Էդուարդ Մեյեր

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto Info sciences exactes.png
Էդուարդ Մեյեր
Eduard Meyer
Eduard Meyer.jpg
Ծնվել է հունվարի 25, 1855({{padleft:1855|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:25|2|0}})[1][2][3]
Համբուրգ, Գերմանական միություն[4]
Մահացել է օգոստոսի 31, 1930({{padleft:1930|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:31|2|0}})[4][2][3] (75 տարեկանում)
Բեռլին, Վայմարյան Հանրապետություն[4]
Քաղաքացիություն Flag of Germany.svg Գերմանիա
Մասնագիտություն պատմաբան, եգիպտագետ, հնագետ և համալսարանի պրոֆեսոր
Հաստատություն(ներ) Լայպցիգի համալսարան, Հարվարդի համալսարան և Հալլե-Վիտենբերգի համալսարան
Գործունեության ոլորտ պատմություն, Եգիպտագիտություն և Արևելագիտություն
Անդամակցություն Գերմանիայի հնագիտական ինստիտուտ, Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիա, ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիա, Շվեդիայի թագավորական գիտությունների ակադեմիա, Հունգարիայի գիտությունների ակադեմիա, Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիա, Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիա և Royal Swedish Academy of Letters, History and Antiquities
Ալմա մատեր Բոննի համալսարան
Տիրապետում է լեզուներին գերմաներեն[5]
Պարգևներ Արվեստի և գիտության ոլորտում ունեցած վաստակի շքանշան
Կուսակցություն Գերմանական ազգային ժողովրդական կուսակցություն
Eduard Meyer Վիքիպահեստում

էդուարդ Մեյեր (գերմ.՝ Eduard Meyer, հունվարի 25, 1855({{padleft:1855|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:25|2|0}})[1][2][3], Համբուրգ, Գերմանական միություն[4] - օգոստոսի 31, 1930({{padleft:1930|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:31|2|0}})[4][2][3], Բեռլին, Վայմարյան Հանրապետություն[4]), գերմանացի պատմաբան։ Հին պատմության պրոֆեսոր Լայպցիգում (1884-ից), Բրեսլաուում (Վրոցլավ, 1885-ից), Հալլեում (1889-ից), Բեռլինում (1902-23-ին)։

Տարբեր սկզբնաղբյուրների (հնագիտական, վիմագրական, գրական և այլն) հիման վրա ուսումնասիրել է Հին Արևելքի (նաև Հայաստանի), Հին Հունաստանի և Հին Հռոմի պատմության հարցերը։ Հիմնական աշխատության՝ «Հին ժամանակների պատմության» (հ․ 1-5, 1884-1902) մեջ շարադրել է համաշխարհային պատմությունը՝ Արևելքի հին քաղաքակրթությունների առաջացումից մինչև մ․թ․ա․ 355-ը (Սիկիլիայում հույների տիրապետության անկումը)։ Թեև զգալի ուշադրություն է դարձրել տնտեսական և սոցիալական պատմությանը, Մեյերն իր շարադրանքի հիմքում դրել է քաղաքական իրադարձություններն ու պետականության պատմությունը՝ գտնելով, որ պետության ձևն է որոշում ժողովրդի ճակատագիրը։ Ժողովուրդների գաղթերն ու տեղաշարժերը համարել է պատմական զարգացման կարևոր գործոն (օրինակ, Եգիպտոսի նվաճումը հյուքսոսներից, մ․թ․ա․ 12-րդ դարի հնդեվրոպական ցեղերի գաղթերը և այլն)։ Մեյերն իր հին պատմությունը շարադրել է ցիկլիզմի և մոդեռնիզմի տեսությունների դիրքերից։ Հունաստանի պատմության հոմերոսյան ժամանակաշրջանը (մ․թ․ա․ XI-IX դդ․) բնորոշել է իբրև հուն, միջնադար, դասական ու հելլենիստական ժամանակաշրջանը (մ․թ․ա․ V-I դդ․)՝ կապիտալիզմ, իսկ Հռոմի պատմությամբ ավարտվել է հին աշխարհի կապիտալիստական զարգացումը։ Ժխտել է պատմական զարգացման առաջընթաց շարժումը՝ կապիտալիզմը համարելով հասարակության զարգացման բարձրագույն աստիճանը, որի անկումը իբր կհանգեցնի մշակույթի անկման։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 7, էջ 454 CC-BY-SA-icon-80x15.png