Աուգուստո Պինոչետ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Աուգուստո Պինոչետ
իսպ.՝ Augusto Pinochet
Pinochet de Civil.jpg
 
Քաղաքացիություն՝ Flag of Chile.svg Չիլի
Կուսակցություն՝ Անկուսակցական
Կրթություն՝ Bernardo O'Higgins Military School
Մասնագիտություն՝ սպա և քաղաքական գործիչ
Դավանանք կաթոլիկություն
Ծննդյան օր նոյեմբերի 25, 1915({{padleft:1915|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:25|2|0}})[1][2]
Ծննդավայր Վալպարաիսո, Վալպարաիսո, Վալպարաիսո, Չիլի
Վախճանի օր դեկտեմբերի 10, 2006({{padleft:2006|4|0}}-{{padleft:12|2|0}}-{{padleft:10|2|0}})[3][1][2] (91 տարեկանում)
Վախճանի վայր Սանտյագո, Չիլի
Ի ծնե անուն իսպ.՝ Augusto José Ramón Pinochet Ugarte
Ամուսին Լուսիա Հիրիարտ
Զավակներ Lucía Pinochet և Augusto Pinochet Hiriart
 
Ինքնագիր Signature of Augusto Pinochet.svg
 
Պարգևներ

Աուգուստո Պինոչետ (իսպ.՝ Augusto Pinochet, ամբողջական անունը` Աուգուստո Խոսե Ռամոն Պինոչետ Ուգարտե (Augusto José Ramón Pinochet Ugarte), նոյեմբերի 25, 1915({{padleft:1915|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:25|2|0}})[1][2], Վալպարաիսո, Վալպարաիսո, Վալպարաիսո, Չիլի - դեկտեմբերի 10, 2006({{padleft:2006|4|0}}-{{padleft:12|2|0}}-{{padleft:10|2|0}})[3][1][2], Սանտյագո, Չիլի), չիլիական պետական և ռազմական գործիչ, գեներալ-կապիտան, իշխանության գլուխ կանգնել է 1973 թվականին` զինվորական հեղաշրջման արդյունքում, ԱՄՆ-ի կառավարության օժանդակությամբ տապալելով նախագահ Սալվադոր Ալիենդեի սոցիալիստական կառավարությունը: Չիլիի Կառավարական խունտայի նախագահն էր (1973-1981թթ.), Չիլիի բռնապետն ու նախագահը (1974-1990թթ.) և Չիլիի Զինված ուժերի գերագույն հրամանատարը (1973-1998թթ.):

Ծագում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Աուգուստո Պինոչետը ծնվել է Չիլիի խոշորագույն նավահանգստային քաղաքներից մեկում ` Վալպարաիսոյում: Նրա հայրը` Աուգուստո Պինոչետ Վերան, նավահանգստային մաքսատան ծառայող էր, իսկ մայրը` տնային տնտեսուհի էր և մեծացնում էր վեց երեխա, որոնցից ավագը երկրի ապագա ղեկավարն էր: Պինոչետի նախապապը ծագումով բրետոնացի էր և Լատինական Ամերիկա էր եկել Ֆրանսիայից: Իր ընտանիքի հետագա սերունդների համար, նա որպես ժառանգություն թողել էր ոչ քիչ միջոցներ:

Զինվորական կարիերան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Աուգուստոն, որպես «միջին դասի» ներկայացուցիչ, դեպի վեր իր ճանապարհը կարող էր հարթել միայն զինված ուժերում ծառայելով, որին էլ կապեց իր ճակատագիրը 17 տարին լրանալուց հետո` ընդունվելով Սան-Բեռնարդոյի հետևազորային ուսումնարան: Մինչ այդ նա սովորել էր Սուրբ Ռաֆայելի սեմինարիային կից դպրոցում, Կիլոտայի ինստիտուտում և Վալպարաիսոյի Ֆրանսիական հայրերի սուրբ սրտերի դպրոցում: Հետևազորային ուսումնարանում նա անց է կացրել չորս տարի (1933-1937թթ.), ավարտել է այն կրտսեր սպայական կոչումով և սկզբում նշանակվել Կոնսեպսիոնում գտնվող «Չակաբուկո» զորագնդում, իսկ հետո ` Վալպարաիսոյի «Մայպո» զորագնդում ծառայելու:

1948 թվականին Պինոչետն ընդունվել է երկրի զինվորական բարձրագույն ակադեմիա, որն ավարտել է երեք տարի անց: Դրանից հետո ծառայությունը զորամասերում ` նպատակաուղղված սպայի համար, անցնում էր բանակային ուսումնական հաստատություններում դասավանդելով: 1953 թվականին Պինոչետն հրատարակեց իր առաջին «Չիլիի, Արգենտինայի, Բոլիվիայի և Պերուի աշխարհագրությունը» գիրքը, պաշտպանեց դիպլոմային աշխատանք, ստացավ բակալավրի կոչում և ընդունվեց Չիլիի համալսարանի իրավունքի դպրոցը, որն այդպես էլ չավարտեց, քանի որ 1956 թվականին նրան ուղարկեցին Կիտո, Էկվադորում զինվորական ակադեմիա ստեղծելուն օժանդակելու համար: 1959 թվականին Պինոչետը վերադարձավ Չիլի, որտեղ ղեկավարեց զորագունդ, իսկ հետո բրիգադա և դիվիզիա, զբաղվում էր շտաբային աշխատանքով և դասավանդում զինվորական ակադեմիայում: Այդ ընթացքում հրատարակեց իր հերթական «Աշխարհաքաղաքականություն» և «Էսսե` չիլիական աշխարհաքաղաքականության ուսումնասիրման վերաբերյալ» գրքերը:

Հայտնի է վարկած, որ 1967 թվականին Պինոչետի հրամանատարության տակ գտնվող բանակային ստորաբաժանումը գնդակահարել է «Էլ-Սալվադոր» հանքի գործադուլավոր հանքագործների խաղաղ ցույցի մասնակիցներին: Արդյունքում սպանվել էին ոչ միայն հանքագործներ, այլ նաև մի քանի երեխա և հղի կին: Սակայն նշված հանգամանքը հաստատվում էր միայն խորհրդային աղբյուրներում, ոչ մի արտասահմանյան աղբյուր այդ մասին չի հիշատակում: Այդ իսկ պատճառով նշված փաստը խիստ կասկածելի է: Բացի այդ, 1964-1968 թվականներին Պինոչետը չի ղեկավարել ոչ մի շարային ստորաբաժանում, քանի որ զինվորական ակադեմիայի պետի տեղակալի պաշտոնում էր:

1969 թվականին նրան շնորհվել է բրիգադային գեներալի, իսկ 1971 թվականին դիվիզիայի գեներալի կոչում: 1971 թվականին Պինոչետը նշանակվել է Սանտյագոյի կայազորի հրամանատարի պաշտոնին, որը նրա առաջին նշանակումն էր կառավարությանն առընթեր Ժողովրդական միասնություն կոալիցիոն խմբավորման կազմում ` նախագահ Սալվադոր Ալիենդեի գլխավորությամբ: 1972 թվականին լինելով ներքին գործերի նախարար, գեներալ Կառլոս Պրատսի տեղակալը, նա կատարում էր նաև ցամաքային զորքերի գերագույն հրամանատարի պարտականությունները:

1973 թվականի օգոստոսին, զինվորականները, Պինոչետի գլխավորությամբ սադրանք կազմակերպեցին գեներալ Պրատսի դեմ: Վերջինս պահպանելով իր հավատարմությունը Ժողովրդական միասնությանը և չկարողանալով տանել այդ ամենը, հրաժարվեց իր բոլոր պաշտոններից: Ալիենդեն նրա փոխարեն նշանակեց Պինոչետին: Կառլոս Պրատսը 1973 թվականի օգոստոսի 23-ին իր օրագրում նշում կատարեց. «Իմ կարիերան ավարտվեց: Չչափազանցնելով իմ դերը, ես կարծում եմ, որ իմ հեռանալը պետական հեղաշրջման նախանվագն էր և մեծագույն դավաճանություն... Հիմա միայն մնացել է նշանակել հեղաշրջման օրը...»:

1973 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Չիլիում տեղի ունեցավ զինվորական հեղաշրջում, որի կազմակերպիչներից մեկը Պինոչետն էր: Դա լավ մշակված զինվորական գործողություն էր, որի ընթացքում իրականացվեց հրետանու, օդուժի և հետևազորի համակարգված գրոհ: Նախագահական պալատը ենթարկվեց հրթիռակոծման: Զինվորական ստորաբաժանումները գրավեցին բոլոր պետական և կառավարական հաստատությունները: Միջոցներ էին ձեռնարկվել խոչընդոտելու զինվորական ստորաբաժանումների կողմից Ժողովրդական միասնության կառավարությանը աջակցելու հնարավոր փորձերը: Որոշ սպաներ, ովքեր հրաժարվել էին մասնակցել հեղաշրջմանը` գնդակահարվեցին:

Հեղաշրջման արդյունքում Ժողովրդական միասնության կառավարությունը, Սալվադոր Ալիենդեի գլխավորությամբ` տապալվեց: Կազմավորվեց զինվորական խունտա, որի մեջ մտան Պինոչետը (բանակից), ծովակալ Խոսե Մերինոն (ռազմածովային նավատորմից), գեներալ Գուստավո Լի Գուսմանը (օդուժից) և գեներալ Սեսար Մենդոսան (կարաբիներներից):

Նախագահությունը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հեղաշրջումից շատ չանցած, Պինոչետը հանդես եկավ հայտարարությամբ, ասելով, որ զինված ուժերը հավատարիմ են մնում իրենց մասնագիտական պարտքին` որը միայն հայրենասիրության զգացումն է: Երկրում տիրող իրավիճակը և մարքսիստները ստիպեցին վերցնել իշխանությունն իրենց ձեռքը և երբ իրավիճակը հանդարտվի, իսկ տնտեսությունը դուրս բերվի թմբիրից, այդ ժամանակ բանակը կվերադառնա զորանոցներ: Պինոչետը նույնիսկ ժամկետ նշանակեց այդ նպատակների իրագործման համար` 20 տարի, որից հետո Չիլին կվերադառնա դեմոկրատիային:

Մինչև 1974 թվականի դեկտեմբերը, Պինոչետը մնաց զինվորական խունտայի ղեկավարը, իսկ 1974 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1990 թվականի մարտ ամիսը, նա Չիլիի նախագահի պաշտոնում էր` միաժամանակ լինելով երկրի զինված ուժերի գերագույն գլխավոր հրամանատարը: Ժամանակի ընթացքում նա կարողացավ իր ձեռքերում կենտրոնացնել ամբողջ իշխանությունը` հեռացնելով իր բոլոր մրցակիցներին: Գեներալ Գուստավո Լի Գուսմանը անցավ թոշակի, ծովակալ Մերինոն փաստացի մնալով խունտայում, ժամանակի ընթացքում զրկվեց իշխանությունից: Ներքին գործերի նախարար, գեներալ Օսկար Բոնիլյան` չպարզված հանգամանքներում զոհվեց ավիավթարից:

1974 թվականին ընդունվեց օրենք «Կառավարական խունտայի իրավաբանական կարգավիճակի մասին», ըստ որի գեներալ Պինոչետը հռչակվեց գերագույն իշխանության կրող: Նրան ընձեռվեց իրավասությունների լայն շրջանակ` այդ թվում զինվորական դրություն մտցնելու միայնակ որոշում կայացնելու իրավունք, ընդունել կամ փոխել ցանկացած օրենք, նշանակել և հանել դատավորներին: Նրա իշխանությունը չէր սահմանափակվում խորհրդարանի և ոչ էլ որևէ քաղաքական կուսակցության կողմից:

Իր իշխանության առաջին իսկ օրերին, զինվորական խունտան հայտարարեց «ներքին պատերազմական դրություն»: Ըստ գեներալ Պինոչետի, իրենց թշնամիներից առավել վտանգավորն ու գլխավորը հանդիսանում է Կոմունիստական կուսակցությունը և իրենք պարտավոր են վերացնել այն հիմա, քանի դեռ այն չի տարածվել երկրով մեկ: Եթե դա իրենց չհաջողվի, ապա ուշ թե շուտ այն կվերացնի իրենց:

Քաղաքացիական դատարաններին փոխարինեցին զինվորականները, ստեղծվեցին կտտանքների համար նախատեսված գաղտնի կենտրոններ, մի քանի համակենտրոնացման ճամբարներ` քաղբանտարկյալների համար: «Մահվան քարավան» գործողության ընթացքում, «Սանտյագո» ստադիոնում իրականացվեցին առավել վտանգավոր հակառակորդների մահապատիժներ: 1974 թվականին ստեղծվեց Ազգային միասնական հետախուզությունը, որի առջև խնդիր էր դրված ապահովել ազգային անվտանգությունը և ընդդիմադիրների ֆիզիկական ոչնչացումը: Նոր գաղտնի ծառայության` «Կոնդոր» գործողության թիրախ էին դարձել նաև զինվորական կառավարության հակառակորդները, որոնք արտագաղթել էին երկրից: Առաջին զոհը գեներալ Կառլոս Պրատսն էր, ով ապրում էր Արգենտինայում: 1974 թվականի սեպտեմբերի 30-ին, նա իր կնոջ հետ միասին, Բուենոս-Այրեսի կենտրոնում զոհվեց` իր ավտոմեքենայի պայթյունից: Այնուհետև իսկական որս սկսվեց նախկին պաշտպանության նախարար Օռլանդո Լետելյերի նկատմամբ, ով քննադատում էր զինվորական ռեժիմը արտասահմանից: Նա 1976 թվականին հայտարարվեց «ազգի թշնամի», զրկվեց Չիլիի քաղաքացիությունից և 10 օր անց սպանվեց Վաշինգտոնում:

Էկոնոմիկայի ասպարեզում Պինոչետն ընտրեց առավել կոպիտ և արմատական փոփոխության ճանապարհ: Ըստ նրա` «Չիլին ոչ թե պրոլետարների, այլ սեփականատերերի երկիր է»: 1978 թվականին Պինոչետն անցկացրեց հանրաքվե` իր նկատմամբ վստահության վերաբերյալ և ստացավ 75% ձայն իր օգտին: Մեկնաբանները դա անվանեցին Պինոչետի խոշորագույն քաղաքական հաղթանակը, ում պրոպագանդան խելամտորեն օգտագործեց չիլիացիների հակաամերիկանիզմը, նրանց նվիրվածությունը այնպիսի արժեքների նկատմամբ, ինչպիսիք էին ազգային արժանապատվությունն ու անկախությունը:

1980 թվականին կայացավ հանրաքվե` Սահմանադրության նախագծի վերաբերյալ: Կողմ էին քվեարկել ձայների 67%-ը, իսկ դեմ` 30%-ը: 1981 թվականից Սահմանադրությունն ուժի մեջ մտավ, սակայն դրա հիմնական հոդվածների իրականացումը (ընտրությունների, խորհրդարանի և կուսակցությունների վերաբերյալ), հետաձգվեց ութ տարով: Պինոչետն առանց ընտրությունների հռչակվեց «ութ տարով սահմանադրական նախագահ` հետագա ութ տարիների ընթացքում վերընտրվելու իրավունքով»:

1986 թվականի սեպտեմբերի 7-ին, «Մանուել Ռոդրիգեսի անվան հայրենասիրական ճակատ» կազմակերպության կողմից մահափորձ իրականացվեց Պինոչետի նկատմամբ: Դրա մասնակիցները իրենց պատրաստվածության դասընթացներն անցել էին Մոսկվայում ` Չիլիի կոմունիստական կուսակցության ղեկավարների անվտանգությունն ապահովելու ծրագրի շրջանակներում: Մահափորձը մատնվեց անհաջողության: Թողնելով մոտոցիկլիստներին առաջ, նրանք բեռնատարով փակեցին նախագահի լիմուզինի ճանապարհը և կրակ բացեցին: Սակայն զենքերը խափանված էին: Սկզբում նռնականետը չկրակեց, սակայն երկրորդ փորձից հետո նռնակը կոտրեց ավտոմեքենայի ապակին, բայց չպայթեց: Այդ հարձակման ընթացքում զոհվեց գեներալի հինգ թիկնապահ: Հետագայում Պինոչետն ասել էր, որ Աստված է փրկել իրեն, որպեսզի նա կարողանա կրկին շարունակել պայքարը հանուն հայրենիքի:

1988 թվականի հոկտեմբերի 5-ին նշանակվեց միջանկյալ հանրաքվե, որը նախատեսված էր 1980 թվականի սահմանադրությամբ: Հանրաքվե անցկացնելու վերաբերյալ հայտարարությունից հետո, խունտայի ղեկավարը ապագա ընտրողներին վստահեցնում էր, որ բոլոր քաղաքական ուժերը, այդ թվում և ընդդիմադիր, իրավունք կստանան հսկողության տակ առնել ընտրությունների ընթացքը: Իշխանությունները վերացրին հատուկ դրությունը, թույլ տվեցին երկիր վերադառնալ նախկին սենատորներին և պատգամավորներին, ձախ հայացքների տեր որոշ կուսակցությունների և արհմիությունների ղեկավարներին` որոնց հայտարարել էին «պետական հանցագործներ»: Նույնիսկ թույլ տվեցին Չիլի վերադառնալու Սալվադոր Ալիենդեի այրուն` Օրտենսիա Բուսսիին:

Օգոստոսի 30-ին խունտայի անդամները միաձայն նախագահի միակ թեկնածու հայտարարեցին Աուգուստո Պինոչետին: Վերջինիս մնում էր միայն տալ իր համաձայնությունը: Դա Չիլիում վրդովմունքի և զայրույթի պայթյուն առաջացրեց: Կարաբիներների հետ ընդհարման հետևանքով զոհվեց 3 մարդ, 25 հոգի վիրավորվեցին, 1150 ցուցարար ձերբակալվեց: Երկրի ընդդիմադիր ուժերը հանրաքվեի անցկացման պահին միասնացան և գործում էին կազմակերպված ու վճռական: Ավարտական ցույցի ժամանակ հավաքվել էր միլիոնից ավելի մարդ: Դա Չիլիի պատմության մեջ ամենազանգվածային ցույցն էր: Երբ հասարակական կարծիքների հարցումները սկսեցին կանխագուշակել ընդդիմության հաղթանակը, Պինոչետն սկսեց անհանգստության նշաններ ցուցաբերել: Որպեսզի գրավի ընտրողներին, նա խոստացավ թոշակների ու աշխատավարձերի բարձրացում, առաջին անհրաժեշտության ապրանքների (հաց, կաթ, շաքար) գների իջեցում, նշանակեց 100%-ոց դոտացիա ջրամատակարարման և կոյուղիների ջրահեռացման համար, խոստացավ գյուղացիներին բաժանել այն հողերը, որոնք դեռևս պատկանում էին պետությանը:

Հանրաքվեի արդյունքներով 55% ընտրողները իրենց ձայները տվել էին ոչ բռնապետի օգտին: Պինոչետին ևս ութ տարի նախագահելու հնարավորություն էին տվել 43% ընտրողներ: Սակայն դա բավարար չէր Պինոչետին: Չընդունել ընտրաձայների մեծամասնությունը ընդդիմության օգտին, այս անգամ նա չէր կարող: Երկու շաբաթ անց, իր պաշտոնից հեռացվեց Պինոչետի մտերիմ ընկեր և գաղափարակից Սերխիո Ֆերնանդեսը, ով մեղադրվեց ընտրություններում պարտություն կրելու համար: Նրա հետ հեռացվեցին ևս ութ նախարարներ: Հեռուստատեսությամբ և ռադիոյով Պինոչետը հայտարարեց, որ ընտրությունների արդյունքները նա գնահատում է որպես «չիլիացիներ սխալ», սակայն հարգում է ընտրողների որոշումը և ընդունում ընտրությունների արդյունքները:

1990 թվականի մարտի 11-ին իշխանության եկավ դեմոկրատական կառավարությունը` Պատրիսիո Էյլվինի գլխավորությամբ: Պինոչետը հեռացավ նախագահի պաշտոնից, սակայն մնաց որպես ցամաքային զորքերի գերագույն հրամանատար և պահպանեց իր ազդեցությունը երկրի քաղաքական կյանքում: Նրա հեղինակությունը աստիճանաբար սկսեց ընկնել: 1992 թվականին, հասարակական կարծիքի հարցումները ցույց տվեցին, որ Պինոչետին իրենց ձայնն են տալիս ընդամենը 20% հարցվածները, իսկ 70% ձայները Էյլվինի օգտին էին: Պինոչետը խնդիրներ ուներ նաև արտասահմանում: 1991 թվականին, երբ նա գտնվում էր Մեծ Բրիտանիայում, պաշտոնական ոչ մի ներկայացուցիչ նրան չընդունեց: Չիլիի նոր նախագահը բազմիցս հայտարարել էր, որ զինվորական դիկտատուրան իր կառավարությանը թողել էր ոչ այնքան էլ լավ վիճակում գտնվող էկոնոմիկա` բյուջեի բարձր դեֆիցիտ, գնաճ, գործազրկություն, ազգաբնակչության կյանքի ցածր մակարդակ:

1994 թվականին նախագահի պաշտոնում ընտրվեց քրիստոնեական դեմոկրատ Էդուարդո Ֆրեյ Ռուիս-Տագլեն` վարկածներից մեկի համաձայն, ժամանակին Պինոչետի հրամանով թունավորված Էդուարդո Ֆրեյ Մոնտալվայի որդին: 1998 թվականին ցամաքային զորքերի գերագույն հրամանատարի պաշտոնից Պինոչետն անցավ թոշակի, սակայն համաձայն սահմանադրության, նա մնաց որպես ցմահ սենատոր:

Անձնական կյանքը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1943 թվականին Պինոչետն ամուսնացել էր 20-ամյա Լյուսի Հիրիարտ Ռոդրիգեսի հետ: Նրանք ունեին հինգ երեխա` երեք դուստր և երկու որդի: Ավագ դուստրը` Լյուսիա Պինոչետը, քաղաքական գործիչ էր և զինվորական խունտայի գաղափարախոսներից մեկը:

Քրեական հետապնդումները[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1998 թվականի հոկտեմբերին Պինոչետը Լոնդոնի մասնավոր կլինիկաներից մեկում, որտեղ գտնվում էր վիրահատության համար, ձերբակալվեց Իսպանիայի դատարանի կողմից արձակած վճռի համաձայն` սպանության կասկածանքով: Իսպանիայի հարյուրավոր քաղաքացիներ սպանվել և անհետ կորել էին Չիլիում` Պինոչետի կառավարման տարիներին: Իսպանիան պահանջում էր էքստրադիցիայի ենթարկել բռնապետին, սակայն Լոնդոնի դատարանը ընդունում էր, որ Պինոչետը Չիլիի ցմահ սենատորն էր և համարվում էր անձեռնմխելի անձ: Լորդերի պալատը փոխեց այդ որոշումը և ձերբակալությունը համարում էր օրինական: Չիլին անօրինական էր համարում և ձերբակալությունը, և Պինոչետին Իսպանիային հանձնելը:

1998 թվականի հոկտեմբերին լոնդոնյան դատարանը բավարարեց Պինոչետի փաստաբանների խնդրանքը` գրավի դիմաց նրան ազատ արձակելու վերաբերյալ: Դրա հետ միասին, դատարանը սահմանեց մի շարք սահմանափակումներ, որոնց համաձայն Չիլիի նախկին ղեկավարը պետք է մնա Լոնդոնի հիվանդանոցներից մեկում` ոստիկանության մշտական հսկողության ներքո:

1999 թվականի մարտի 24-ին Լորդերի պալատը կայացրեց վերջնական վճիռ, որի համաձայն Պինոչետը պետք է պատասխանատվություն չկրի մինչև 1988 թվականը կատարած հանցագործությունների համար, սակայն զրկվում է 1988 թվականից հետո կատարած հանցագործությունների համար պատասխանատվության չենթարկվելու պաշտպանվածությունից: Այս որոշումը թույլ էր տալիս բացառել 27 մեղադրանք, որոնց հիման վրա Իսպանիան փորձում էր Պինոչետին հասնելու:

2000 թվականի մարտին Պինոչետի 16-ամսյա տնային կալանքն ավարտվեց, որի համաձայն նա մեկնեց Չիլի և տեղավորվեց Սանտյագոյի զինվորական հոսպիտալում: Նույն թվականի օգոստոսին Չիլիի գերագույն դատարանը Պինոչետին զրկեց սենատորական անձեռնմխելիությունից, որից հետո հարուցվեց դատական հետապնդում ` ավելի քան 100 դրվագներով, մարդկանց սպանությունների, առևանգումների և կտտանքների ենթարկելու համար: Սակայն 2001 թվականին դատարանը Պինոչետին ճանաչեց որպես ծերունական թուլամտությամբ տառապողի, որը նրան ազատեց քրեական պատասխանատվություն կրելուց:

2004 թվականին Չիլիի գերագույն դատարանը Պինոչետին զրկեց դատական հետապնդումների անձեռնմխելիությունից և նույն թվականին երկրի վերաքննիչ դատարանը որոշում կայացրեց բռնապետի գործով գործընթացը վերսկսելու: Նա մեղադրվում էր ցամաքային ուժերի նախկին հրամանատար, գեներալ Կառլոս Պրատսի սպանությանը մասնակցելու համար: 2005 թվականին ընդդեմ Պինոչետի մեղադրանք առաջադրվեց 1977 թվականին ձախ հեղափոխական շարժման անդամների սպանության համար: Նույն 2005 թվականին Պինոչետին մեղադրանք առաջադրվեց «Կոլոմբո» գործողության շրջանակներում քաղաքական հակառակորդների ոչնչացման համար: Նա մեղադրվեց նաև կաշառակերության, մարդկանց առևանգելու, կտտանքների ենթարկելու և սպանելու համար, թմրավաճառությամբ, զենքի առևտրով զբաղվելու և հարկերից խուսափելու համար:

Մահը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2006 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Պինոչետը ինֆարկտ տարավ: Դեկտեմբերի 10-ին մահացավ Սանտյագոյի հոսպիտալում: Նրա մարմինը ենթարկվել է դիակիզման, պետական հուղարկավորություն և սուգ չի հայտարարվել: Նրա մահից հետո Չիլիի հասարակությունը բաժանվել էր երկու մասի: Դեկտեմբերի 11-ին Սանտյագոյում տեղի ունեցավ բազմամարդ հավաք, որտեղ ելույթներ էին ունենում ընդդեմ Պինոչետի, իսկ մյուս կողմից, քաղաքի մյուս մասերում տեղի էին ունենում ոչ պակաս բազմամարդ սգո հավաքներ` Պինոչետի կողմնակիցների կողմից:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]