Ֆրենսիս Բեկոն (նկարիչ)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ֆրենսիս Բեկոն
անգլ.՝ Francis Bacon
Francis Bacon artist.jpg
Ծնվել էհոկտեմբերի 28, 1909(1909-10-28)[1][2][3]
ԾննդավայրԴուբլին, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն
Վախճանվել էապրիլի 28, 1992(1992-04-28)[4][5][6][1][7][2][3] (82 տարեկանում)
Մահվան վայրՄադրիդ, Իսպանիա
ՔաղաքացիությունFlag of Ireland.svg Իռլանդիա
Flag of the United Kingdom.svg Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն
ԿրթությունDean Close School?
Մասնագիտություննկարիչ
Ոճմոդեռնիզմ
Ժանրդիմապատկեր
Թեմաներգեղանկարչություն
Ուշագրավ աշխատանքներTriptych, 1976? և Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion?
ՊարգևներՌուբենսի մրցանակ
Կայքfrancis-bacon.com
Francis Bacon (artist) Վիքիպահեստում

Ֆրենսիս Բեկոն (անգլ.՝ Francis Bacon, հոկտեմբերի 28, 1909(1909-10-28)[1][2][3], Դուբլին, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն - ապրիլի 28, 1992(1992-04-28)[4][5][6][1][7][2][3], Մադրիդ, Իսպանիա), անգլիացի նկարիչ- էքսպրեսիոնիստ, կերպարային նկարչության վարպետ: Ստեղծագործության հիմնական թեման եղել է մարդկային մարմինը` մի փոքր ձգված, այլափոխված, վերածված երկրաչափական կերպարի, որը հիմնականում պատկերված է առարկայազուրկ ֆոնին: Եռապատկերը նկարչի ստեղծագործության սիրելի ձևն է: Ինչպես ինքը նկարիչն է նշել, ինքը «պատկերները տեսնում է հաջորդականության մեջ»[8]: Պահպանվել են տարբեր չափերի 28 եռապատկերներ, իսկ մի քանիսը անձամբ հեղինակն է ոչնչացրել. նա խիստ բծախնդրորեն է վերաբերվել իր գործերին[9]: Երիտասարդ հասակում Բեկոնը չի ստացել գեղարվեստական կրթություն և երկար ժամանակ չի կողմնորոշվել ապագա մասնագիտության հարցում` փորձարկելով գործունեության տարբեր ձևեր, այդ իսկ պատճառով նրա ոճը սեփական ընկալումների և փոխազդեցության մեջ գտնվող վառ կերպարների միախառնում է, որը նկատելի է նկարչի բազմաթիվ աշխատանքներում[10]: Նկարչի կյանքում բեկումնային է եղել 1944 թվականը, երբ ստեղծել է «Երեք էտյուդ խաչելության ստորոտին» եռապատկերը, որը հասարակության ուշադրութունն է գրավել իր վառ գույներով, տառապանքի ու ճիչի կոպիտ պատկերումով: Նկարն արժանացել է քննադատների բարձր գնահատանքին: Հետագա աշխատանքները ևս մեծ հետաքրքրություն են առաջացրել` ստանալով ինչպես դրական, այնպես էլ բացասական արձագանքներ: Այսպես` Մարգարետ Թետչերը նրան անվանել է «մարդ, որ նկարում է սարսափելի նկարներ»[11]: Ամեն դեպքում, կյանքի վերջին տարիներին նկարչին ամրացել էր 20-րդ դարի բրիտանացի նշանավոր նկարչի համբավը: Ներկայումս Ֆրենսիս Բեկոնի գործերը բարձր են գնահատվում և ընդգրկված են ամենից բարձր վճարվող նկարների ցանկում:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վաղ տարիներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆրենսիս Բեկոնը ծնվել է 1909 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Դուբլինում` Լոուեր Բեգոտ փողոցի № 63 տանը: Հայրը` կապիտան Էդուարդ Մորտիմեր Բեկոնը, եղել է պաշտոնաթող զինվորական, զբաղվել է ձիաբուծությամբ: Նա ծագել է հին, սակայն ունեզրկված ազգից: Մայրը` Քրիստինա Վինիֆրեդ Լոքսլի Բեկոնը (ծնունդով` Ֆյորտ), եղել է երկաթի մագնատների ընտանիքից, ծագումով Շեֆիլդից[12]: Ընտանիքում մեծացել է 5 երեխա` երեք տղա և երկու աղջիկ, որոնց դաստիարակությամբ զբաղվել է դայակը` Ջեսի Լայթֆուտը: Բեկոնը ջերմ հարաբերությամբ էր կապված դայակի հետ, որը շարունակվել է մինչև վերջինիս մահը 1951 թվականին[13]:

Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ընտանիքը տեղափոխվել է Լոնդոն, որտեղ Ֆրենսիսի հայրը ծառայել է ռազմական նախարարությունում: 1918 թվականին նրանք վերադարձել են Իռլանդիա, սակայն այնտեղ սկսվել է անկախության համար պատերազմ, այնուհետև քաղաքացիական պատերազմ: Դա ընտանիքին ստիպել է մշտապես փոխել բնակության վայրը: Հաճախակի տեղափոխությունների պատճառով Ֆրենսիսի նախնական կրթությունը սահմանափակվել է Չելտնեմի Դին Քլոուզի դպրոցում երկամյա կրթութամբ: Բեկոնի հայրը, ով խստաբարո մարդ է եղել` պուրիտանական բարոյականությամբ, որդուն խիստ է դաստիարակել: Ինչպես հետագայում հիշել է նկարիչը, հայրը ստիպել է նրան ձի հեծնել, չնայած իմացել է, թե ասթմայով տառապող որդու վրա ինչքան վատ կարող է անդրադառնալ ձիերի ու շների հարևանությամբ գտնվելը[14]: 1926 թվականին հայրը Ֆրենսիսին վտարել է տնից այն բանից հետո, երբ նրան տեսել է մոր զգեստը հագնելիս: Բեկոնը տեղափոխվել է Լոնդոն, որտեղ ապրել է շաբաթական երեք ֆունտով, որը նրան էր ուղարկում մայրը, ով նույնպես պատահական աշխատանքով էր վաստակում[15]:

1927 թվականին Բեկոնը հոր պնդմամբ ընտանիքի բարեկամի` Սեսիլ Հարկորտ-Սմիթի հետ վեցամսյա ուղևորություն է կատարել Բեռլին: Հայրը հույս ուներ, որ նախկին զինվորականը դրական ազդեցություն կունենա Ֆրենսիսի վրա: Բեռլինում Ֆրենսիս Բեկոնը հանդիպել է արվեստագետերի հետ, այցելել գիշերային ակումբներ: Այստեղ նա ծանոթացել է Սերգեյ Էյզենշտեյնի և Ֆրից Լանգի հետ: Ինչպես նկարիչն է հետագայում նշել, նրանց աշխատանքները մեծ ազդեցություն են ունեցել իր վրա` հատկապես «Մետրոպոլիսը» և «Պոտյոմկին զրահակիրը»: Հետագա կես տարին Բեկոնն անցկացրել է Ֆրանսիայում` Շանտիիում` ապրելով նշանավոր դաշնակահար տիկին Բոկենտենի հետ: Այստեղ նա սովորել է ֆրանսերեն, այցելել գեղարվեստական ցուցահանդեսներ[16]: Փարիզում Բեկոնն այցելել է Պաբլո Պիկասսոյի ցուցահանդես, ինչից հետո նկարիչ դառնալու որոշում է կայացրել[17]: Այնուհետև վերադարձել է Լոնդոն, հաստատվել Քուինսբերի Մյուս Վեսթ փողոցի № 17 տանը (Հարավային Կենսինգտոն) և զբաղվել ինտերիերի դիզայնով: 1930 թվականին նրա աշխատանքները հայտնվել են «The Studio» ամսագրում որպես 1930 թվականի «բրիտանական դեկորատիվ արվեստի նմուշներ»: Բեկոնը ծանոթացել է Էրիկ Հոլլի հետ, ով դառնում է նրա սիրեկանն ու հովանավորը, և ավստրալացի կուբիստ նկարիչ Ռոյ դե Մեյստրի հետ, ում հետ առաջին անգամ փորձել է յուղաներկով նկարել[18]: 1930 թվականի վերջին նա դարձյալ այցելել է Բեռլին, որտեղ ստացել է կահույքի դիզայնի ու վերականգնման մեծ պատվեր: 1933 թվականի ապրիլին այլ նկարիչների հետ մասնակցել է Մեյոր պատկերասրահում կազմակերպված ցուցահանդեսին, որտեղ նրա «Խաչելություն, 1933» նկարը, որը ստեղծվել էր Պիկասսոյի ազդեցությամբ, ձեռք է բերել հավաքորդ Մայքլ Սեդլերը: Հետագա աշխատանքները, սակայն, ավելի վատ ընդունելության են արժանանում. 1934 թվականի փետրվարին նկարչի անհատական ցուցահանդեսում Բեկոնի նկարները վատ են վաճառվում և «Թայմս» թերթում բացասական արձագանքի են արժանանում, իսկ 1936 թվականի ամռանը Սյուրռեալիստական միջազգային ցուցահանդեսի կազմակերպիչները մերժում են նրան` նրա գործերը համարելով «ոչ բավարար սյուրռեալիստական»[19]: Մի շարք անհաջողություններից հետո Բեկոնը ոչնչացրել է իր նկարների մեծ մասը և որոշ ժամանակ դադարել է նկարել[8]:

1935 թվականին Բեկոնը կրկին այցելել է Փարիզ: Ճանապարհին նա ձեռք է բերել բերանի խոռոչի հիվանդությունների մասին գիրք, որում եղած նկարները մեծ ազդեցություն են գործել նրա հետագա ստեղծագործական կյանքի վրա: 1937 թվականին Բեկոնը մասնակցել է ցուցահանդեսի, որ կազմակերպել էին Հոլլը և Դե Մեյստրը, ծանոթացել է անգլիացի նկարիչ Գրեհեմ Սազերլենդին: 1940 թվականին մահացել է նրա հայրը, և Բեկոնը ժառանգություն է ստացել հոր ամբողջ կարողությունը, քանի որ նրա եղբայրներից ոչ մեկն այդ ժամանակ կենդանի չէր: Երկրորդ աշխարհամարտին Բեկոնը քրոնիկ ասթմայի պատճառով չի զորակոչվել բանակ, սակայն բարեխղճորեն ծառայել է քաղաքացիական պաշտպանությունում: Բեկոնի առողջությունը վատթարացել է, և 1942 թվականին նա լքել է ծառայությունը, ինչից հետո Էրիկ Հոլլի հետ քոթեջ է վարձակալլ Հեմփշիրի մոտակայքում, որտեղ շարունակել է զբաղվել գեղանկարչությամբ, սակայն այս շրջանից ոչ մի նկար չի պահպանվել: 1943 թվականին Բեկոնը վերադարձել է Լոնդոն և հաստատվել Կրոմվելի հրապարակի № 7 տանը, որտեղ Հոլլի հետ ընդհատակյա խաղատուն է բացել[20][21]: Շուտով նա ծանոթացել է նկարիչ Լյուսյեն Ֆրոյդի հետ, ով դարձել է նրա մտերիմ ընկերը: Նրանք միասին այցելել են սրճարաններ, ակումբներ, Սոհոյի խաղատներ: Ֆրոյդի հավաստմամբ նրանք 25 տարի ամեն օր հանդիպել են` սկսած 1940-ական թվականներից: Ֆրոյդը զգալի ազդեցություն է ունեցել Բեկոնի գեղանկարչության վրա. նա դարձել է բազմաթիվ կտավների հիմնական օբյեկտ` «Երկու կերպար» (1953), «Լյուսյեն Ֆրոյդի դիմանկարի էտյուդ» (1964), «Լյուսյեն Ֆրոյդի դիմանկարի երեք էտյուդ» (1966), «Լյուսյեն Ֆրոյդի դիմանկարի երեք գծանկար» (1969): Նրանց մտերմությունն ավարտվել է 1970-ական թվականների սկզբին, երբ ստեղծագործական տարաձայնություններ են առաջացել նրանց մեջ. Ֆրոյդը Բեկոնի վերջին գործերը «սարսափելի» է համարել[22]:

Հաջողություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1944 թվականին Բեկոնը ստեղծել է «Խաչելության կերպարների երեք էտյուդ» եռապատկերը: Այս նկարը Բեկոնի ստեղծագործության անկյունաքարն է համարվում, քանի որ հենց այստեղ է ձևավորվել նրա ինքնատիպ ոճը, որը հետագայում դրսևորվել է նկարչի բոլոր գործերում: Կտավում կոպիտ ձևով վառ նարնջագույն ֆոնին պատկերված են մարդանման երեք պատկերներ, որոնց համար հիմք են ծառայել էրինիաները` դիցաբանական այն կերպարները, որոնք դարձել են Էսքիլեսի «Օրեստիա» եռագրության գլխավոր կերպարները: Նկարի անվանումը կերպարներին կապում է սրբերի հետ, որոնք կրոնական թեմայով գեղանկարչության մեջ ավանդաբար ամրակցվել էին խաչելության ստորոտին[8]: Այս եռապատկերը Բեկոնի մեկ այլ` «Կերպարը բնապատկերում» նկարի հետ 1945 թվականի ապրիլին ներկայացվել է Լեֆևր պատկերասրահում` արժանանալով քննադատների հիացական կարծիքներին: Դրանից հետո Բեկոնին ընդունել են որպես տաղանդավոր ու ազդեցիկ նկարչի[23]: Ինքը նկարիչը եռագրությունը համարում էր իր առաջին հասուն գործը` խոչընդոտելով մինչ այդ նկարված իր աշխատանքների ցուցադրումը հասարակությանը: Մինչև 1953 թվականը եռապատկերը գտնվել է Էրիկ Հոլլի մոտ, այնուհետև հանձնվել Լոնդոնի Թեյթ բրիտանական պատկերասրահին, որտեղ ցուցադրված է մինչ օրս[24]: 1988 թվականին Ֆրենսիս Բեկոնը նկարել է նկարի երկրորդ տարբերակը, որը նախնական բնօրինակից երկու անգամ մեծ է, իսկ ֆոնը ներկայացված է արնանման կարմիրով[25]:

Բեկոնը շատ է ճանապարհորդել: 1946 թվականին նա ուղևորվել է Փարիզ, որտեղ մանրամասն ծանոթացել է հետպատերազմյան ֆրանսիական արվեստին և էքզիստենցիալիզմի գաղափարներին, իսկ 1950 և 1952 թվականներին այցելել է Հարավային Աֆրիկա, ուր ամուսնու մահից հետո տեղափոխվել էր նրա մայրը: Նկարիչը տպավորված է եղել աֆրիկյան բնությամբ ու մշակույթով. այս մոտիվները արտահայտված են «Բնապատկերի էտյուդ» (1952), «Սֆինքս» (1953-1954) նկարներում: 1956 թվականին նկարիչն իր նոր սիրեկանի` Պիտեր Լեյսի հետ եղել է Տանժերում, որտեղ ծանոթացել է Ուիլյամ Սյուարդ Բերրոուզի և Ալլեն Գինզբերգի հետ[26]:

1940-ական թվականների վերջից Բեկոնի մասին սկսել են խոսել որպես բրիտանացի առաջնակարգ նկարչի, նրա աշխատանքներն ավելի ու ավելի հաճախ են ներկայացվել հանդիսատեսի դատին: 1949 թվականի աշնանն ու ձմռանը Լոնդոնի Հանովեր պատկերասրահում կայացել է նկարչի անհատական առաջին խոշոր ցուցահանդեսը[27]: Այնտեղ ներկայացվել են «I—VI գլուխներ» (1948—1949), «Մարդկային մարմնի էտյուդ» (1949) և «Դիմանկարի էտյուդ» (1949) նկարները: «VI գլուխը» Բեկոնի առաջին նկարն է. նրա հիմքում ընկած է Դիեգո Վելասկեսի «Ինոկենտիոս X պապի դիմանկարը» (1650)[28]: Այս կերպարը նկարիչն օգտագործել է իր աշխատանքներում մինչև 1960-ական թվականների սկիզբը[29]: 1953 թվականի հոկտեմբերին Բեկոնը ցուցադրվել է նյույորքյան Դուրլահեր պատկերասրահում. դա առաջին ցուցահանդեսն էր ԱՄՆ-ում, իսկ հաջորդ տարի` Վենետիկի բիենալեում[26]: 1957 թվականին Լոնդոնում ներկայացվել են նրա` Վան Գոգի մոտիվներով նկարները (Բեկոնին հատկապես գրավել է Տարասկոնի ճանապարհի նկարիչը գործը)[30]: Այս ցուցահանդեսի հաջողությունով պատճառաբանված` Մալբորոյի գեղարվեստի պատկերասրահը նկարչի հետ պայմանագիր է կնքել, համաձայն որի` պատկերասրահը վճարել է նրա բոլոր պարտքերը, ինչպես նաև իր վրա պարտավորություն է վերցրել նոր ցուցահանդեսների մասին պայմանավորվելու[15]: 1961 թվականին Բեկոնը տեղափոխվել է Հարավային Քենինգսթոնի Ռիս Մյուզ փողոցի № 7 տուն, որտեղ ապրել է մինչև իր կյանքի վերջը: Տան առաջին հարկում գտնվել է նրա արվեստանոցը, որտեղ տեղափոխվելուց հետո հենց առաջին ամիսներին Բեկոնը ստեղծել է իր առաջին խոշորամասշտաբ գործը` «Խաչելության երեք էտյուդ» անվանումով (1962, 198.2×144.8 սմ): 1962 թվականի մայիսին Թեյթ բրիտանական պատկերասրահում կայացել է Ֆրենսիս Բեկոնի անհատական առաջին ցուցահանդեսը[31]: 1963 թվականին Բեկոնը ծանոթացել է Ջորջ Դայերի հետ, ով դարձել է նրա սիրեկանը` կարևոր տեղ զբաղեցնելով նրա ստեղծագործական կյանքում: Նկարչի խոսքերով ծանոթությունը կայացել է այն ժամանակ, երբ Դայերը փորձել է թալանելու նպատակով իր տուն մտնել: Լինելով սոցիալական ցածր խավից` Դայերը տառապել է ալկոհոլիզմով և 1971 թվականի հոկտեմբերին ինքնասպանություն է կատարել` բարբիտուրատների մեծ չափաբաժին ընդունելով Փարիզի «Hôtel des Saints-Pères» հյուրանոցի իր զբաղեցրած համարում (համարը վարձակալել էր նկարչի հետ): Դրանից երկու օր հետո Մեծ պալատում բացվել է նկարչի ցուցահանդեսը, որտեղ ներկայացվել է 108 նկար, այդ թվում` 11 եռապատկեր. ցուցահանդեսն արժանացել է քննադատների ու հանդիսատեսների բարձր գնահատականին: Նույն թվականին Բեկոնը գլխավորել է ժամանակակից ամենանշանավոր նկարիչների ցանկը, որը կազմել էր ֆրանսիական «Connaissance des Arts» ամսագիրը[32]: Սակայն չնայած մասնագիտական հաջողությանը` նկարիչը հոգեպես ընկճված է եղել և 1972-1973 թվականներին ընդամենը երեք նկարից բաղկացած շարք է նկարել, որն անվանել է «Սև եռապատկերներ». դրանք նվիրված են եղել իր ընկերոջը և լի են մահվան ու վշտի մոտիվներով[33]: Դայերի ինքնասպանությունից հետո Բեկոնը ավելի հաճախ է սկսել ինքնադիմանկարներ նկարել, քանի որ իր բառերով` «մարդիկ իմ շուրջը կարծես ճանճեր լինեն, և բացի ինձնից այլևս որևէ մեկը չկա, որ նկարեմ»[34]:

Ուշ շրջան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1974 թվականին Բեկոնը ծանոթացել է Ջոն Էդվարդսի հետ, ով Սոհոյի սրճարաններից մեկում բարմեն էր: Նրանք դառնում են մտերիմ ընկերներ. նրանց պլատոնական սերը շարունակվել է մինչև նկարչի մահը: Վերջին տարիներին նկարչի առողջությունը հետզհետե վատացել է. 1989 թվականին հեռացնում են նրա երիկամը, սակայն նա դրանից հետո էլ շարունակում էր այցելել զվարճանքի վայրեր` ասելով. «Եթե խմում ես 15 տարեկանից, պետք է ուրախ լինես, որ գոնե մեկ երիկամ է մնացել»: Ի հեճուկս բժիշկների խորհուրդների` 1992 թվականի սկզբին նա ուղևորվում է Իսպանիա: Մադրիդում նրա առողջական վիճակը վատթարանում է, և նրան տեղափոխում են հիվանդանոց, որտեղ էլ ապրիլի 28-ին մահանում է սրտի անբավարարությունից: Աթեիստական աշխարհայացք ունենալու պատճառով հոգեհանգիստն ու թաղումը եկեղեցական արարողակարգով չեն կատարվել: Նրա մարմինն այրել են և փոշին ցանել: Իր ամբողջ կարողությունը` մոտ 11 միլիոն ֆունտ, Բեկոնը կտակել է Ջոն Էդվարդսին[35]:

Ստեղծագործություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ոճ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Չունենալով արհեստավարժ կրթություն` Բեկոնը երկար է մտածել ապագա գործունեության մասին: Նա փորձարկել է 1930-ական թվականներին տարածում ունեցող տարբեր ոճեր, սակայն այդ շրջանից 15 նկար է միայն պահպանվել: Նրա արվեստի վրա զգալի ազդեցություն են ունեցել հովանավորները, այդ թվում` Ռոյ դե Մեյստերը և Էրիկ Հոլլը: Նկարիչն իր համար ուսուցիչ է համարել դասական նկարիչներին` Միքելանջելոյին, Ռեմբրանդտին, Տիցիանին, Էնգրին[36]: Նա հատկապես առանձնացրել է Վելասկեսին և նրա` «Ինոկենտիոս X պապի դիմանկարը», Պաբլո Պիկասսոյի աշխատանքները և Նիկոլա Պուսենի «Մանուկների կոտորածը»[37][38][16]: Բեկոնն իր նկարներում հաճախ է կիրառել փոխառյալ կերպարներ: Այսպես` Լյուսիեն Ֆրոյդի դիմանկարներից մեկում նա պատկերել է Ֆրանց Կաֆկային` հավատացնելով, որ «նրա մեջ Ֆրոյդից ինչ-որ բան կա»[14]:

Որոշ կերպարներ մշտապես հանդիպում են Բեկոնի արվեստում: Այդպիսին է, օրինակ, ճիչը, որը, ինչպես նկարիչն է պնդում, իր արվեստի կատալիզատոր կերպարն է: Բեկոնն այս թեմային ուշադրություն է դարձրել, երբ դիտել է Էյզենշտեյնի «Զրահակիր Պոտյոմկին» ֆիլմը և կարդացել է բերանի խոռոչի հիվանդությունների մասին գիրք: Հետագայում նա այս թեմային անդրադարձել է իր այնպիսի աշխատանքներում, ինչպիսիք են «Խաչելության ստորոտի կերպարների երեք էտյուդ» եռապատկերը և «Ճչացող պապերը» նկարաշարը[39]: Ժիլ Դըլյոզը նշել է, որ «Բեկոնի ճիչերը գործընթաց են, երբ նրա մարմինը դուրս է գալիս բերանով»[40]: Խաչելության թեման Բեկոնի արվեստում դրսևորվել է ամենսկզբից և համարվում է շատ աշխատանքների հիմնարար սկզբունքը: Ինքը նկարիչը պնդել է. «Ես դեռևս չեմ գտել մարդկային զգացմունքներն արտահայտող ավելի հարմար թեմա»: Սյուժեի սկզբնաղբյուր են ծառայել Իզենհայմի խորանը և ֆլորենտացի գեղանկարիչ Չիմաբուեի «Դրոշմը», որը գտնվում է Սանտա Կրոչե բազիլիկում: Սակայն ամեն դեպքում փորձելով չպատկերել կրոնական իրադարձություն, սակայն փոխանցել մարդու մասին ունեցած իր պատկերացումները` նկարիչն ամեն ինչ ձևափոխել է իրեն հարմար ձևով: Դրա օրինակ են «Դրոշմը» (1933), «Դրոշմի հատված» (1950), «Դրոշմի երեք էտյուդ» (1962)[41]: Շատ հաճախ նկարում պատկերված կերպարը տեղադրված է եռաչափ վանդակում[42]: Այս կերպարը բխում է շվեյցարացի քանդակագործ Ալբերտո Ջակոմետիի «Վանդակ» (1950) աշխատանքից: Նրա հետ նկարիչը ծանոթացել է 1960-ական թվականների սկզբին Փարիզի սրճարաններից մեկում: Բեկոնին զարմանալի է թվացել, որ նա, չնայած իր ճանաչմանն ու հարստությանը, շարունակել է աշխատել Մոնպառնաս կայարանին հարակից փոքր արվեստանոցում: Նրանց բարեկամությունը շարունակվել է մինչև 1966 թվականին Ջակոմետիի մահը[43]:

Բեկոնը երբեք չի նկարել բնորդներից` դրանց փոխարեն օգտագործելով լուսանկարներ: Նա ասել է. «Լուսանկարչության հայտնագործումից հետո գեղանկարչությունն ամբողջովին փոխվել է: Իմ ստուդիայում հատակին թաված են պատառոտված լուսանկարներ. ես դրանք օգտագործել եմ ընկերներիս դիմանկարներն անելու համար: Ինձ համար ավելի հեշտ է նկարել լուսանկարից, քան հենց բնորդներից. այդպես ես կարող եմ միայնակ աշխատել և ինձ ավելի ազատ զգալ: Երբ ես աշխատում եմ, ապա ես չեմ ուզում ոչ ոքի տեսնել, նույնիսկ բնորդներին: Այս լուսանկարներն ինձ համար կարծես հիշողության արտապատկերներ լինեն, որոնք օգնում են ինձ հաղորդելու որոշակի գծեր ու մանրամասներ»: Բեկոնը մասամբ օգտվել է Ջոն Դիկինի աշխատանքներից, ով բրիտանական «Վոգ» ամսագրի լուսանկարիչ է եղել: Լուսանկարչի հետ Բեկոնը ծանոթացել է մոտ 1950 թվականին Լոնդոնի ակումբներից մեկում[44]: Որպես բնօրինակ նկարիչը կիրառել է նաև Էդվարդ Մեյբրիջի աշխատանքները, ով 19-րդ դարի ամերիկացի նշանավոր լուսանկարիչ է եղել[45]: Դիկինի լուսանկարներով Բեկոնը նկարել է իր ընկերների դիմանկարների շարքը, որտեղ պատկերված են Լյուսիեն Ֆրոյդը, Հենրիետա Մորաեսը, Իզաբելա Ռոուստորնը[13]:

Հիմնական աշխատանքներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

«1946-ի նկար»[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նկարը նկարված է վուշե կտավին: Նրա մասին Բեկոնը մի հարցազրույցում հիշատակել է. «Դա կատարվեց պատահական: Ես փորձում էի նկարել մի թռչնի, որն իջել էր դաշտի վրա: Դա պետք է ինչ-որ կերպ կապված լիներ այն կերպարների հետ, որոնք ես նկարել էի ավելի վաղ, սակայն անսպասելիորեն գիծը, որը ես նկարել էի, գնաց միանգամայն այլ ուղղությամբ, և հենց դրա շուրջ էլ զարգացում ապրեց ողջ նկարը: Ես մտադրություն չունեի այդպիսի մի բան նկարելու. այդտեղ կարծես մի պատահականությունը վերածվեց մեկ այլ պատահականության»[46]: Նկարը ձեռք է բերել արթ-դիլեր Գրեհեմ Սազերլնդը Էրիկա Բրաուզենից 1946 թվականի աշնանը 200 ֆունտով, իսկ 1948 թվականին այն գնել է Ալֆրեդ Բարը Նյու Յորքի` Ժամանակակից արվեստի թանգարանի հավաքածուի համար, որտեղ էլ նկարը գտնվում է մինչ օրս[47]:

«Ինոկենտի X պապի դիմանկարի էտյուդ»[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ոգեշնչվելով Դիեգո Վելասկեսի աշխատանքով` Բեկոնը մինչև 1960-ական թվականների սկիզբը նկարել է մոտ 40 կտավ այս սյուժեով, որը ստացել է «Ճչացող պապեր» անվանումը: Նկարում պատկերված է Հռոմի պապը` ճերմակ հագուստով, որը նստած է գահավորակին, սակայն նրա վեղարը մանուշակագույն է, իսկ ֆոն ծառայող վարագույրը` ավելի մուգ, որոնք կարծես ծածկում են պապի կերպարը: Նրա բերանը բաց է. ստեղծված է ճիչի տպավորություն, որը խլացվում է մուգ, հագեցած գույնով[28][29]: Իր «Զգացողության տրամաբանություն» աշխատությունում ֆրանսիացի փիլիսոփա Ժիլ Դըլյոզը նկարը համարում է «դասական ստեղծագործության վերաիմաստավորման» օրինակ: 1980 թվականից նկարը ցուցադրված է Այովա նահանգի Դե Մոյն քաղաքի արվեստի կենտրոնում[48]:

«Լյուսյեն Ֆրոյդի դիմանկարի երեք ուրվանկար» եռապատկեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Եռապատկերը ստեղծվել է երկու նկարիչների մտերմության ու բեղմնավոր համագործակցության շրջանում: Նկարներից յուրաքանչյուրում պատկերված է Լյուսյեն Ֆրոյդի աղավաղված կերպարը` նստած հյուսկեն աթոռին, շագանակագույն-նարնջագույն ֆոնին: Հետևի պլանում մահճակալի հետնամասն է, որն աղերսներ ունի Ջոն Դիկինի լուսանկարի հետ, որից Բեկոնն օգտվել է նկարը նկարելիս: Գունային երանգներն այստեղ ավելի վառ են, քան նկարչի այլ նկարներում: Նկարն առաջին անգամ ցուցադրվել է 1970 թվականին Թուրինում, այնուհետև` 1971-72 թվականներին Փարիզի Գրան Պալե ցուցահանդեսում[49]: 1999 թվականից իտալացի հավաքորդ Ֆրանչեսկո դե Սիմոնե Նիկեզեի շնորհիվ եռապատկերի նկարներն ամբողջացել են մեկ տեղում[50]: 2013 թվականի ժամանակավոր ցուցահանդեսից հետո նոյեմբերի 12-ին եռապատկերը Նյու Յորքի Քրիստիս աճուրդում վաճառվել է 142.4 միլիոն դոլարով` դառնալով աճուրդում մինչ այդ վաճառված ամենաթանկ նկարը[51]: Այն ձեռք է բերել Լաս Վեգասի խաղատներից մեկի տիրոջ կինը` Էլեյն Ուինը[52]:

Սև եռապատկերներ («Ջորջ Դայերի հիշատակին», «Եռապատկեր, օգոստոս 1972» և «Եռապատկեր, մայիս-հունիս 1973»)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս աշխատանքները միավորված են մեկ շարքում, քանի որ դրանք ստեղծվել են նկարչի սիրեկանի` Ջորջ Դայերի մահվանը հաջորդող կարճ ժամանակահատվածում` 1971 թվականի աշնանը: Դրանք նման են թեմայով, ոճական ձևավորմամբ: Նկարներում արտացոլված են մահվան հանգամանքներն ու կորստի վիշտը: Բեկոնն ասել է. «Մարդիկ ասում են, որ մահը մոռացվում է, սակայն դա այդպես չէ: Ի վերջո, իմ կյանքը շատ դժբախտ է, քանի որ բոլոր մարդիկ, ում ես իրապես սիրել եմ, մահացել են, սակայն ես չեմ դադարում նրանց մասին մտածելուց. ժամանակը չի բուժում»[53]: Ներկայումս 1972 թվականին ստեղծված եռապատկերը և «Ջորջ Դայերի հիշատակին» նկարը ցուցադրվում են Թեյթ բրիտանական պատկերասրահում, իսկ «Եռապատկեր, մայիս-հունիս 1973» նկարը 1989 թվականին 6.3 միլիոն դոլարով վաճառվել է շվեյցարացի մի հավաքորդի[54][55][56]:

Արվեստի շուկա[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մեր ժամանակներում Բեկոնի աշխատանքները հավաքորդների շրջանում մեծ պահանջարկ են վայելում. 2007 թվականին Կատարից մի շեյխի ընտանիք 53 միլիոն դոլարով ձեռք է բերել «Ինոկենտի X պապի դիմանկարի էտյուդ` կարմիր ֆոնին» նկարը, իսկ հաջորդ տարի «Եռապատկեր, 1976» նկարը Սոթբիս աճուրդում 86.3 միլիոն դոլարով ձեռք է բերել Ռոման Աբրամովիչը[57][58]: 2013 թվականի նոյեմբերին «Լյուսիեն Ֆրոյդի դիմանկարի երեք ուրվապատկեր» նկարը վաճառվել է ռեկորդային 142.4 միլիոն դոլարով: 2014 թվականի փետրվարին ամերիկացի մի գնորդ, ով չի ցանկացել հրապարակել իր անունը, ձեռք է բերել «Ջոն Էդվարդսի դիմանկարի երեք էտյուդ» նկարը (1966) 70 միլիոն դոլարով[59]: Մայիսին «Ջոն Էդվարդսի դիմանկարի երեք էտյուդ» նկարը նկարը (1984) Քրիստիս աճուրդում վաճառվել է 80.8 միլիոն դոլարով[60]:

Կինոյում, թատրոնում և գրականության մեջ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆրենսիս Բեկոնի և Ջորջ Դայերի հարաբերությունների մասին նկարահանվել է «Սերը սատանա է. Ֆրենսիս Բեկոնի դիմանկարի ուրվագծեր» ֆիլմը (1998), որտեղ գլխավոր դերերը մարմնավորել են Դերեք Ջեկոբին և Դենիել Քրեյգը:

Նկարչի մանրամասն կենսագրությունը գրել է Մայքլ Պեպիատը` «Ֆրենսիս Բեկոն. հանելուկի կազմախոսություն» վերնագրով: Բացի այդ` Բեկոնի արվեստը մեկնաբանել է ֆրանսիացի փիլիսոփա Ժիլ Դըլյոզը իր «Ֆրենսիս Բեկոն. զգացողության տրամաբանություն» գրքում (1981): Գրող Ջոնաթան Լիտելը նկարչի ստեղծագործությանն է նվիրել «Եռապատկեր. երեք էտյուդ Ֆրենսիս Բեկոնի մասին» գիրքը (2010):

2015 թվականին Բեռնում Թիմ Բերենը և Ֆլորիան Պաչովսկին (Overhead Project ստեղծագործական միություն) բեմադրել են «Ֆրենսիս Բեկոն» բալետը[61]:

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Алексей Мокроусов. После конца света (о Фрэнсисе Бэконе) // Иностранная литература, 1998, № 7.
  • Мишель Лейрис. Большая игра Фрэнсиса Бэкона // Пространство другими словами: Французские поэты XX века об образе в искусстве. СПб: Изд-во Ивана Лимбаха, 2005, с.115-123.
  • Жиль Делёз. Фрэнсис Бэкон. Логика ощущения. М: Изд-во Machina, 2011, 200 стр, илл.
  • Джонатан Литтелл. Триптих. Три этюда о Фрэнсисе Бэконе. М: Изд-во Ad Marginem, 2013, 144 стр, илл.
  • Sylvester, David. Looking back at Francis Bacon. London: Thames and Hudson, 2000. ISBN 0-500-01994-0
  • Peppiatt, Michael. Francis Bacon: Anatomy of an Enigma. Constable & Robinson, 2012. ISBN 978-1-84529-731-2

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Encyclopædia Britannica
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Discogs — 2000.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Internet Speculative Fiction Database — 1995.
  4. 4,0 4,1 4,2 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  5. 5,0 5,1 5,2 Francis Bacon
  6. 6,0 6,1 6,2 Francis Bacon — 2006. — ISBN 978-0-19-977378-7, 978-0-19-989991-3
  7. 7,0 7,1 7,2 SNAC — 2010.
  8. 8,0 8,1 8,2 «Francis Bacon — Portraits of Anxiety and Alienation» (անգլերեն)։ Artyfactory։ Վերցված է 2015-02-01 
  9. Сильвестер, Дэвид Looking back at Francis Bacon. — с. 107: Thames and Hudson, 2000. — 272 с.
  10. Пеппиат, Майкл Francis Bacon: Anatomy of an Enigma. — с. 41-42: Constable & Robinson, 2012. — 448 с.
  11. «Francis Bacon, 82, Artist of the Macabre, Dies» (անգլերեն)։ The New York Times։ Վերցված է 2015-02-01 
  12. «Biography 1909-26» (անգլերեն)։ The Estate of Francis Bacon։ Վերցված է 2015-02-05 
  13. 13,0 13,1 «Francis Bacon's Women» (անգլերեն)։ Dangerous Minds։ 2012-01-20։ Վերցված է 2015-02-05 
  14. 14,0 14,1 «Notes Towards a Portrait of Francis Bacon» (անգլերեն)։ Dangerous Minds։ 2011-07-14։ Վերցված է 2015-02-05 
  15. 15,0 15,1 «Francis Bacon — Tate» (անգլերեն)։ Tate Gallery։ Վերցված է 2015-02-05 
  16. 16,0 16,1 «Biography 1926-28» (անգլերեն)։ The Estate of Francis Bacon։ Վերցված է 2015-02-05 
  17. «The Crucifixion of Francis Bacon» (անգլերեն)։ Gadfly Online։ Վերցված է 2015-02-05 
  18. «Biography 1929-32» (անգլերեն)։ The Estate of Francis Bacon։ Վերցված է 2015-02-05 
  19. «Biography 1933-38» (անգլերեն)։ The Estate of Francis Bacon։ Վերցված է 2015-02-05 
  20. «Biography 1939-44» (անգլերեն)։ The Estate of Francis Bacon։ Վերցված է 2015-02-05 
  21. Сильвестер, Дэвид Looking back at Francis Bacon. — с. 257: Thames and Hudson, 2000. — 272 с.
  22. Martin Gayford (2013-12-14)։ «Friends, soulmates, rivals: the double life of Francis Bacon and Lucian Freud» (անգլերեն)։ The Spectator։ Վերցված է 2015-02-05 
  23. «Collection Online: Francis Bacon — Three Studies for a Crucifixion» (անգլերեն)։ Музей Соломона Гуггенхайма։ Վերցված է 2015-02-05 
  24. «Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion» (անգլերեն)։ Tate Gallery։ Վերցված է 2015-02-05 
  25. «Second Version of Triptych 1944» (անգլերեն)։ Tate Gallery։ Վերցված է 2015-02-05 
  26. 26,0 26,1 The Estate of Francis Bacon | Biography(անգլ.)
  27. Hanover Gallery | Artist Biographies(անգլ.)
  28. 28,0 28,1 The Estate of Francis Bacon | Exhibitions Արխիվացված է Հունիս 6, 2014 Wayback Machine-ի միջոցով:(անգլ.)
  29. 29,0 29,1 The truth behind Francis Bacon’s 'screaming' popes | Art | Phaidon(անգլ.)
  30. On the Road to Tarascon: Francis Bacon Meets Vincent van Gogh(անգլ.)
  31. The Estate of Francis Bacon | Biography(անգլ.)
  32. Catalogues | Francis Bacon MB Art Foundation Արխիվացված է Հունվար 28, 2015 Wayback Machine-ի միջոցով:(անգլ.)
  33. The Estate of Francis Bacon | Biography(անգլ.)
  34. Francis Bacon Biography, Art, and Analysis of Works | The Art Story(անգլ.)
  35. The Estate of Francis Bacon | Biography(անգլ.)
  36. Сильвестер, Дэвид Looking back at Francis Bacon. — с. 13: Thames and Hudson, 2000. — 272 с.
  37. «Mr. Burgher's Art Facts — Francis Bacon» (անգլերեն) 
  38. Picasso and Bacon: two giants of art: Art Gallery NSW(անգլ.)
  39. E-3 Francis Bacon | Derek Caswell(անգլ.)
  40. Notes from ‘Francis Bacon: The Logic of Sensation’ by Gilles Deleuze(անգլ.)
  41. Francis Bacon: The Dynamic Reality of The Crucifixion Արխիվացված է Հունիս 7, 2014 Wayback Machine-ի միջոցով:(անգլ.)
  42. Сильвестер, Дэвид Looking back at Francis Bacon. — с. 36: Thames and Hudson, 2000. — 272 с.
  43. The Estate of Francis Bacon | Bacon’s World Արխիվացված է Հունիս 6, 2014 Wayback Machine-ի միջոցով:(անգլ.)
  44. Influence and Inspiration: Francis Bacon’s Use of Photography Արխիվացված է Ապրիլ 9, 2014 Wayback Machine-ի միջոցով:(անգլ.)
  45. Francis Bacon & Photography — Cedric Arnold(անգլ.)
  46. Great interviews of the 20th century | Interviews with Francis Bacon by David Sylvester in 1963, 1966 and 1979(անգլ.)
  47. MoMA | The Collection | Francis Bacon. Painting, 1946(անգլ.)
  48. Des Moines Art Center(անգլ.)
  49. Francis Bacon’s Three Studies Of Lucian Freud An Icon Of Twentieth Century Painting | Press Release | Christie’s(անգլ.)
  50. Francis Bacon triptych smashes art auction record | Telegraph(անգլ.)
  51. Francis Bacon (1909—1992) | Three Studies of Lucian Freud | Post-War & Contemporary Art Auction | 20th Century, Paintings | Christie’s(անգլ.)
  52. Buyer of $142.4 Million Bacon Triptych Identified as Elaine Wynn | The New York Times(անգլ.)
  53. «Francis Bacon: Time Does Not Heal» (անգլերեն)։ Արխիվացված է օրիգինալից 2014-06-06-ին 
  54. Triptych — August 1972, Francis Bacon | Tate(անգլ.)
  55. In Memory of George Dyer 1971, Francis Bacon | Tate(անգլ.)
  56. «Esther Grether - Biography» (անգլերեն) 
  57. Francis Bacon claims his place at the top of the market | The Art Newspaper(անգլ.)
  58. Roman Abramovich brings home the $86.3m Bacon and the $33.6m Freud | The Art Newspaper(անգլ.)
  59. Francis Bacon Work Sells for $70 Million at Christie’s Auction | The New York Times(անգլ.)
  60. Three Studies for a portrait of John Edwards | Christie’s(անգլ.)
  61. Алексей Мокроусов // Ведомости (2016-06-07)։ «Творчество Фрэнсиса Бэкона стало балетом»։ Վերցված է 2016-12-30