Վլադիսլավ Տրետյակ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Վլադիսլավ Տրետյակ
Vladislav Tretiak.JPG
Անձնական տեղեկություն
Սեռ`արական
Մականուն(ներ)`«Ռուսական պատ»
Ազգություն`Ռուսաստան Ռուս
Մասնագիտացում`տափօղակով հոկեյ
Երկիր`Flag of Russia.svg Ռուսաստան և Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
Ծննդյան ամսաթիվ`1952 թվական ապրիլի 25
Ծննդավայր`Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների ՄիությունԽՍՀՄ, Մոսկվայի մարզ, Դմիտրովսկի շրջան, գյուղ Օրուդյևո

Վլադիսլավ Ալեքսանդրովիչ Տրետյակ (ռուս.՝ Владисла́в Алекса́ндрович Третья́к, ապրիլի 25, 1952(1952-04-25)[2][3], Օրուդևո (գյուղ, Դմիտրովսկի շրջան), Dmitrovsky District, Մոսկվայի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային ականավոր հոկեյիստ[4][5], դարպասապահ, մարզիչ, պետական և քաղաքական գործիչ։ «Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության կողմից VI գումարման Պետական Դումայի պատգամավոր, Պետդումայի ֆիզիկական կուլտուրայի, սպորտի և երիտասարդության հարցերով հանձնաժողովի անդամ։ 2006 թվականից Ռուսաստանի տափօղակով հոկեյի ֆեդերացիայի նախագահ։ Ռուսաստանի Դաշնության Զինված Ուժերի պահեստազորի գնդապետ։

1969 թվականից մինչև 1984 թվականն ընկած ժամանակաշրջանում պաշտպանել է ԲԿՄԱ-ի և ԽՍՀՄ-ի հավաքականի դարպասները։ ԽՍՀՄ առաջնության խաղերում խաղացել է 482 մրցախաղ, աշխարհի առաջնությունների և Օլիմպիական խաղերում՝ 117 մրցախաղ, Կանադայի գավաթի մրցաշարում՝ 11 մրցախաղ։

Հանդիսանում էր Պետական Դումայի IV և V գումարման պատգամավոր՝ «Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության կողմից։

Մանկություն և պատանեկություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վլադիսլավ Տրետյակը սպորտային երեխա էր մեծանում։ Ավագ եղբոր օրինակով փորձել է զբաղվել լողով («Դինամո» լողավազանում), այնուհետև հրապուրվել է ջրացատկով (ցատկել է հինգ մետրանոց աշտարակից)։ Յուրաքանչյուր կիրակի, ծնողների հետ, այցելում էր Գորկու անվան զբոսայգու սահադաշտ։

Հոկեյով սկսել է զբաղվել 11 տարեկանից, ԲԿՄԱ-ի մանկապատանեկան մարզադպրոցում, որտեղ նրան բերել էր մայրը։ Մարզիչները, թեկնածուներ ընտրելիս, փորձում էին հետընթաց սահման ունակությունը (այդ վարժանքին Վլադիսլավը լավ էր տիրապետում)։ Նա հայտնվում է մոսկովյան ակումբի ընտրվածների քառյակում։ Սկզբնական շրջանում Տրետյակը խաղում էր հարձակման գծում, սակայն նրան հուզում էր մարզահագուստի բացակայությունը, որը ոչ բոլորին էր բավականացնում։ Այդ ժամանակ թիմում չկար դարպասապահ։ Նա մոտանում է մարզիչ Վիտալի Գեորգիևիչ Երֆիլովին և ասում, որ եթե նրան տան իսկական մարզահագուստ, ապա նա դարպասապահ կլինի։

Դրա հետ միասին, հայրը հավանություն չէր տալիս տղայի ընտրությանը և ասում, որ մականով հոկեյիստը նման է ցախավելով դռնապանին։ Տղայի հրապուրանքի հետ վերջնականապես հաշտվում է, երբ որդին արդեն 15-16 տարեկան էր։ Այդ ժամանակ Վլադիսլավը սկսեց տուն բերել առաջին գումարները, որը նրան տալիս էին մրցախաղերի համար[6]:

1967 թվականի ամռանը երիտասարդ դարպասապահով սկսեց հետաքրքրվել ԲԿՄԱ-ի մարզիչ Անատոլի Տարասովը: Տրետյակը սկսում է մարզվել պրոֆեսիոնալ մարզիկների հետ։ «Ես հպարտ էի նրանով, որ ապրում էի Պեսչաննի փողոցի ԲԿՄԱ-ի պանսիոնատում, որ ինձ թույլ են տալիս զգեստափոխվել ականավոր հակեյիստների հետ միևնույն հանդերձարանում», - գրում էր Տրետյակը[7]: Հուլիսի կեսերին թիմը մեկնում է հարավ և Վլադիսլավը վերադառնում է պատանեկան ակումբ։

Իր թիմի հետ միասին Տրետյակը դառնում է Մոսկվայի չեմպիոն՝ ստանալով լավագույն դարպասապահի մրցանակը։ Մինչ այդ, Եվրոպայի առաջնությունում, ԽՍՀՄ պատանեկան հավաքականը, որտեղ Վլադիսլավը երկրորդ դարպասապահն էր, զբաղեցնում է երկրորդ տեղը։ Մրցելույթը համարվում է անհաջող։ Սակայն, մեկ տարի անց, Գարմիշ Պարտենկիրխենում, ԽՍՀՄ հավաքականը հաջողության է հասնում։

Խաղում էր «20» համարի մարզահագուստով[8]:

1968-1969 թվականների մրցաշրջանում իր նորամուտն է նշում ԲԿՄԱ-ի կազմում՝ խաղալով «Սպարտակ»-ի դեմ մրցախաղում։

Հավաքականի կազմում առաջին ելույթը կայանում է 1969 թվականին, Ֆինլանդիայի դեմ մրցախաղում՝ ««Իզվեստիա» («Известия») թերթի գավաթ» մրցաշարում։

1970-ական թվականներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1970 թվականի աշխարհի առաջնության ժամանակ ընդգրկվոմ է ԽՍՀՄ հավաքականի կազմում, որտեղ առաջին անգամ դառնում է աշխարհի չեմպիոն։ 1971 թվականից համարվում է հավաքականի հիմնական դարպասապահ։

1971 թվականի Շվեյցարիայի աշխարհի առաջնությունը հիշվում է Անատոլի Տարասովի ոչ ստանդարտ քայլով։ Շվեդիայի հավաքականի հետ մրցաշարի եզրափակիչ խաղի ժամանակ, երբ հաշիվը 1:2 էր հօգուտ վերջիններիս, ցանկանալով խրախուսել թիմին, նա սկսում է երգել «Սև ագռավ» («Чёрный ворон») երգը։ Արդյունքում, դա ազդեցություն է ունենում խաղացողների տրամադրվածության վրա և խաղը ավարտվում է 6:3 հաշվով՝ հօգուտ ԽՍՀՄ հավաքականի, իսկ Տրետյակը երկրորդ անգամ դառնում է աշխարհի չեմպիոն[9]:

1972 թվականին առաջին անգամ դառնում է օլիմպիական չեմպիոն՝ մասնակցելով բոլոր խաղերին և ամենաքիչ տափօղակը բաց թողնելով հոկեյի մրցաշարում։ Այդ պահին նա ամենաերիտասարդ հոկեյիստ օլիմպիական չեմպիոնն էր[10]:

1972 թվականի գարնանը նվաճում է աշխարհի առաջնության արծաթը։

1972 թվականի աշնանը մասնակցություն է ունենում Սուպերսերիա-72-ում։ Այս մրցաշարի առաջին խաղը՝ 1972 թվականի սեպտեմբերի 2, Տրետյակը համարում է լավագույններից մեկը իր կարիերայի ընթացքում[11]:

1974 թվականին մասնակցում է Հոկեյի Համաշխարհային Ասոցիացիայի դեմ սուպերսերիային, որում ԽՍՀՄ հավաքականը հաղթանակ է տոնում։

1975 թվականի դեկտեմբերի 31-ին անց է կացնում ևս մեկ հիշարժան հանդիպում՝ «Մոնրեալ Կանադիենս» թիմի դեմ։ Ինչպես հետագայում խոստովանում է Գի Լեֆլերը, «ոչ մինչ այդ, ոչ էլ այդ հանդիպումից հետո, չի հաջողվել տեսնել, որ դարպասապահը այդքան հաջող գործի»[12]:

ԽՍՀՄ Կոմունիստական Կուսակցության անդամ է 1976 թվականից։

1976 թվականին Տրետյակին է վստահվում տանել երկրի հավաքականի դրոշը Օլիմպիական խաղերի բացման արարողության ժամանակ։ Իսկ խաղերի արդյունքում նա երկրորդ անգամ դառնում է Օլիմպիական խաղերի հաղթող։ Մրցաշարից առաջ, մասնագետները նախապես հաղթանակը շնորհում էին ԽՍՀՄ հավաքականին։ Սակայն մրցաշարը հավաքականի համար թեթև զբոսանք չէր։ Չնայած, որ մրցաշարի բոլոր վեց մրցախաղերում հաղթանակ է տոնվում ակնհայտ առավելութամբ, սակայն դրանք աշխատանքային հաղթանակներ էին։ Ամենալարված մրցախաղը անց է կացվում 1976 թվականի փետրվարի 14-ին՝ Չեխոսլովակիայի հավաքականի դեմ։ Արդեն առաջին մրցափուլում ԽՍՀՄ հավաքականի բաց է թողնում երկու տափօղակ, իսկ այնուհետև ստիպված էին երկու րոպե երեքով խաղալ հինգ մրցակցի դեմ։ Այնուամենայնիվ, հավաքականը դիմանում է և մրցախաղը շահում է 4:3 հաշվով[9]: Մյուս բոլոր խաղերում նույնպես հաղթանակներ են տոնվում, որը և թույլ է տալիս հավաքականին դառնալ օլիմպիական մրցաշարի անվերապահ հաղթող։

1980-ական թվականներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վլադիսլավ Տրետյակը և Ալեքսանդր Յակուշևը, 2012 թվական, փետրվար

1980 թվականին, Լեյք Փլեսիդի Օլիմպիական խաղերին, ԽՍՀՄ հավաքականը անսպասելիորեն սայթաքում է։ Մրցաշարի ավարտից մեկ փուլ առաջ նա պարտություն է կրում ԱՄՆ-ի ուսանողական հավաքականից։ Այդ խաղում, առաջին խաղափուլի ավարտից մի քանի վայրկյան առաջ, Կրիստենի հեռահար (կարմիր գծից հետ) նետումից հետո, Տրետյակը տափօղակը ետ է մղում իր առջև։ Լավագույն ամերիկյան հարձակվող Մարկ Ջոնսոնը անցնում է երկու խորհրդային պաշտպանների միջով, շրջանցում է Տրետյակին և գոլ է խփում խաղափուլի ավարտից մեկ վայրկյան առաջ։ ԽՍՀՄ հավաքականը հեռանում է հանդերձարան, իսկ մարզիչները փորձում են ապացուցել, որ գոլը խփվել է խաղափուլի ավարտից հետո։ Գոլը հաշվվում է և թիմերը ստիպված են լինում խաղալ մնացած մեկ վայրկյանը։ Նետման համար ԽՍՀՄ հավաքականից վերադառնում են երեք խաղացող և երկրորդ դարպասապահ Վլադիմիր Միշկինը։

Ի զարմանս բոլոր ներկա գտնվողների, երկրորդ խաղափուլին հենց նա է մնում դարպասում։ Հետագայում հավաքականի մարզիչ Վիկտոր Տիխոնովը կասի. «Ես, ցավոք, լսեցի նրանց, ովքեր ինձ խորհուրդ էին տալիս առաջին խաղափուլի վերջին րոպեին Վլադիսլավ Տրետյակի սխալից հետո նրան փոխարինել Վլադիմիր Միշկինով: Հետո ես նրանից ներողություն եմ խնդրել»: Այնուամենայնիվ, առաջին տափօղակի բաց թողնելուց հետո, ABC-ի մեկնաբանները նշում էին, որ Տրետյակը այս մրցաշարում լավագույն մարզավիճակում չէ։ Մրցաշարի արդյունքում, վեց լավագույն հավաքականների դարպասապահների միջև, նա ուներ հետ մղված նետումների ամենացածր տոկոսը՝ 84% (42-ը 50 նետումներից)[13]:

Հաջորդ երկու խաղափուլի ընթացքում, հավաքականին, ուղղել դրությունը չհաջողվեց։ Նրանք խփեցին մեկ տափօղակ՝ փոխարենը բաց թողնելով ևս երկուսը։ Խաղն ավարտվում է 3:4 հաշվով և հոկեյի պատմության մեջ է մտնում որպես «հրաշք սառցադաշտում»:

1981 թվականին՝ հաղթանակ Կանադայի Գավաթում։

1984 թվականի փետրվարին նա երրորդ անգամ դառնում է Օլիմպիական խաղերի հաղթող՝ ոսկե մեդալներ շահելով Սարաևոյում անց կացվող հոկեյի մրցաշարում։ Մրցաշարում անց է կացնում վեց խաղ, բաց է թողնում հինգ տափօղակ։ Նորից հավաքականի հիմնական մրցակիցն է հանդիսանում Չեխոսլովակիայի հավաքականը, որի հետ ԽՍՀՄ հավաքականը հանդիպում է մրցաշարի եզրափակիչ խաղում։ Խաղը լարված ընթացք է ունենում, սակայն անցնում է հիմնականում ԽՍՀՄ հավաքականի թելադրանքով։ Հաղթանակ է տոնվում 2:0 հաշվով, իսկ Տրետյակը անց է կացնում «չոր» խաղ։ Միաժամանակ սահմանվում է նոր ռեկորդ՝ առաջին անգամ հոկեյի դարպասապահը դառնում է Օլիմպիական խաղերի եռակի հաղթող։

1980-ական թվականների Կանադայի հավաքականի մարզիչ Դեյվ Քինգը այսպես է արտահայտվում Տրետյակի խաղի մասին. «Ես տեսել եմ լավ դարպասապահներ: Տեսել եմ հիանալիների: Բայց չեմ տեսել դարպասապահ, բացի Տրետյակից, որը լավ մարզավիճակում լինի միշտ: Ցանկացած մեկ ուրիշը՝ այդքան հուսալի պաշտպանության դեպքում, ինչպիսին տիրապետում են ռուսները, «կլողար»... Վլադիսլավը միշտ պատրաստ է հակահարձակմանը։ Թեկուզ, լինում է, որ 7-8 րոպե ձեր դարպասին նետում չի կատարվում։ Դրանից հետո Տրետյակը հետ է մղում երեք անընդմեջ նետում։ Դա անհավանական էր թվում։ Երկրորդ այդպիսի դարպասապահ չկա»[14]։

1984 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Տրետյակը վերջին անգամ դուրս է գալիս սահադաշտ։ Տրետյակը հոկեյից հեռանում է լոկ 32 տարեկան հասակում, քանի որ ցանկանում էր ավելի շատ ժամանակ հատկացնել ընտանիքին։ Նա խնդրում է Տիխոնովին, որ թիմի տրամադրության տակ լինի խաղից մեկ օր առաջ, սակայն Տիխոնովը համարում է, որ դա կխախտի կարգապահությունը և մերժում է Տրետյակին[15]:

Մարզչական գործունեություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

RIAN archive 386859 KHL finals - Ak Bars vs. Lokomotiv Yaroslavl 1-0.jpg

1984-1986 թվականներին՝ ԲԿՄԱ-ի միջազգային բաժնի աշխատակից։ 1986 թվականից սպորտային խաղերի բաժնի վարիչի տեղակալ։ 1980-ական թվականների երկրորդ կեսին առաջին անգամ ընտրվում է Մոսխորհրդի պատգամավոր։

1990-ական թվականներին աշխատում է կանադական խոշոր «Bombardier» ընկերությունում։ 1998 թվականին հիմնադրում է ոչ-առևտրային մարզական կազմակերպություն՝ «Վլադիսլավ Տրետյակի միջազգային մարզական ակադեմիա» ֆոնդը։

1990-ական թվականների սկզբին ընդունում է Հոկեյի Ազգային Լիգայի «Չիկագո Բուլս» թիմի դարպասապահների մարզիչ դառնալու առաջարկը։ Աշխատելով Էդ Բալֆորի հետ, նա օգնում է վերջինիս բարձրացնելու խաղային մակարդակը։ 1990-1991 թվականների մրցաշրջանի ավարտին Բելֆորը ստանում է «Վեզինա Տրոֆի» մրցանակը։ 1992-1993 մրցաշրջանում Բելֆորը ստանում է իր երկրորդ մրցանակը։

2000 թվականին Ռուսաստանի Նախագահի հրավերով մտնում է Ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի հարցերով Նախագահական Խորհրդի կազմի մեջ։

1998 և 2002 թվականներին մտնում է Ռուսաստանի հավաքականի մարզչական խորհրդի մեջ, որը արծաթե (Նագանո) և բրոնզե (Սոլթ Լեյք Սիթի) մեդալներ է նվաճում ձմեռային Օլիմպիական խաղերում։ 2004 թվականի Աշխարհի Գավաթի խաղարկության ժամանակ մտնում էր հավաքականի մարզչական խորհրդի մեջ[16]:

Քաղաքական և հասարակական գործունեություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վլադիսլավ Տրետյակը և Իրինա Ռոդնինան վառում են օլիմպիական կրակը

2003 թվականի դեկտեմբերին[17] ընտրվում է Պետական Դումայի IV գումարման պատգամավոր՝ № 158 ընտրական տեղամասից (Սարատովի շրջան, Սարատովի տեղամաս), գլխավորում է Պետդումայի ֆիզիկական կուլտուրայի, սպորտի և երիտասարդության հարցերով հանձնաժողովը[18]: «Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության կողմից պատգամավոր է վերընտրվում V գումարման Պետական Դումայում։ Հանդիսանում էր Պետդումայի ֆիզիկական կուլտուրայի, սպորտի և երիտասարդության հարցերով հանձնաժողովի նախագահի առաջին տեղակալ։ 2011 թվականի դեկտեմբերին, «Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության կողմից, ընտրվել է Պետական Դումայի VI գումարման պատգամավոր։ Մտնում է այդ կուսակցության դումայական ֆրակցիայի մեջ։

1999 թվականին պարգևատրվում է «Հասարակական ճանաչում» պատվավոր կոչումով, որը հանձնվում է քաղաքացիներին բարձր հասարակական օգտակար գործունեության համար։

2005 թվականին ստորագրում է «Ի պաշտպանություն ՅուԿՈՍի նախկին ղեկավարների դատավճռի» նամակը[19]: 2011 թվականին ստորագրում է «Հասարակության ներկայացուցիչներն ընդդեմ Ռուսաստանի Դաշնության դատական համակարգի նկատմամբ լրատվական վստահության խախտման» դիմումը։

2006 թվականի ապրիլին ընտրվում է Ռուսաստանի Տափօղակով հոկեյի ֆեդերացիայի հինգերորդ նախագահ[20]:

2010 թվականի հուլիսի 26-ից հանդիսանում է Ռուսաստանի Ուղղափառ Եկեղեցու մշակույթի հարցերով Պատրիարքական Խորհրդի անդամ[21]:

2011 թվականից, Բորիս Միխայլովի, Վլադիմիր Պետրովի, Գեորգի Պոլտավչենկոյի, Սերգեյ Եգորովի և Արթուր Չիլինգարովի հետ մտնում է տափօղակով հոկեյի «Arctic Cup» միջազգային մրցաշարի հոգաբարձուական խորհրդի կազմի մեջ։

2014 թվականի փետրվարի 7-ին, Իրինա Ռոդնինայի հետ միասին, վառել է Սոչիի Օլիմպիական խաղերի բացման արարողության Օլիմպիական կրակը։

Մոսկվայի Անգլիական Ակումբի հոգաբարձուների խորհրդի անդամ է։

Ընտանիք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Մայրը - Վերա Պետրովնա, ֆիզկուլտուրայի ուսուցչուհի, մականախաղի կանանց թիմում խաղացել է Մոսվայի առաջնությունում։
  • Հայրը - Ալեքսանդր Դմիտրիևիչ, ռազմական օդաչու, հատուկ նշանակության Չկալովյան դիվիզիայի գնդի հրամանատար (Մերձմոսկովյե), պաշտոնաթող մայոր։ Երկու ծնողներն էլ մահացել են 2004 թվականին։
  • Կինը - Տատյանա, ամուսնացել է 1972 թվականի օգոստոսի 23-ին։
  • Տղան - Դմիտրի, ծնվել է 1973 թվականին, աշխատում է ատամնաբույժ։
  • Աղջիկը - Իրինա, ծնվել է 1976 թվականին, աշխատում է իրավաբան[22]:
  • Թոռը - Մաքսիմ, ծնվել է 1996 թվականին, հոկեյ խաղալ սկսել է «Արծաթյա շնաձկներ»-ում («Серебряных акулах»), 2011 թվականին դառնում է ԲԿՄԱ ակումբի հիմնական դարպասապահ (1996 թվականների ծնվածների թիմ)[23]:

Մշտական բնակություն է հաստատել մերձմոսկովյան Զագորյանսկի ավանում։

Վիճակագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մրցաշրջան Ակումբ Առաջնություն Խաղ Ժամանակ (րոպե) Բաց թողնված տափօղակ Միջինը խաղում
1968-1969 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 3 180 2 0,67
1969-1970 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 34 2040 76 2,24
1970-1971 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 40 2400 81 2,03
1971-1972 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 30 1800 78 2,60
1972-1973 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 30 1800 80 2,67
1973-1974 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 27 1620 94 3,48
1974-1975 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 35 2100 104 2,97
1975-1976 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 33 1980 100 3,03
1976-1977 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 35 2100 98 2,80
1977-1978 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 29 1740 72 2,48
1978-1979 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 40 2400 111 2,78
1979-1980 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 36 2160 85 2,36
1980-1981 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 18 1080 32 1,78
1981-1982 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 41 2460 65 1,59
1982-1983 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 29 1740 40 1,38
1983-1984 ԲԿՄԱ Մոսկվա ԽՍՀՄ 22 1320 40 1,82

Նվաճումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պետական պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • «Հայրենիքի հանդեպ ծառայության» IV աստիճանի շքանշան (2002 թվական ապրիլի 8) - ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի զարգացման, ազգերի միջև բարեկամության ամրապնդման մեծ ավանդի համար[24]:
  • «Հայրենիքի հանդեպ ծառայության» III աստիճանի շքանշան (2012 թվական ապրիլի 25) - օրենսդրական գործունեության մեծ ավանդի և երկարատև բարեխիղճ աշխատանքի համար[25]:
  • Պատվո Շքանշան (2010 թվական օգոստոսի 4) - ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի զարգացման ավանդի և երկարատև բարեխիղճ աշխատանքի համար[26]:
  • Լենինի Շքանշան (1978 թվական)[27][28]:
  • Աշխատանքային Կարմիր Դրոշի շքանշան (1984 թվական)[27][28]:
  • Ժողովուրդների Բարեկամության շքանշան (1981 թվական)[27][28]:
  • «Պատվո Նշանի» շքանշան (1975 թվական)[27][28]:
  • «Աշխատանքային բարեխղճության» շքանշան (1972 թվական)[27][28]:
  • «Բարեխիղճ աշխատանքի: Վլադիմիր Իլյիչ Լենինի ծննդյան 100-ամյակի նշանավորման համար» (1970 թվական)։
  • «ԽՍՀՄ Զինված Ուժերի 60-ամյակ» շքանշան (1978 թվական)։
  • «ԽՍՀՄ Զինված Ուժերի 70-ամյակ» շքանշան (1988 թվական)։
  • «Մոսկվայի 850-ամյակի հիշատակման» շքանշան (1997 թվական)։
  • «ԽՍՀՄ Զինված Ուժերում բարեխիղճ ծառայության» I, II և III աստիճանի շքանշաններ։
  • ԽՍՀՄ Սպորտի Վաստակավոր Վարպետ (1970 թվական)։
  • «Ռուսաստանի Դաշնության ֆիզիկական կուլտուրայի վաստակավոր աշխատակից» (2006 թվական ապրիլի 20 ) - ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի բնագավառում ավանդի համար[29]:

Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահի և Կառավարության խրախուսանքներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահի շնորհակալագիր (2011 թվական նոյեմբերի 23) - ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի զարգացման ավանդի և երկարատև բարեխիղճ աշխատանքի համար[30]: Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահի շնորհակալագիր (2007 թվական օգոստոսի 6) - 2014 թվականին Սոչիում XXII Ձմեռային Օլիմպիական և XI Պարաօլիմպիական խաղերի անցկացման իրավունքի հայտի հաղթանակի ապահովման աշխատանքներում ակտիվ մասնակցության համար[31]:

Կինոմարմնավորոմ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ռուսական «Լեգենդ համար 17» («Легенда номер 17») ֆիլմում Վ. Տրետյակի դերը մարմնավորել է Ալեքսանդր Պախոմովը, իսկ «Հոկեյի խաղեր» («Хоккейные игры») ֆիլմում՝ Անդրեյ Վորոշիլովը։

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • «Վլադիսլավ Տրետյակ»: Կազմող՝ Սնեգիրյով Վ. Ն. - Մոսկվա, «Ֆիզկուլտուրա և սպորտ» հրատարակչություն, 1978 թվական։
  • Տրետյակ Վ. Ա., «Հավատարմություն» - Մոսկվա, «Ֆիզկուլտուրա և սպորտ» հրատարակչություն, 1986 թվական։
  • Տրետյակ Վ. Ա., «Եվ սառույց, և կրակ» - Մոսկվա, «Խորհրդային մարտիկ» հրատարակչություն, 1985 թվական։
  • Տրետյակ Վ. Ա., «Երբ սառցին շոգ է...» - Մոսկվա, «Խորհրդային Ռուսաստան» հրատարակչություն, 1979 թվական։
  • Տրետյակ Վ. Ա., «Դարպասապահի վարպետությունը» - Մոսկվա, «Միր» հրատարակչություն, 2003 թվական։
  • Տրետյակ Վ. Ա., «Խորհուրդներ երիտասարդ դարպասապահին: Գիրք սովորողների համար:» - Մոսկվա, «Պրոսվեշենիե» հրատարակչություն, 1987 թվական։
  • Տրետյակ Վ. Ա., «Հոկեյի դարաշրջան» - Մոսկվա, «Լեոնարդոյի ինստիտուտ» հրատարակչություն, 1993 թվական։
  • «Հոկեյ: Սպորտի փոքր հանրագիտարան»: Կազմող՝ Բրուսովսկի Ա. Մ., Լուկաշին Յու. Ս., Ռիժկով Դ. Լ. - Մոսկվա, «Ֆիզկուլտուրա և սպորտ» հրատարակչություն, 1990 թվական։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Чемпионаты проводились в рамках чемпионатов мира.
  2. Третьяк Владислав Александрович // Большая советская энциклопедия (ռուս.): [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  3. Encyclopædia Britannica
  4. «Биография на сайте Вести.Ru»։ 2010-01-11։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-02-09-ին։ Վերցված է 2010-02-16 
  5. Григорий Саркисов, Дмитрий Ерисов. (2006-12-12)։ «Ледовый дворец - грядущих побед творец»։ Վերցված է 2010-02-16 
  6. Великий и простой Владислав Третьяк
  7. Владислав Третьяк, Верность
  8. Владислав Третьяк
  9. 9,0 9,1 Мы ловили шайбу зубами
  10. Самые молодые наши игроки на Олимпиадах
  11. Владислав ТРЕТЬЯК: «В ТОТ ВЕЧЕР Я ВЫПИЛ СТАКАН ВОДКИ. В ПЕРВЫЙ И ПОСЛЕДНИЙ РАЗ В ЖИЗНИ»
  12. Ги Лефлер: Жаль, что Третьяк не перешел в «Монреаль»
  13. «Копия «Официальных результатов XIII олимпийских игр по зимним видам спорта - Лейк-Плэсид 1980»» (PDF) (անգլերեն)։ Amateur Athletic Foundation of Los Angeles։ 2005։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-02-09-ին։ Վերցված է 2009-06-06 
  14. Дэйв Кинг: У России отличная лига!
  15. Владислав Третьяк: «Меня удержали в СССР обманом»
  16. Третьяк в штабе сборной
  17. Владислав Третьяк в Лентапедии
  18. Третьяк избран председателем комитета Госдумы
  19. Обращение деятелей культуры, науки, представителей общественности в связи с приговором, вынесенным бывшим руководителям НК ЮКОС
  20. День рождения Президента
  21. Состав Патриаршего совета по культуре
  22. Семья
  23. Владислав Третьяк: «Внука взяли в сборную Москвы, но я ему помогать не буду!»
  24. Указ Президента Российской Федерации от 8 апреля 2002 г. № 364
  25. Указ Президента Российской Федерации от 25 апреля 2012 года № 506
  26. Указ Президента Российской Федерации от 4 августа 2010 года № 976
  27. 27,0 27,1 27,2 27,3 27,4 Биография на сайте lenta.ru
  28. 28,0 28,1 28,2 28,3 28,4 биография на сайте best-hockey.ru
  29. Указ Президента РФ от 20 апреля 2006 г. N 403 «О присвоении почетного звания „Заслуженный работник физической культуры Российской Федерации“ Третьяку В. А.»
  30. Распоряжение Президента РФ от 23 декабря 2011 г. N 815-рп
  31. Распоряжение Президента РФ от 6 августа 2007 г. N 436-рп «О поощрении»

Աղբյուրներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]