|---|---|---|---|---|
| Մականուն(ներ) | Առյուծներ | |||
| Անվանում | Ատլետիկ Բիլբաո | |||
| Գույներ | Կարմիր-կանաչ | |||
| Հիմնադրում | 1898 թ. | |||
| Երկիր |  Իսպանիա |
|||
| Քաղաք | Բիլբաո | |||
| Մարզադաշտ | Սան Մամես (մարզադաշտ) | |||
| Ընդունակություն | 40 000 | |||
| Նախագահ | Ֆեռնանդո Գարսիա Մակուա |
|||
| Մարզիչ |  Մարսելո Բիելսա |
|||
| Կայք | ||||
| Լիգա | Լա Լիգա | |||
| 2011-12 | 10-րդ | |||
|
||||
Ատլետիկ Բիլբաո (իսպ.՝ Athletic Club de Bilbao), իսպանական ֆուտբոլային ակումբ Բիլբաո քաղաքից (Բասկերի երկիր)։ Հանդես է գալիս Լա Լիգայում 1928 թվականից ի վեր: 8 անգամ դարձել է Լա Լիգայի հաղթող: Ընդհանուր մրցանակների թվով ակումբը չորրորդն է Իսպանիայում և Մադրիդի «Ռեալի» ու «Բարսելոնայի» հետ միասին այն եզակի ակումբներից է. որոնք չեն լքել Լա Լիգան: Բիլբաոյի «Ատլետիկն» ունի նաև կանանց ակումբ, որը 4 անգամ հաղթել է Իսպանիայի ֆուտբոլի կանանց առաջնությունում։
Բովանդակություն |
Պատմություն [խմբագրել]
Բիլբաո ՖԱ, Ատլետիկ ակումբ և Բիզկայա [խմբագրել]
Ֆուտբոլը Բիլբաոյում տարածում գտավ Բրիտանիայից եկած հանքափորների ու նավաշինարարների և վերադարձած ուսանողների շնորհիվ:
19-րդ դարի վերջին Բիլբաոն հանդիսանում էր կարևոր նավահանգիստ, որտեղ գտնվում էին նավաշինության գործարաններ և երկաթի հանքեր: Այն հանդիսանում էր Իսպանիայի տնտեսության կարևորագույն կենտրոններից մեկը և որպես հետևանք այստեղ էին ուղևորվում բազմաթիվ ներգաղթյալ աշխատողներ: Նրանց մեջ էին նաև հանքափորներ հյուսիս-արևելյան Անգլիայից և նավաշինարարներ Սանդերլենդից, Սաութհեմփտոնից և Պորտսմուտից: Բրիտանացի բանվորները իրենց հետ բերեցին նաև ֆուտբոլ խաղը: 1890-ականների սկզբներին այս բանվորները հիմնեցին Բիլբաո ֆուտբոլային ակումբը:
Նույն ժամանակահատվածում բասկերի երեխաները մեկնում էին Մեծ Բրիտանիա ստանալու բարձր որակավորում ինժեներիայի և կոմերցիայի բնագավառում: Այնտեղ նրանք հետաքրքրվում էին նաև ֆուտբոլով և, վերադառնալով հայրենիք, ֆուտբոլային հանդիպումներ էին կազմակերպում բրիտանացի բանվորների հետ: 1898 թվականին ուսանողների պատկանող գիմնազիաներից մեկում հիմնադրեցին «Ատլետիկ» ակումբը` օգտագործելով անգլիական տերմիններ: 1901 թվականին տեղի ունեցավ հանդիպում «Գարսիա» սրճարանում, որտեղ հաստատվեցին ձևական կանոններ:
1902 թվականին Բիլբաոյի երկու ակումբները միավորվեցին և վերանվանվեցին «Բիզկայա» ակումբ, որը մասնակցեց առաջին Կոպա դել Ռեյի մրցաշարին: Նրանք վերադարձան գավաթով` հաղթելով Բարսելոնային եզրափակչում: Դա էր երկու ակումբների միաձուլման հիմնական պատճառը: Այդ նույն տարում Բասկ ուսանողները հիմնեցին նաև «Ատլետիկ Մադրիդ» ակումբը: Այս ակումբը հետագայում վերանվանվեց «Ատլետիկո Մադրիդ»: Ակումբի հիմնադրման տարեթիվը շատ ժամանակ քննարկումների թեմա է ֆուտբոլի պատմաբանների մոտ: Ակումբը իր հիմնադրման ամսաթիվը համարում է 1898 թվականը, սակայն որոշ պատմաբաններ գտնում են, որ այն հիմնադրվել է 1901-ին կամ 1903-ին:
Ակումբի գույներ [խմբագրել]
«Ատլետիկ Բիլբաոն» սկսեց խաղալ սեփական ձեռքով պատրաստված սպիտակ վերնաշապիկներով, բայց 1902-03 մրցաշրջանում առաջին պաշտոնական վերնաշապիկների գույները դարձան կիսասպիտակ, կիսաերկնագույն, որոնք կրկնօրինակել էին «Բլեքբերն Ռովերսից», որոնք նվիրել էր Խուան Մոզերը: Ավելի ուշ Խուան Էլորդայ անունով մի երիտասարդ ուսանողի Բիլբաոյից, ով ծննդյան տոները անցկացնում էր Լոնդոնում, հանձնարարել էին գնել 25 նոր վերնաշապիկներ, բայց նա չկարողացավ ձեռք բերել բավական քանակությամբ: Սպասելով Բիլբաո գնացող նավին դատարկ ձեռքերով` Էլորդայը որոշեց որ տեղի Սաութհեմփտոն ՖԱ ակումբի գույները համապատասխանում են Բիլբաո քաղաքի գույներին և գնեց նրանցից 50 վերնաշապիկ: Մինչև Բիլբաո հասնելը ակումբի ղեկավարությունը արդեն որոշել էր անմիջապես փոխել ակումբի գույները և 1910 թվականից Ատլետիկ Բիլբաոյի պաշտոնական գուներն էին կարմիր-սպիտակը: Էլորդայի գնած 50 վերնաշապիկներից 25-ը ուղարկեցին «Ատլետիկո Մադրիդին», որպես դուստր ակումբի: Մինչև ակումբի մարզաշապիկների գույների փոխելը միայն մեկ ակումբ էր հանդես գալիս կարմիր-սպիտակ մարզաշապիկներով, դա «Սպորտինգ Խիխոնն» էր 1905 թվականից:[1][2]
Կոպա դել Ռեյ [խմբագրել]
Ակումբը մասնակցել է Արքայական գավաթի խաղարկություններին սկզբնական տարիներից: Առաջին խաղարկության հաղթանակից հետո որպես Բիզկայա Ակումբ, արդեն 1903 թվականին ակումբը հաղթեց արդեն Ատլետիկ Բիլբաո անվանմամբ: 1904 թվականին նրանք ճանաչվեցին հաղթող, քանի որ Մադրիդյան Էսպանյոլը չներկայացավ եզրափակիչ հանդիպմանը: Կարճատև դադարից հետո նրանք նորից տիրացան գավաթին 1911-ին, որից հետո երեք անգամ անընդմեջ հաղթեցին մրցաշարը 1914-1916 թվականներին: Ակումբի աստղ էր համարվում Պիչիչին, որը դարձավ Սան Մամես մարզադաշտում խփած առաջին գոլի հեղինակը նաև դարձավ հետ տրիկի հեղինակ 1915 թվականի եզրափակչում: Ներկայումս Լա Լիգայի լավագույն ռմբարկուներին պարգևատրում են Պիչիչի տիտղոսով:
Առաջին Լա Լիգա [խմբագրել]
«Ատլետիկը» միակ բասկյան ակումբը չէր, երբ Լա Լիգան մեկնարկեց 1920 թվականին: Կային նաև այլ ակումբներ, ինչպիսիք էին «Ռեալ Յունիոնը», «Արանես կլաբ դե Գետհիոն» և «Ռեալ Սոսյեդադը» որոնք նույնպես հանդես էին գալիս Լա Լիգայում: Մինչև 1928 թվականը միայն այս չորս ակումբներն էին ներկայացնում Բասկերի երկիրը, 1930-ին նրանց միացավ «Դեպորտիվո Ալավեսը»: Դա նշանակում էր, որ Լա Լիգայի մրցաշարին մասնակցող 10 ակումբներից 5-ը ներկայացնում էին Բասկերի երկիրը:
Ֆրեդ Պենտլանդի ժամանակաշրջան [խմբագրել]
1921 թվականին «Ռասինգ Սանտանդեր» ակումբից ժամանեց նոր մարզիչ, որի անունն էր Ֆրեդ Պենտլանդ: 1923 թվականին նրա գլխավորությամբ ակումբը նվաճեց արքայական գավաթը: Նա հեղափոխեց ակումբի խաղաոճը` նախապատվությունը տալով կարճ փոխանցումներով խաղին: 1927 թվականին նա լքեց «Ատլետիկը» և ապա մարզեց «Ատլետիկո Մադրիդը», «Ռեալ Օվիեդոն» և Իսպանիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը: 1929 թվականին նա նորից ստանձնեց «Ատլետիկի» մարզչի պաշտոնը և նրա հետ 1930 և 1931 թվականներին նվաճեց Լա Լիգան և արքայական գավաթը միասին: Նա նվաճեց արքայական գավաթը 4 անգամ անընդմեջ 1930-1933 թվականներին և գրավեց Լա Լիգայում երկրորդ հորիզոնականը 1932-ին և 1933-ին: 1931թ. «Ատլետիկը» հաղթեց «Բարսելոնա ՖԱյին» 12–1 հաշվով, որը «Բարսելոնայի» ամենախոշոր պարտությունն է պատմության մեջ:
Ատլետիկո Բիլբաո [խմբագրել]
1941 թվականին ակումբը վերանվանվեց «Ատլետիկո Բիլբաո», համաձայն Ֆրանկոյի հրամանի, որը արգելում էր ոչ իսպանական անվանումների օգտագործումը, ինչպես նաև ակումբում պետք է խաղային միայն Բասկ ֆուտբոլիստներ: Այս նույն տարում տեղի ունեցավ Տելմո Զառաոնաինդիայի նորամուտը: Հաջորդ 13 մրցաշրջաններում նա «Ատլետիկոյում» հանդես գալով խփեց 294 գոլ, իս ազգային հավաքականի կազմում` 20 գոլ: 1950/51 մրցաշրջանի ընթացքում խփելով 38 գնդակ նա 50 տարուց ավել մնում էր ռեկորդակիր մինչև որ նրա ռեկորդը գերազանցեց Մադրիդի «Ռեալի» խաղացող Կրիշտիանու Ռոնալդուն: Այս ժամանակաշրջանի մեկ այլ մեծագույն խաղացող էր Պանիզոն: 1943թ. ակումբը հաղթեց Լա Լիգան և գավաթը միասին, ինչպես նաև պահպանեց գավաթը 1944 և 1945 թվականներին:
1950-ականների սկզբներին «Ատլետիկը» ուներ ուժեղ հարձակողական գիծ, որտեղ խաղում էին այնպիսի խաղացողներ, ինչիսիք էին Զառան, Պանիզոն, Ռաֆա Իրիոնդոն, Վենանսիոն և Ավգուստին Գայնզան: Նրանք օգնեցին ակումբին հաղթել ևս մեկ Արքայական գավաթ 1950 թվականին: Մարզիչ Ֆերդինանդ Դաուչիկի գալով ակումբի գործերը ավելի բարելավվեցին: 1956թ. նրանք նորից դարձան չեմպիոն և գավաթակիր և նվաճեցին գավաթը նաև 1955 և 1958 թվականներին: 1956 թվականին նրանք առաջին անգամ մասնակցեցին եվրոգավաթներին, սակայն դուրս մնացին հետագա պայքարից պարտվելով «Մանչեսթեր Յունայթեդին»:
1930-ականների, 1940-ականների և 1950-ականների ակումբի հաջողությունները օտարերկրյա ֆուտբոլիստներ ունենալու սահմանափակումներն էին: Ակումբներում կարող էին հանդես գալ միայն 3 օտարերկրացի ֆուտբոլիստ, որը նշանակում էր որ 8 տեղացի խաղացող ստիպված էին խաղալ յուրաքանչյուր խաղում: Մինչդեռ Ռեալ Մադրիդը և «Բարսելոնան» շրջանցեցին այս կանոնները` ընդունելով երկքաղաքացի ֆուտբոլիստների, որոնցից էին Ալֆրեդո դի Ստեֆանոն, Ֆերենց Պուշկաշը, Խոսե Սանտամարիան և Լադիսլաո Կուբալան, «Ատլետիկոն» հետևեց սահմանափակման քաղաքականությանը և չունեցավ մանևրելու հնարավորություն: 1960-ականներին, երբ առաջատար էր Ռեալ Մադրիդը, «Ատլետիկո Բիլբաոն» միայն կարողացավ տիրանալ Արքայական գավաթին 1969 թվականին:
Օտարերկրյա ակումբների նման, «Ատլետիկոն» օգտագործեց «Նախահոր կանոնը», ոը թույլ էր տալիս որոշ խաղացողների, որոնք ունեին Բասկյան արմատներ, խաղալ ակումբում: Այն հնարավոր դարձրեց Բարսելոնայում ծնված Արմանդո Մերիոդոյին խաղալ ակումբում: 1960-ականներին այլ խախացողներ ինչպիսիք էին Խեսուս Մարիա Պերեդան, Միգել Ջոնսը, և Խոսե Էուլոգիո Գարատեն նույնպես միացան ակումբին: Մինչդեռ նրանցից ոչ ոք չէր ծնվել Բասկոնիայում, չնայած մեծացել էին Բասկերի երկրում և կարող էին համարվել բասկեր: Գարատեն նույնիսկ ուներ Բասկ ծնողներ:
1970-ականները նույնպես հաջող չէին ակումբի համար, նրանք տիրացան միայն Արքայական գավաթին 1973 թվականին: 1975 թվականի դեկտեմբերին Ռեալ Սոսիեդադի հետ խաղից առաջ «Ատլետիկոյի» խաղացող Իրիբարը և «Սոսեյդադի» ավագ Իգնասիո Կորտաբարիան տեղադրեցին Բասկերի երկրի դրոշը մարզադաշտի կենտրոնում: Սա առաջին հասարակայնորեն տեղադրված դրոշն էր Ֆրանկոյի մահվանից հետո: 1977-ին ակումբը հասավ ՈՒԵՖԱ գավաթի եզրափակիչ, որտեղ պարտվեց «Յուվենթուսին»: Մինչև այժմ նրանք անվանվում են «Ատլետիկ Բիլբաո»:
Կլեմենտեի ժամանակաշրջան [խմբագրել]
1981 թվականին ակումբի մարզիչ դարձավ Խավիեր Կլեմենտեն: Կարճ ժամանակում նա ձևավորեց ամենահոջողակ թիմերց մեկը «Ատլետիկ Բիլբաոյի» պատմության մեջ: Երիտասարդ ֆուտբոլիստներ, ինչպիսիք էին Սանտիագո Ուրկիագան, Միգել դե Անդրեսը, Իզմայել Ուրտուբին, Էստանիսլաո Արգոտեն և Անտոնի Սուբիսարետան միացան վետերաններ Դանիին և Գոյկոեչեային: Նրա պաշտոնավարման առաջին տարում «Ատլետիկը» Լա Լիգայում գրավեց 4-րդ տեղը: 1983 թվականին նրա գլխավորությամբ ակումբը հաղթեց Լա Լիգան, իսկ 1984-ին` Լա Լիգան և Կոպա դել Ռեյը միասին: 1985-ին և 1986-ին ակումբը զբաղեցրեց համապատասխանաբար 3-րդ և 4-րդ հորիզոնականները: Կլեմենտեի «Ատլետիկը» հայտնի էր իր ագրեսիվ խաղաոճով, որի շարժիչ ուժն էր Գոյկոեչեային: Նա փակում էր երկու կիսապաշտպանների միաժամանակ և որպես արդյունք քննադատում էին «Ատլետիկոյին» փակ թիմ լինելու համար, սակայն արդյունավետ:
«Ատլետիկն» այլևս երբեք չունեցավ նման հաջողություններ, ինչպես Կլեմենտեի ժամանակ: Այնպիսի հաջողակ մարզիչներ ինչպիսիք էին Խոսե Անխել Իրիբարը, Հովարդ Կենդալը, Յուպ Հայնկեսը և Խավիեր Իրուրետան անգամ մոտ չկանգնեցին Կլեմենտեի ձեռքբերումներին:
Ֆերնանդեսի ժամանակաշրջան [խմբագրել]
Կլեմենտեից հետո «Ատլետիկի» ամենահաջողակ մարզիչն էր Լուիս Ֆեռնանդեսը, ով ստանձնեց պաշտոնը 1996 թվականին: 1998 թվականին նրա գլխավորած ակումբը գրավեց Լա Լիգայում երկրորդ տեղը և մասնակցեց Չեմպիոնների լիգայի որակավորման փուլին: Ֆեռնանդեսի միջոցով ակումբը ձեռք բերեց ավելի ճկուն քաղաքականություն, նրա ժամանակ ակումբին կարող էր օգնել յուրաքանչյուր ոք, որը ուներ Բասկյան ծագում: Նրանցից էր Պատխի Ֆերեյրան Սալամանկայից և Բիուրունից, բրազիլացի ով գաղթել էր Բասկերի երկիր երիտասարդ տարիքում, խաղաց ակումբում 1980-ականների վերջում: Չնայած այս քաղաքականությանը, երկու բասկեր` Բենջամինը և Ռոբերտո Լոպես Ուֆարտեն, ովքեր ունեին բասկ ծնողներ, չխաղացին ակումբում:
Ֆեռնանդեսի օրոք ակումբ տեղափոխվեցին Բիկսենտ Լիզարազուն, ով Ֆրանսիայում ծնվածառաջին բասկ ֆուտբոլիստն էր, Իսմայել Ուրսայիսը և Խոսե Մարին: «Ատլետիկը» նաև ներգրավում էր բասկյան այլ ակումբների խաղացողների, որի համար մեղադրվում էր որսագողության մեջ: 1995-ին «Ատլետիկ» եկավ Խոսեբա Էչեբերիան տեղի Ռեալ Սոսիեդադ, չնայած ակումբների ակնհայտ թշնամանքին: Նշված խաղացողները հետագայում դարձան ակումբի կորիզը:
Վերջին մրցաշրջաններ [խմբագրել]
Վերջին մրցաշրջաններում «Ատլետիկը» տեղ էր զբաղեցնում հիմնականում մրցաշարային աղյուսակի միջին հորիզոնականներում, իսկ 2005-2006 և 2006-2007 թվականների մրացաշրջաններում պայքար էր մղում բարձրագույն լիգայում մնալու համար: 2006 թվականին, երբ Ատլետիկը Լա Լիգան լքելու վտանգի առաջ էր, 37-րդ փուլում իսկական գոյամարտ եղավ Դեպորտիվո լա Կորունյայի հետ խաղում, որում ակումբը մրցակցի հարկի տակ հաղթեց 2:1 հաշվով: Խավիեր Կլեմենտեն երրորդ անգամ ստանձնեց ակումբի մարզիչի պաշտոնը 2005-ին, երբ ակումբը գտնվում էր վերջին հորիզոնականում: Նա զգալիորեն ուժեղացրեց ակումբի պաշտպանական գիծը և արդյունքում կարողացավ բարելավել ակումբի վիճակը, չնայած դրան նա չմնաց մարզիչի պաշտոնում 2006-2007 մրցաշրջանում: 2006–2007 մրցաշրջանը վատագույնն էր «Ատլետիկի» պատմության ընթացքում, մինչև վերջին տուրը ակումբը գտնվում էր վտանգավոր գոտում, վերջին տուրում հաղթելով «Լևանտեին» 2:0 հաշվով ակումբը կարողացավ միայն պահպանել իր տեղը բարձրագույն խմբում: Ակումբի ղեկավարությունը գտնում էր, որ պահպանել իրենց տեղը Լա Լիգայում ավելի կարևոր է քան մրցանակները: «Էլ Մունդո» պարբերականի 1990-ականներին կատարած հետազոտության արդյունքում պարզվել էր, որ «Ատլետիկի» երկրպագուների 76%-ի կարծիքով, ավելի լավ է լքել Լա Լիգան քան հրաժարվել ֆուտբոլիստների Բասկյան արմատներ ունենալու քաղաքականությունից: «Ատլետիկի» կանանց ակումբը վերջին ժամանակներին ավելի հաջողակ էր, դառնալով Իսպանիայի 4-ակի չեմպիոն 2003-ից 2007 թվականանների ընթացքում:
Ներկա կազմը [խմբագրել]
|
|
Համազգեստի պատմություն [խմբագրել]
Մարզաշապիկների հովանավորներ և արտադրողներ [խմբագրել]
| Ժամանակաշրջան[3] | Մարզաշապիկ արտադրող[3] | Մարզաշապիկի հովանավոր[3] |
|---|---|---|
| 1982-1990 | Adidas | Չի եղել |
| 1990-1999 | Kappa | |
| 1999-1901 | Adidas | |
| 2001-2008 | 100% Athletic | |
| 2008-2009 | Petronor | |
| 2009-2017 | UmbroǍ |
Մարզիչները [խմբագրել]
| 20-րդ դարի մարզիչները[4] | ||||
|---|---|---|---|---|
| Տարի | (1910–63) | Տարի | (1963–00) | |
| 1910-14 |  Մր. Շեպարդ |
1963-64 | Խուան Օչոանտեզանա |
|
| 1914-15 | Բիլի Բարնս |
1964-65 | Անտոնիո Բարոշ (2րդ անգամ) |
|
| 1915-19 | Առանց մարզիչ | 1965-68 | Ագուստին Գայնզա |
|
| 1919-21 | Բիլի Բարնս (2րդ անգամ) |
1968-69 | Ռաֆայել Իրոինդո |
|
| 1921-22 | Մր. Բարտոն |
1969-71 | Ռոնի Ալեն |
|
| 1922-25 | Խուան Արզուագա |
1971-72 | Սալվադոր Արտիգաս |
|
| 1925-26 | Ռալֆ Կիրբի / Ֆրեդ Պենտլանդ |
1972-74 |  Միլորադ Պավիչ |
|
| 1926-29 |  Լիպո Հերցկա |
1974-75 | Ռաֆայել Իրոինդո (2րդ անգամ) |
|
| 1929-33 | Ֆրեդ Պենտլանդ (2րդ անգամ) |
1975-79 | Կոլդո Ագուիրե |
|
| 1933-35 | Պատրիցիո Գայսեդո |
1979-81 |  Հելմուտ Սենեկովիչ |
|
| 1935-37 | Վիլյամ Գարբուտ / Ջ. Մ Օլաբարիա |
1981 | Ինակի Սաեզ |
|
| 1939-41 | Ռոբերտո Էչեվարիա |
1981-86 | Խավիեր Կլեմենտե |
|
| 1940-47 | Խուան Ուրքայզու |
1986-87 | Խոսե Անսել Իրիբար |
|
| 1947-49 | Հենր Ջոն Բագե |
1987-89 | Հովարդ Կենդալ |
|
| 1949-52 | Խոսե Իրարագորի |
1989-90 | Տխետխու Ռոջո |
|
| 1952-54 | Անտոնիո Բարիոս |
1990-91 | Խավիեր Կլեմենտե (2րդ անգամ) |
|
| 1955-57 |  Ֆերդինանդ Դաչիկ |
1991-92 | Ինակի Սաես (2րդ անգամ) / Խեսուս Արանգուրեն |
|
| 1957-58 | Բալտազար Ալբենիզ |
1993-94 |  Յապ Հեյնկես |
|
| 1958-60 | Մարտիմ Ֆրանչիսկո |
1994-95 | Խավիեր Իրուրետա / Խոսե Մարիա Ամարորտու |
|
| 1960-62 | Խուան Անտոնիո Իպինա |
1995-96 | Դրագոսլավ Ստեպանովիչ |
|
| 1962-63 | Անխել Զուբիետա |
1996-00 |  Լուիս Ֆերնանդես |
|
| 21-րդ դարի մարզիչները[4] | ||||
|---|---|---|---|---|
| Տարի | Մարզիչներ | |||
| 2000-01 | Տխետխու Ռոջո |
|||
| 2001-03 | Յապ Հեյնկես (2րդ անգամ) |
|||
| 2003-05 | Էռնեստո Վալվերդե |
|||
| 2005-06 | Խոսե Լուիս Մանդիլիբար / Խավիեր Կլեմենտե (3րդ անգամ) |
|||
| 2006-07 | Ֆելիկս Սարուգարտե / Խոսե Մանուել Էսնալ "Մանե" |
|||
| 2007-11 | Խոակին Կապարոս |
|||
| 2011- | Մարսելո Բիելզա |
|||
Մրցանակներ [խմբագրել]
Տղամարդկանց ֆուտբոլ [խմբագրել]
Ազգային առաջնություններ [խմբագրել]
-
- Հաղթող (8): 1929–30, 1930–31, 1933–34, 1935–36, 1942–43, 1955–56, 1982–83, 1983–84.
- Երկրորդ տեղ (7): 1931–32, 1932–33, 1940–41, 1946–47, 1951–52, 1969–70, 1997–98.
-
- Հաղթող (23[5] ): 1903, 1904, 1910, 1911, 1914, 1915, 1916, 1921, 1923, 1930, 1931, 1932, 1933, 1943, 1944, 1945, 1950, 1955, 1956, 1958, 1969, 1973, 1984.
- Երկրորդ տեղ (13): 1905, 1906, 1913, 1920, 1942, 1949, 1953, 1966, 1967, 1977, 1985, 2009, 2012.
-
- Հաղթող (1): 1984.
- Երկրորդ տեղ (2): 1983, 2009.
-
- Հաղթող (1): 1950.
- Երկրորդ տեղ (1): 1945.
Միջազգային մրցաշարեր [խմբագրել]
-
- Երկրորդ տեղ (1): 1976–1977.
-
- Հաղթող (1): 1967
-
- Երկրորդ տեղ (1): 1956.
-
- Երկրորդ տեղ (1): 1983.
Տեղական մրցաշարեր [խմբագրել]
Բասկյան գավաթ
-
- Հաղթող (1): 1935.
Հյուսիսային առաջնություն
-
- Հաղթող (17): 1914, 1915, 1916, 1920, 1921, 1923, 1924, 1925, 1926, 1928, 1929, 1931, 1932, 1933, 1934, 1939, 1940.
Կանանց ֆուտբոլ [խմբագրել]
-
- Հաղթող (4): 2002–03, 2003–04, 2004–05, 2006–07
|
|||||
Տեղեկագրեր [խմբագրել]
- ↑ Agiriano, Jon։ «Los Colores del Siglo (In Spanish)»։ http://www.canalathletic.com/noticias/2010-01-06/colores-siglo-20100106.html։ Վերցված է 28 February 2011։
- ↑ «Camisetas Inglesas (In Spanish)»։ Athletic Club։ http://www.athletic-club.net/pdfsrevista/234.pdf։ Վերցված է 28 February 2011։
- ↑ 3,0 3,1 3,2 http://www.athletic-club.net/pdfsrevista/234.pdf
- ↑ 4,0 4,1 «Athletic Club trainers»։ Athletic-club.net։ http://www.athletic-club.net/web/main.asp?a=2&b=3&c=9&d=0&idi=2։ Վերցված է 2009-12-03։
- ↑ Note:The number of Copa wins Athletic Club have been credited with is disputed. The 1902 competition was won by Bizcaya, a team made up of players from Athletic Club and Bilbao FC. In 1903 these two clubs merged as Athletic Club. The 1902 cup is on display in the Athletic museum [1] and the club includes it in its own honours list.[2]. However LFP and RFEF official statistics do not include this as an Athletic win.
- ↑ Note:"Eva Duarte Cup" competition was the predecessor of the current "Spanish Supercup", because they face the league champion against the champion of the "Copa del Rey".
