Լյուդմիլա Պախոմովա

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Լյուդմիլա Պախոմովա
RUSMARKA-1752.jpg
Անձնական տեղեկություն
Սեռ` իգական
Մասնագիտացում` գեղասահորդ, ice dancer և figure skating coach
Երկիր` Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
Ծննդյան ամսաթիվ` դեկտեմբերի 31, 1946(1946-12-31)[1]
Ծննդավայր` Մոսկվա, ԽՍՀՄ[1]
Մահվան ամսաթիվ` մայիսի 17, 1986(1986-05-17) (39 տարեկանում)
Մահվան վայր` Մոսկվա, ԽՍՀՄ
Մարզիչ(ներ)` Ելենա Չայկովսկայա և Ստանիսլավ Ժուկ

Պախոմովա Լյուդմիլա Ալեքսեևնա (ռուս.՝ Людми́ла Алексе́евна Пахо́мова, դեկտեմբերի 31, 1946(1946-12-31)[1], Մոսկվա, ԽՍՀՄ[1] - մայիսի 17, 1986(1986-05-17), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ականավոր խորհրդային գեղասահորդ, Օլիմպիական խաղերի չեմպիոնուհի (1976 թվական), աշխարհի (1970-1974, 1976 թվականներ) և Եվրոպայի (1970-1971, 1973-1976 թվականներ) վեցակի չեմպիոնուհի, ԽՍՀՄ-ի իննակի չեմպիոնուհի (1964-1966, Ա. Գ. Գորշկովի հետ՝ 1969 թվականից): ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ (1970 թվական), ՌԽՖՍՀ-ի վաստակավոր մարզիչ (1984 թվական), հեղինակ է գրքերի՝ «Խորեոգրաֆիան գեղասահքում», «Մենախոսություն ծափահարությունից հետո», «Եվ միշտ հնչում է երաժշտությունը»:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մայրը՝ Լյուդմիլա Իվանովնան (1924-1993), բժիշկ էր, հայրը՝ Ալեքսեյ Կոնստանտինովիչը (1912-1968), գեներալ էր, Խորհրդային Միության հերոս, եղել է ԴՕՍԱԱՖ-ի Կենտրոնական կոմիտեի փոխնախագահը: Նա ցանկանում էր, որ աղջիկը զբաղվի պարաշյուտային սպորտով:

Լյուդմիլա Պախոմովան յոթ տարեկանից հաճախել է Մոսկվայում պատանի պիոներների մարզադաշտին կից մանկապատանեկան մարզադպրոց, ուժերը փորձել է և՛ զուգապարում, և՛ մենապարում, սակայն երկար ժամանակ համարվում էր ապագա չունեցող գեղասահորդ[2]: Ուղղությունը փոխելուն նրան համոզել է ԲԿՄԱ-ի մարզիչ Վիկտոր Ռիժկինը, ով չցանկացավ հրաժարվել սպորտային հավակնոտ ծրագրերից, չնայած մեծ էր սպորտսմենուհուց: Առաջինը հենց նա բացատրեց Լյուդմիլային, որ պարերն էլ են հետաքրքիր:

Պախոմովա

1964 թվականին Կիրովում կայացած ԽՍՀՄ-ի չեմպիոնատում նրանց համառորեն չէին թողնում մասնակցել: Ի վերջո Պախոմովը և Ռիժկինը դուրս եկան սառույց ու դարձան չեմպիոններ: Հաջորդ երկու տարիների ընթացքում նրանք կրկնեցին այս հաջողությունը, որից հետո բաժանվեցին: Պարընկերոջ փոփոխությունը Լյուդմիլա Պախոմովայի «առաջին ամենադժվար փորձությունն» էր իր սպորտային կենսագրության մեջ:

1967 թվականից սկսած Լյուդմիլա Պախոմովան հանդես է եկել Ալեքսանդր Գորշկովի հետ: Նրանք դարձան աշխարհի վեցակի չեմպիոններ: «Ոսկե զույգի» մարզիչը Ելենա Չայկովսկայան էր:

Պախոմովա-Գորշկով զույգը իր կարիերան սկսեց սառույցի վրա այն ժամանակ, երբ հայրենական սպորտի ներկայացուցիչ-զույգերը բավականին հետ էին մնում արտասահմանյան զույգերից: Սակայն արդեն 1969 թվականին նրանք դարձան աշխարհի առաջնության արծաթե մեդալակիրներ, իսկ 1970 թվականին խորհրդային գեղասահորդներից առաջինն էին, ովքեր Եվրոպայի և աշխարհի առաջնություններում նվաճեցին չեմպիոնի տիտղոսը: Նույն տարում էլ նրանք ամուսնացան:

Պախոմովան և Գորշկովը փոխեցին սառույցի պարերի ոճը: Նրանցից առաջ դասական մեղեդիներով խիստ, ակադեմիական պարեր էին: Նրանք գեղասահք բերեցին աշխույժ, զգացմունքային ժողովրդական պարեր՝ «Սոխակը», «Սանկտ-Պետերբուրգի երկայնքով», «Աշխույժ չաստուշկաներ», «Կումպարսիտա»: Շատ դեպքերում աշխարհի առաջնություններում իրենց հաջողված (գեղեցիկ և, ամենակարևորը, սպորտային տեսանկյունից՝ բարդ) ելույթների շնորհիվ (1974 թվականին դատավորները նշանակեցին 8 հատ 6,0) սպորտային պարերը ներառվեցին օլիմպիական ծրագրում, իսկ 1976 թվականին՝ Ինսբրուկում, Պախոմով-Գորշկով զույգը սառցե պարերում դարձավ առաջին օլիմպիական չեմպիոնը: Երեք պարտադիր պարերում մրցավարները չափազանց խիստ էին՝ գնահատելով 5,4-ից 5,9, իսկ դատավորներից 7-ը տվեցին 1-ին տեղը[3]: Զույգը գրավեց առաջին տեղը: Պարերից մեկում զույգը ստացավ 5.8-5.9 միավոր՝ բացառությամբ մեկ 5.7-ի: Պոլ Մորիայի և Ֆլամենկոյի երաժշտության ներքո կատարված պարի համար զույգը ստացավ 16 հատ 5.9, մեկ` 8 և մեկ` 6.0[4]:

1976 թվականի աշնանը Եվրոպայի, աշխարհի, Օլիմպիական խաղերի չեմպիոնատներում տարած փայլուն հաղթանակներից հետո Պախոմովը և Գորշկովը որոշեցին դուրս գալ սիրողական մարզաձևից: Հրաժեշտի երեկո կազմակերպվեց սպորտային պալատում, և նրանց վերջին պարը դարձավ նշանավոր «Կումպարսիտան»:

1970 թվականին Լյուդմիլա Պախոմովան ավարտել է թատերական արվեստի պետական ինստիտուտի բալետմաստերի ֆակուլտետը և մարզական կարիերան ավարտելուց հետո զբաղվել է մարզչական գործունեությամբ: 1978 թվականից Պախոմովան աշխատել է որպես ԽՍՀՄ հավաքականի մարզիչ: Նրա ամենահայտնի աշակերտներից են եղել պատանիների տարիքային խմբում աշխարհի չեմպիոններ (1983) Տատյանա Գլադկովան և Իգոր Շպիլբանդը, Սոֆիայում կայացած ունիվերսիադայի հաղթողները (1983), ԽՍՀՄ առաջնությունների հաղթողներ Նատալյա Անենկոն և Հենրի Սրետենսկին[5][6]:

1979 թվականին Լյուդմիլա Պախոմովան հիվանդացավ, սակայն ոչ մի կերպ չէր ընդունում հիվանդությունը: 1977 թվականին դստեր՝ Ջուլիայի ծնվելուց հետո պարզապես զբաղվում էր մարզչական գործունեությամբ: Նա տառապում էր լիմֆատիկ համակարգի ուռուցքային հիվանդությամբ, ինչը հիվանդության առաջին փուլում հնարավոր էր ինչ-որ կերպ կանխել: Բայց նա հիվանդանոցից վազում էր դեպի սահադաշտ: Նույնիսկ իր կյանքի վերջին ամիսներին, երբ կաթիլային էր ընդունում, մտքեը սաների հետ էին: Պախոմովան ուներ մի նոթատետր, որտեղ հանձնարարություններ է գրել մինչև վերջին օրը:

Լյուդմիլա Պախոմովան մահացել է 1986 թվականի մայիսի 17-ին 39 տարեկանում՝ լիմֆոգրանուլոմատոզից: Նա թաղված է Մոսկվայի Վագանկովյան գերեզմանատանը` հոր կողքին: Լյուդմիլայի մայրը դստեր հետ էր մինչև վերջին պահը, մինչև վերջ զբաղվեց թոռնուհու դաստիարակությամբ ու կրթությամբ: Մահացել է 1993 թվականին և թաղվել ամուսնու ու դստեր կողքին[7]

2000 թվականին բացվել է Լյուդմիլա Պախոմովայի անունով «Արվեստ և սպորտ» մարզային բարեգործական հասարակական հիմնադրամը, որի նախագահն է Ալեքսանդր Գորշկովը:

Արդյունքներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Օլիմպիական խաղեր

Աշխարհի չեմպիոնատներ

Եվրոպայի չեմպիոնատներ

Գեղասահքի մոսկովյան մրցույթներ

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]