Նյուտոնի օրենքներ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից


Նյուտոնի օրենքներ, մեխանիկայի, դասական մեխանիկայի երեք հիմնական օրենքներ։ Ձևակերպել է Իսահակ Նյուտոնը, 1687-ին։

Առաջին օրենք[խմբագրել]

Ամեն մի մարմին շարունակում է պահպանել դադարի կամ հավասարաչափ ուղղագիծ շարժման վիճակը, քանի դեռ հարկադրված չէ փոփոխել այդ վիճակը կիրառված ուժերի ազդեցությամբ։

Սովորաբար այս օրենքը արտահայտվում է հետևյալ բանաձևով.
\sum \mathbf{F} = 0\; \Rightarrow\; \frac{\mathrm{d} \mathbf{v} }{\mathrm{d}t} = 0.

Երկրորդ օրենք[խմբագրել]

Շարժման քանակի փոփոխությունը համեմատական է կիրառված շարժիչ ուժին և տեղի է ունենում այն ուղղի ուղղությամբ, որով ազդում է ուժը։

Սովորաբար այս օրենքը գրառվում է հետևյալ բանաձևով.
\vec{a} = \frac{\vec{F}}{m},
որտեղ \vec{a} - մարմնի արագացումն է, \vec{F} - մարմնի վրա կիրառված ուժը, իսկ \ m - նյութական կետի զանգվածը։
Կամ, մեկ այլ տեսքով.
m \vec{a} =\vec{F}

Ըստ արդի մեխանիկայի պատկերացումների առաջին և երկրորդ օրենքներում մարմին ասելով, պետք է հասկանալ նյութական կետ, իսկ շարժում ասելով՝ շարժում հաշվարկման իներցիալ համակարգի նկատմամբ։

Երրորդ օրենք[խմբագրել]

Ազդումը միշտ ունի հավասար և հակադիր հակազդում, այլ կերպ, երկու մարմինների փոխազդեցությունները միմյանց հավասար են և հակառակ ուղղված։

Տես նաև[խմբագրել]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել]

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական տարբերակը վերցված է Հայկական սովետական հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC-BY-SA-icon-80x15.png