Հուգո Սիմբերգ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Հուգո Սիմբերգ
Hugo Simberg - Omakuva.jpg
Ի ծնեֆին.՝ Hugo Gerhard Simberg
Ծնվել էհունիսի 24, 1873(1873-06-24)[1][2][3][…]
ԾննդավայրՀամինա, Կյումենլաակսո, Հարավ-Ֆինլանդական շրջան, Ֆինլանդիա[4]
Վախճանվել էհուլիսի 12, 1917(1917-07-12)[5][6][3][…] (44 տարեկան)
Մահվան վայրԷհտյարի, Հարավային Օստրոբոտնիա, Վաասա նահանգ, Ռուսական կայսրություն
ԱզգությունՖինլանդիայի շվեդախոս բնակչություն
ՔաղաքացիությունՖինլանդիա[7]
Մասնագիտություննկարիչ, քանդակագործ և ճարտարապետ
Ոճսիմվոլիզմ
Թեմաներգեղանկարչություն
Ուշագրավ աշխատանքներՄահվան պարտեզ, Հրաշագեղ ծաղիկը և Վիրավոր հրեշտակը
ՀայրԹոմ Սիմբերգ
Hugo Simberg Վիքիպահեստում

Հուգո Սիմբերգ (ֆին.՝ Hugo Simberg, հունիսի 24, 1873(1873-06-24)[1][2][3][…], Համինա, Կյումենլաակսո, Հարավ-Ֆինլանդական շրջան, Ֆինլանդիա[4] - հուլիսի 12, 1917(1917-07-12)[5][6][3][…], Էհտյարի, Հարավային Օստրոբոտնիա, Վաասա նահանգ, Ռուսական կայսրություն), ֆինն նկարիչ և գծանկարիչ, ֆիննական սիմվոլիզմի ամենահայտնի ներկայացուցիչը: Հայտնի է իր գործերով, որոնք ներկայացնում են բազմաչափ պատկերներ, կյանք և մահ, հրեշտակներ և սատանաներ: Տամպերեի Սուրբ Հովհաննես Աստվածածին տաճարի որմնանկարների և վիտրաժների հեղինակ: Սիմբերգի «Վիրավոր հրեշտակը» նկարը, որը պատկերում է պատգարակի վրա հրեշտակ տեղափոխող երկու տղաների, համարվում է հյուսիսային սիմվոլիզմի այցեքարտը․ տարածված է և կիրառվում է կազմերի և նկարազարդումների ժամանակ:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հուգո Սիմբերգը ծնվել է զինվորականի բազմանդամ ընտանիքում: Ութ տարեկան հասակում նա ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Վիբորգ, որն այդ ժամանակ Ֆինլանդիայի մշակութային կենտրոններից մեկն էր: Ընտանիքն ամռանը մեկնել է Ֆիննական ծոցի ափին գտնվող Նիեմենլաուտտու քաղաք: Հուգո Սիմբերգը, դառնալով հայտնի նկարիչ, Ֆիննական ծոցի ափին ստուդիա է կառուցել, իսկ նրա ստեղծագործություններում նշանակալի տեղ են գրավում ափամերձ բնապատկերները[8]: 1891 թվականին ընդունվել է Վիբորգի արվեստասերների նկարչության դպրոց, հետագայում սովորել է (1893-1895) Հելսինկիի Ֆիննական արվեստի ընկերության գեղարվեստի դպրոցում, որտեղ նրա ուսուցիչներից է եղել հայտնի նկարիչ Հելենա Շերֆբեկը[9]: Դրանցից ոչ մեկը նա չի ավարտել, քանի որ դասավանդումը նրան դուր չի եկել[10]: Որոշելով ինքնուրույն կրթություն ստանալ՝ Հուգո Սիմբերգը դիմել է Ֆինն հայտնի նկարիչ-սիմվոլիստ Աքսելի Գալլեն-Կալելային, որը բնակվում էր Տամպերեի մերձակայքում գտնվող Ռուովեսի քաղաքում: 1895-1897 թվականներին Սիմբերգը դասեր է ստացել Գալլեն-Կալելայից: Դեռևս 1895 թվականին նրա վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել Առնոլդ Բյոկլինը, որի մասին գրել է, որ նա «համարվում է Աստծու տված նկարիչ և բոլորը պետք է խոնարհվեն նրա առաջ»[11]:

1896 թվականին Սիմբերգը ճամփորդել է Եվրոպայում՝ այցելելով Լոնդոն ու Փարիզ, ծանոթացել եվրոպական ժամանակակից արվեստին: Նրա վրա մեծ ազդեցություն են ունեցել Էդվարդ Բյորն-Ջոնսը և պրեռաֆայելիտները[11][12]: Հետագայում 1903-1904 և 1910 թվականներին նա երկար ժամանակ աշխատել է Փարիզում: 1896 թվականի աշնանը նա առաջին անգամ մասնակցել է ֆինն նկարիչների աշնանային ցուցահանդեսին և ներկայացրել մի քանի նկարներ, որոնք դրական գնահատականների են արժանացել քննադատների կողմից: Այս նկարները կատարվել են Սիմբերգի բոլոր աշխատանքներին բնորոշ ոճով՝ զուգակցելով սիմվոլիզմը բանահյուսական մոտիվների հետ: 1897 թվականին նա այցել է Իտալիա, որտեղ նրա վրա խորը տպավորություն են թողել 16-րդ դարի Վերածննդի դարաշրջանի վարպետների աշխատանքները:

«Սատանան կաթսայի մոտ» (ջրաներկ, 1897), Ատենեում պատկերասրահ, Հելսինկի

Աշնանային ցուցահանդեսին ներկայացված Սիմբերգի աշխատանքները 1898 թվականին կրկին արժանացել են դրական գնահատականների, որից հետո Հուգո Սիմբերգն ընդունվել է Ֆինլանդիայի նկարիչների միություն և նկարչության ուսուցչի պաշտոն ստացել Վիբորգի արվեստասերների նկարչական դպրոցում: 1899 թվականին նա ճանապարհորդել է Կովկասում, եղել Թբիլիսիում և Դաղստանում, ինչի արդյունքում ստեղծվել են միտումնավոր բարելավված գույներով լեռնային մթնոլորտային բնապատկերներ[8]:

1900 թվականին Փարիզում կայացած համաշխարհային ցուցահանդեսում Սիմբերգը պատվո դիպլոմ է ստացել «Աշուն» (1895) կտավի համար: 1902 թվականի աշնանը նկարիչը լուրջ նյարդային խեղում է ունեցել և մինչև 1903 թվականի գարուն բուժվել է Հելսինկիի Կալիոյի հիվանդանոցում: Հիվանդանոցից դուրս գալուց հետո նա ստեղծել է իր ամենահայտնի կտավը՝ «Վիրավոր հրեշտակը»[13]: Դեռ 1902 թվականին նկարիչը թոշակ է ստացել Եվրոպա մեկնելու համար և 1903-1904 թվականներին այցելել է Իտալիա, Իսպանիա, Հյուսիսային Աֆրիկա, ինչպես նաև աշխատել է Ֆրանսիայում[14]: 1904 թվականին դիմանկարների նկարչության ազգային մրցույթում արժանացել է առաջին մրցանակի: Նույն թվականին հրաման է ստացել նկարել Տամպերեի Սուրբ Հովհաննես ավետարանիչի եկեղեցին (հետագայում՝ տաճար):

1907 թվականին Սիմբերգը Լոնդոնով ճանապարհորդել է Նյու Յորք: Վերադառնալով Ֆինլանդիա՝ նա ուսուցչական պաշտոն է ստանձնել Հելսինկիի Ֆիննական արվեստի միության արվեստի դպրոցում և այն պահել մինչև իր մահը՝ 1917 թվականը: 1908 թվականին Փարիզում ֆիննական արվեստի ցուցահանդեսի համար ընտրվել է Սիմբերգի քսան աշխատանք, ինչը Ֆինլանդիայից դուրս առաջին նման մեծ ցուցահանդեսն էր: Ցուցահանդեսին մասնակցող 23 նկարիչներից միայն երկուսը (Գալլեն-Կալելան և Էնկելը) ներկայացրել են իրենց աշխատանքների ավելի շատ մասը: Սիմբերգն իր վերջին արտասահմանյան ուղևորությունը կատարել է 1910 թվականին՝ այցելելով Նիդեռլանդներ, Բելգիա և Ֆրանսիա, որտեղ կրկին ստացած կրթաթոշակի շնորհիվ կարողացելն է երկար մնալ: 1910 թվականից հետո Հուգո Սիմբերգը ավելի ու ավելի է հոգնել Հելսինկիի գեղարվեստական շրջանակներից և աստիճանաբար հեռացել գեղանկարչությունից: Հայտնի են այս տարիների նկարչի շատ քիչ գործեր, որոնք հիմնականում փոքր գրաֆիկական աշխատանքներ են: 1910 թվականին նա ամուսնացել է Աննա Բրեմերի հետ: Նրանք ունեցել են երկու երեխա[14]:

Սիմբերգը չի սիրել պարզաբանել իր ստեղծագործությունների սիմվոլիկան[9], և դրանք բաց են եղել մեկնաբանության համար:

Սիմբերգի պահպանված աշխատանքների մեծ մասը գրաֆիկական աշխատանքներ են: Նրա աշխատանքների ճնշող մեծամասնությունը գտնվում է Ֆինլանդիայում, շատերը՝ Հելսինկիի և Տամպերայի թանգարաններում: Նրա աշխատանքների ամենամեծ հավաքածուն գտնվում է Ֆիննական ազգային պատկերասրահում (Ատենեում պատկերասրահ):

Ստեղծագործություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գյուղացին և մահը դրախտի և դժոխքի դարպասների առջև (կտավների վրա փակցված երկու ջրաներկ, 1897), Ատենեում պատկերասրահ, Հելսինկի

19-րդ դարի վերջին ֆիննական գեղանկարչության մեջ սկսվեց ակադեմիական ավանդույթներից հեռանալու գործընթաց: Ուղղություններից մեկը, որը կրկնում էր Պոլ Գոգենի պոնտավենյան դպրոցի վերափոխումները, գնում էր սիմվոլիզմի և մոդեռնիզմի ուղիով՝ կենտրոնանալով վաղ («պրիմիտիվ») Վերածննդի և գոթիկայի արվեստի, ինչպես նաև ավանդական մշակույթների վրա: Ֆինլանդիայում այս ուղղության հիմնական ներկայացուցիչը Ակսելի Գալլեն-Կալլելան էր, որի մոտ սովորել էր Հուգո Սիմբերգը[15]:

Նկարչի վաղ շրջանի աշխատանքներում տեսանելի են պրիմիտիվիզմի առանձնահատկությունները, որոնք հետագայում զարգանում և դառնում են նրա ստեղծագործության կարևոր մասը: Սիմբերգի վաղ շրջանի փոքր ֆորմատի աշխատանքները հիշեցնում են միջնադարյան ձեռագրերի նկարազարդումներ: Դրանք հայտնվեցին այն ժամանակ, երբ նա սովորում էր Գալլեն-Կալլելայի մոտ: Վերջինս աշխատել է 1890-ականների վերջին հիմնականում էպիկական մոտիվներին նվիրված մեծ կոմպոզիցիաների վրա: Այս թեմաներն ընդհանրապես չէին հետաքրքրում Սիմբերգին, և նա ուսուցչից վերցրեց առաջին հերթին աշխատանքների պարզությունն ու բնության պատկերները՝ որպես ոգեշնչման աղբյուր: Ռուովեսիում ստեղծված նրա առաջին աշխատանքները ցրտահարությունն ու աշունը պատկերող գուաշով գործերն էին: Գալլեն-Կալելայի պնդմամբ Սիմբերգը հետագայում ստեղծեց նույն գործերի տեմպերային տարբերակները, քանի որ տեմպերան կտավներին տալիս էր հնագույն բնույթ՝ հիշեցնելով հին վարպետներին[16]:

Չնայած Սիմբերգի վրա տարբեր արվեստագետների, մասնավորապես՝ Գալլեն-Կալլելայի, Բոքլինի և Մագնուս Էնկելի զգալի ազդեցությանը, նա երբեք չի փորձել ընդօրինակել նրանց կամ պատճենել նրանց ոճը: Ավելին, նկարչի աշխատանքը զուտ անհատական է և նման չէ այս նկարիչներից ոչ մեկին: Այսպես, օրինակ, Գալլեն-Կալլելայի աշխատանքներում մահը միանշանակ համարվում է ողբերգություն և այն պատկերող նկարները, ինչպիսին է «Այնո» տրիպտիխը, լի են դրամատիզմով: Սիմբերգի նկարներում մահը համարվում է գործող անձերից մեկը և շատ ավելի հեշտ է ընկալվում, ավելի շուտ որպես ուղեկից և մխիթարիչ[11]: Սիմբերգի ստեղծագործությունները հիմնականում համեմատվում էին ոչ թե Գալլեն-Կալլելայի կամ Բոքլինի հետ, այլ միստիկների և տեսլականների` անգլիացի բանաստեղծ և նկարիչ Ուիլյամ Բլեյքի և վաղ մահացած շվեդ նկարիչ Իվար Արոսենիուսի հետ[17]:

Հուգո Սիմբերգի ստեղծագործությունների հիմնական գիծը, նրա պատկերների բազմազանությունն ու խորհրդանշանակությունն էր: Նրա ստեղծագործությունները լի են հրեշտակների և սատանաների պատկերներով, կյանքն ու մահը բազմիցս ներկայացված են նրա տարբեր կտավներում: Նրա սիրելի երկու գործող անձինք սատանան ու մահն են: Երբ Սիմբերգի աշխատանքներում հայտնվում են մարդիկ, նրանք հաճախ երեխաներ են, քանի որ նրանք դեռ չեն կորցրել կապը բնության հետ և կարող են նույնիսկ բարդ գաղափարներ արտահայտել ամենաուղղակի կերպով: Սիմբերգի ստեղծագործություններում զարգացավ առեղծվածային սիմվոլիզմը, ոգեշնչված բնության անիմացիայով, այն ներկայացնելով գրոտեսկային ձևով, հմայված չարի գաղափարի և մարդկային ողբերգության մեջ:

«Վիրավոր հրեշտակը»[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

«Վիրավոր հրեշտակը» Սիմբերգի ամենահայտնի կտավն է: Այն նշանակալի դեր է խաղացել ֆիննական գեղանկարչության մեջ Սիմբերգին որպես ակնառու երևույթ ճանաչելու գործում: Կտավը Հուգո Սիմբերգը ստեղծել է 1903 թվականին՝ հիվանդանոցից դուրս գալուց հետո: Այնտեղ պատկերված են երկու տղաներ, որոնք պատգարակով տանում են հրեշտակին: Բնապատկերները միտումնավոր ստեղծվել են մռայլ և տխուր, բայց խաղաղ:

Կախված մեկնաբանությունից, նկարը կարող է խորհրդանշել և՛ երկրային սկիզբը, որն օգնում է ոգուն, և՛ ոգուն, որը խեղդվում է երկրային սկզբի մեջ: Ըմբռնման ամենապարզ մակարդակում կտավը խորհրդանշում է մանկական անմեղությունը: Երկրորդ նախագիծը բաղկացած է ծանր հիվանդությունից հետո նկարչի կյանք վերադառնալու զգացողություններից: Այստեղ կյանքն ու իդեալները խառնվում են մահվան մոտիկությանը և ապրողների անցողիկությանը: Տղաների մուգ կոստյումները կարելի է ընկալել նաև որպես մահվան խորհրդանիշ: Տղաներից մեկը շրջվել է դիտորդների կողմը նրանց հասկացնելով, որ կյանքի և մահվան թեմաներն անմիջականորեն կապված են միմյանց հետ[13]:

«Մահվան պարտեզ»[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սիմբերգի սիրելի թեմաներից մեկը «Մահվան պարտեզն» էր: Նկարիչն այս գործը ստեղծել է մի քանի տարբերակով, որոնցից ամենահայտնիներն են 1896 թվականին ստեղծված ջրաներկ նկարը Ատենեի պատկերասրահում և որմնանկարը Տամպերայի տաճարում (1904-1906): Մահվան պատկերները (երեք կմախք`սև հագուստով), միտումնավոր ներկայացված են սահուն, որոնք քավարանում զբաղված են մարդկային և բույսերի հոգիների դասակարգմամբ: Գործը ոճավորված է գրեթե մինչև պարզունակություն: Ջրաներկի սյուժեն սկիզբ է առնում միջնադարյան ավանդույթներից, իսկ պարզունակ ոճը հիշեցնում է գոթական վարպետների գործերը: Չոր դեղին ավազը շրջապատում է այգին և ջրաներկների համար ֆոն ստեղծում (որմնանկարի տաբերակում դեղին գույնին զգալիորեն խառնված է կանաչը): Մարդկանց հոգիները պատկերվում են որպես բույսեր, որոնք մշտական խնամքի կարիք ունեն, իսկ պարտեզը ներկայացվում է որպես մի վայր, որտեղ մահը կարող է արտահայտել իր զգացմունքները: Մեկնաբանություններից մեկի համաձայն՝ մահը համարվում է սիրո մեկ այլ դեմքը, իսկ ծաղիկներն այնքան փխրուն են, որ չեն կարող դիմանալ այս զգացողության ազդեցությանը[18]:

Բնանկարներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գարնանային երեկոյի ժամանակ սառցաբեկորի բաժանում (1897), Ատենեում պատկերասրահ, Հելսինկի

Սիմբերգի ստեղծագործության մեջ կարևոր տեղ են գրավում բնանկարները, որոնք, որպես կանոն, չեն փոխանցում տարածքի իրական առանձնահատկությունները և այդ իմաստով համարվում են երևակայական: Սիմբերգի նպատակն է փոխանցել բնության անդորրի զգացողությունը: Այդ առումով, սկանդինավյան երկրներից նրան ամենամոտ նկարիչը նորվեգացի Հարալդ Սոլբերգն է[8]: Այսպես, «Գարնանային երեկո սառցահոսք» կտավում պատկերված է Ռուովեսիի մերձակայքում գտնվող լիճը, բայց միևնույն ժամանակ, այն արտահայտում է նաև նկարչի տրամադրությունը: Կտավը նկարվել է 1897 թվականի գարնանը՝ Սիմբերգի մոր մահից անմիջապես հետո, և գույները միտումնավոր ընտրվել են ցայտերանությամբ, դեղինի և սևի համադրությունը արևի և գիշերվա գույներն են, այս դեպքում՝ խորհրդանշելով կյանքը և մահը: Բնանկարի բոլոր մանրամասները կենտրոնացած են առաջին պլանում: Միգուցե ծառերով կղզին խորհրդանշում է անցումը դեպի մութ կողմը, դեպի այլ աշխարհ, իսկ մութ ամպը խորհրդավորություն է հաղորդում բնանկարին: Այսպիսով, բնանկարը ներկայացնում է ֆանտաստիկ աշխարհ, որում կյանքի և մահվան պատկերները կենտրոնական դեր են խաղում[8]:

Տամպերի Սուրբ Հովհաննեսի մայր տաճարի որմնանկարներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սիմբերգի հիմնական աշխատանքներից մեկը Տամպերեի Սուրբ Հովհաննեսի մայր տաճարում (ճարտարապետ՝ Լարս Սոնկ) նրա կողմից կատարված որմնանկարներն են (1904-1906): Որմնանկարները պատվիրվել էին երկու սիմվոլիստ նկարիչների՝ Սիմբերգին և Մագնուս Էնկելին, այն ժամանակվա ամենահայտնի ֆինն նկարչի՝ Ալբերտ Էդելֆելտի հանձնարարականով: Սիմբերգին և Էնկելին տրվեց ստեղծագործական լիակատար ազատություն[9], նրանք պայմանավորվեցին, որ Էնկելը նկարազարդելու է զոհասեղանի մասը, իսկ Սիմբերգը՝ եկեղեցու մնացած մասը:

Սուրբ Հովհաննես տաճարի նկարի մանրամասները, Տամպերե (1904-1906)

Տաճարի գլխավոր գմբեթում Սիմբերգը կարմիր ֆոնի վրա պատկերել է օձ խնձորը բերանին՝ շրջապատված փետրավոր թևերով: Սովորական մեկնաբանությամբ թևերը համարվում են հրեշտակներ, իսկ որմնանկարը որպես ամբողջություն խորհրդանշում է չարի նկատմամբ բարու հաղթանակը: Տաճարի պատկերասրահում պատկերված են տասներկու մերկ տղաներ, տասներկու կերպարներ, որոնք ծաղկաշղթա են բռնել: Ծաղկաշղթան խորհրդանշում է կյանքը (նկարի ավանդական անվանումն է՝ «Կյանքի ծաղկաշղթան»), իսկ տասներկու տղաները, որոնք Ֆերդինանդ Հոդլերի պատկերավոր կոմպոզիցիաներն են հիշեցնում, ներկայացնում են տասներկու առաքյալներին: Տղաները գնում են դեպի անտառի կողմը, որը նկարված է պայտաձև կոմպոզիցիայիերկու ծայրերին: Անտառում ծառ կա, որի վրա պատկերված են տասնմեկ կրակի լեզուներ, օձ և կաչաղակ: Կրակի լեզուները հաճախ մեկնաբանվում են որպես Սուրբ Հոգու խորհրդանիշ, օձը Հուդայի խորհրդանիշն է և տրվում է նրան բոցի փոխարեն: Ֆիննական դիցաբանության մեջ կաչաղակը ամոթի խորհրդանիշն է[9]:

Արևելյան պատին Սիմբերգը պատկերել է իր ստեղծագործության ամենահայտնի երկու սյուժեները` «Մահվան պարտեզ» և «Վիրավոր հրեշտակ» կոմպոզիցիաները: «Վիրավոր հրեշտակ» որմնանկարը 1903 թվականի կտավի կրկնությունն է` որոշ վարիացիաներով: Այսպիսով, Սիմբերգը բնանկարի ֆոնին ավելացրեց գործարանային ծխնելույզները (հղում դեպի այն փաստին, որ Տամպերան Ֆինլանդիայի ամենամեծ արդյունաբերական կենտրոնն էր) և լճի ափը անհարթ դարձրեց, ինչը սյուժեին ավելի շատ դրամատիզմ է հաղորդում[19]:

Եկեղեցու որոշ ղեկավարների մոտ որմնանկարները տհաճություն առաջացրին, քանի որ դրանցից ոմանք ոչ մի կապ չունեին աստվածաշնչյան թեմաների հետ և նրանց ճակատագիրը որոշվեց տաճարի բացումից առաջ վերջին պահին: Ոչ Սիմբերգը, ոչ էլ Էնկելը ներկա չէին որմնանկարների բացման արարողությանը[20]: Մայր տաճարի բացումից հետո ստեղծվել է հատուկ հանձնաժողով` պարզելու օձի պատկերը եկեղեցու համար հարմար է թե ոչ: 1907 թվականի մայիսին հանձնաժողովի ընդունված որոշման համաձայն օձը թողնվել է: Հարցը կրկին բարձրացվել է 1946 թվականին` Սիմբերգի մահից շատ ավելի ուշ, եպիսկոպոսի այցի ժամանակ[9]:

Հուգո Սիմբերգը քրոջ` Բլենդի հետ (1896), լուսանկարի հեղինակը ինքն է` լուսանկարիչը

Բացի որմնանկարներից, Ուգո Սիմբերգը նաև կատարել է տաճարի յոթ վիտրաժներից վեցի նկարազարդումները` երեքը հարավային պատկերասրահում (աղավնին, որպես սուրբ ոգու մարմնացում, սպիտակ և կապույտ գույներով, անկեզ մորենին, նարնջագույն և արևը) և երեքը հյուսիսում (հավալուսնը, որը կերակրում է ճտին իր արյունով-հաղորդության խորհրդանիշը, ինչպես նաև հայտնության ձիավորներին պատկերող երկու պատուհան` մեկում սպիտակ և շիկակարմիր ձի, մյուսում` անգույն ձի և ձին ագռավի հետ):

Լուսանկարչություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սիմբերգը ոչ միայն նկարիչ և գծանկարիչ էր, այլև լուսանկարիչ: Նա սկսեց փոքր ձևաչափով լուսանկարներ անել 1895 թվականին և արագ հասկացավ, որ դրանք շեշտում են լույսի և ստվերի կարևորությունը և լրացնում են նրա գեղարվեստական ստեղծագործությունը: Նկարիչը դրանք օգտագործեց ոչ միայն էտյուդների պատրաստման համար, այլ նրա լուսանկարների մեծ մասը համարվում են անկախ գործեր և համարժեք էին նրա գեղանկարչական և գծանկարչական ստեղծագործություններին[21]:

Ազդեցությունը մշակույթի վրա[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հուգո Սիմբերգը ֆինն ամենահայտնի նկարիչներից է: Հատկապես սիրված է նրա «Վիրավոր հրեշտակը» կտավը, որը հաճախ օգտագործվում է նկարազարդումների և շապիկների գեղազարդման համար[22]:

1977 թվականին Սիմբերգի մասին նկարահանվեց «Գիշերային ցրտահարություն» (ֆին.՝ Halla) գեղարվեստական ֆիլմը, որի երաժշտությունը գրել է Պեկկա Յալկանենը[23]:

Ֆինն դերասան և ռեժիսոր Վիլ Կուրկին գրել է թատերականացված մեկ ժամ տաս րոպե տևողությամբ «Ուգո Սիմբերգի թևերը» (ֆին.՝ Hugo Simbergin siivet) մոնոներկայացումը[24]:

«Վիրավոր հրեշտակ» կտավի մոտիվներով գրված երաժշտությունը օգտագործվել է ֆիննական Nightwish[25] խմբի «Amaranth» տեսահոլովակի սկզբում:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Hugo Gerhard Simberg
  2. 2,0 2,1 Benezit Dictionary of Artists — 2006. — ISBN 978-0-19-977378-7
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Discogs — 2000.
  4. 4,0 4,1 4,2 (unspecified title) (фин.)
  5. 5,0 5,1 5,2 http://www.kuvataiteilijamatrikkeli.fi/fi/haku/ennen-vuotta-1900-syntyneet.html?artist=419&year=1900
  6. 6,0 6,1 6,2 http://kokoelmat.fng.fi/app?lang=fi&si=Simberg,%20Hugo
  7. http://kulturnav.org/cd63719f-4840-4b22-88f6-d9b68b60578e — 2016.
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 Torsten Gunnarson и другие A Mirror of Nature: Nordic Landscape Painting 1840 - 1910. — Statens Museum For Kunst (Copenhagen), 2006. — С. 293. — ISBN 8790096630
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 Elisa Valtonen։ «The History, Art and Architecture of Tampere Cathedral»։ University of Tampere։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-01-31-ին։ Վերցված է 27 марта 2009 
  10. Stephan Koja, ed. Nordic Dawn: Modernism awakening in Finland. — Prestel (Munich), 2005. — С. 222. — ISBN 3-7913-3410-7
  11. 11,0 11,1 11,2 Markku Valkonen The Golden Age: Finnish Art 1850 - 1907. — WSOY (Porvoo), 1992. — С. 72. — ISBN 9510175706
  12. Michael Gibson, Gilles Néret Symbolism. — Taschen, 1999. — С. 152. — ISBN 9783822893241
  13. 13,0 13,1 Satu Itkonen։ «Simberg, Hugo: Haavoittunut enkeli»։ Finnish National Gallery (Helsinki)։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-01-31-ին։ Վերցված է 27 марта 2009 
  14. 14,0 14,1 «Hugo Simberg»։ Edu.fi։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-01-31-ին։ Վերցված է 28 марта 2009 
  15. Stephan Koja, указ. соч, с. 50
  16. Stephan Koja, указ. соч, с. 55
  17. Agnes Rothery Finland - The New Nation. — Read Books, 2007. — С. 205. — ISBN 9781406705553
  18. «Koristelu - Hugo Simberg»։ Tampere.fi։ Արխիվացված է օրիգինալից 2007-09-30-ին։ Վերցված է 30 марта 2009 
  19. Jeremy Howard Art nouveau: international and national styles in Europe. — Manchester University Press, 1996. — С. 180. — ISBN 9780719041617
  20. «Ольга Сванберг: «Когда я вижу сломанные крылья…»»։ URBANLIFE.FI։ Արխիվացված է օրիգինալից 2009-03-31-ին։ Վերցված է 26 марта 2009 
  21. «Hugo Simberg»։ Gallen-Kallelan Museo (Espoo)։ Արխիվացված է օրիգինալից 2011-11-10-ին։ Վերցված է 27 марта 2009 
  22. Примеры: Sherod Santos A Poetry of Two Minds. — University of Georgia Press, 2000. — ISBN 9780820322049; «Angels Hide Their Faces: Dawn Upshaw Sings Bach and Purcell»։ Amazon.com։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-01-31-ին։ Վերցված է 27 марта 2009 
  23. Ruth-Esther Hillila, Barbara Blanchard Hong Historical dictionary of the music and musicians of Finland. — Greenwood Publishing Group, 1997. — С. 146. — ISBN 9780313277283
  24. «Finland Events Calendar»։ Finnguide։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-10-16-ին։ Վերցված է 21 августа 2012 
  25. J.P. Verkamp։ «Newest Nightwish offering solid, despite fans’ concerns»։ The Rose Thorn։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-01-31-ին։ Վերցված է 2 апреля 2009 

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Суворова Л. Языческие и христианские черты в образной концепции произведений Хуго Симберга // Научные труды. Санкт-Петербургский государственный академический институт живописи, скульптуры и архитектуры им. И. Е. Репина. № 12, 2010, с. 93-109.
  • Marjatta Levanto, ed. Hugo Simberg ABC book. — Ateneum Art Museum (Helsinki), 2000. — ISBN 9789515320872.
  • Hanna-Leena Paloposki, ed. The devil, death and the angel in the studio: Studies on Hugo Simberg's art. — Ateneum Art Museum (Helsinki), 2000. — ISBN 9515321077.
  • Stephan Koja, ed. Nordic Dawn: Modernism awakening in Finland. — Prestel (Munich), 2005. — ISBN 3-7913-3410-7.

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]