Պիոն Հակոբյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Պիոն Հովսեփի Հակոբյան
Պիոն Հակոբյան.JPG
Ծնվել է հոկտեմբերի 24, 1926 (92 տարեկան)
Ծննդավայր Ծղալթբիլա Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միություն ԽՍՀՄ
Մահացել է սեպտեմբերի 26, 2000(2000-09-26) (73 տարեկանում)
Քաղաքացիություն Ռուսական կայսրություն Ռուսական կայսրություն
Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միություն ԽՍՀՄ
Ազգություն Հայ
Կրոն Հայ Առաքելական եկեղեցի Հայ Առաքելական եկեղեցի
Կրթություն Երևանի պետական համալսարան
Գիտական աստիճան բանասիրական գիտությունների դոկտոր
Մասնագիտություն գրականագետ

Պիոն Հովսեփի Հակոբյան (1926, հոկտեմբերի 24, գյուղ Ծղալթբիլա (Վրաստանի Ախալցխայի շրջանում)-սեպտեմբերի 26, 2000), հայ գրականագետ, աղբյուրագետ, բնագրագետ։ Բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1969 թ.), պրոֆեսոր (1983 թ.)։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1972 թվականից:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1945 թվականին ընդունվել է ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետը և ավարտել 1950 թվականին՝ գերազանցության դիպլոմով։ 1950 թվականին Պիոն Հակոբյանն ընդունվում է ԳԱ Մանուկ Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտի ասպիրանտուրան՝ «Հայ նոր գրականության պատմություն» մասնագիտությամբ։ 1954 թվականից աշխատել է այդ ինստիտուտում (1975-1989 թթ.՝ բնագրագիտության բաժնի վարիչ), միաժամանակ, 1970 թվականից դասախոսում է ԵՊՀ-ում։ Հակոբյանի աշխատությունները նվիրված են հայ գրականության և մշակույթի պատմության ու տեսության հարցերին, հայ-ռուսական, հայ-էստոնական գրական առնչություններին։ Լուրջ վաստակ ունի աբովյանագիտության բնագավառում։ Հայտնաբերել և գիտական շրջանառության մեջ է դրել հայ գրականության ու հայագիտության պատմությանը վերաբերող բազմաթիվ նորահայտ սկզբնաղբյուրներ ու վավերագրեր։

Պ. Հակոբյանն առավել քան մեկուկես տասնյակ տարիների ընթացքում պեղել է Տարտուի, Կազանի, Մոսկվայի, Լենինգրադի, Թբիլիսիի, Երևանի, Կիևի պետական ու գրական գաղտնի արխիվները, հայտնաբերել ու կուտակել Աբովյանին վերաբերող գերմանալեզու, ռուսալեզու և հայալեզու արխիվային վիթխարի քանակությամբ նյութեր, զբաղվել դրանց վերծանությամբ ու համակարգմամբ և կերտել աբովյանագիտական իր մեծարժեք ուսումնասիրություններն ու տեքստաբանական-բանասիրական հրապարակումները։

Պիոն Հակոբյանը վախճանվել է 2000 թ. սեպտեմբերի 26-ին և թաղված է Աշտարակի քաղաքային գերեզմանատանը։

Աշխատություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հրատարակվել են Հակոբյանի «Խաչատուր Աբովյանի «Վերք Հայաստանի» վեպի ստեղծագործական պատմությունը» (1955 թ.), «Խաչատուր Աբովյան․ կյանքը, գործը, ժամանակը (1809-1836 թթ.)» (1967 թ.) մենագրությունները, «Արևելյան Հայաստանի՝ Ռուսաստանին միանալու արձագանքները հայ գրականության մեջ» (1978 թ.) ժողովածուն։ Հակոբյանի «Վերելքը» (1982 թ.) գիրքը նվիրված է Ֆրիդրիխ Պարրոտի և Խաչատուր Աբովյանի՝ Արարատի գագաթը բարձրանալու պատմությանը։ Մասնակցել է Խաչատուր Աբովյանի, Միքայել Նալբանդյանի, Գ․ Տեր-Մկրտչյանի, Մանուկ Աբեղյանի, Ակսել Բակունցի, Ղազարոս Աղայանի երկերի գիտական հրատարակմանը։ Լրացրել և հրատարակության է պատրաստել Ե․ Շահազիզի «Աշտարակի պատմությունը» (1987 թ.)։ 1993 թվականին Էջմիածնում տպագրել է «Հայ կաթոլիկությունը պատմա-քննական լույսի տակ» աշխատությունը, որը լույս է տեսել «Հրավեր ողջամտության» գրքում։ Աշխատությունը հետագայում թարգմանվել է անգլերեն (Նյու Յորք, 1994 թ.)։

Ներդրումներ աբովյանագիտության մեջ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Աբովյանագիտության մեջ կարևոր ներդրումներից էր գրողի երկերի լիակատար տասհատորյա ակադեմիական հրատարակությունը, որի սկիզբը դրվել էր 1940-ական թվականներին։ 1950-ական թվականների կեսերին այդ հրատարակության 7, 8 և 10-րդ հատորների բնագրերի կազմումը, թարգմանությունները, ծանոթագրությունները հանձնարարվում են Պիոն Հակոբյանին, որն իրագործում է այն. երեք հատորները հրատարակվում են 1956, 1958, 1961 թվականներին։

Աբովյանագիտության մեջ հաջորդ խոշորագույն ներդրումը, որ կատարեց Պիոն Հակոբյանը, գրողի գիտական կենսագրության ստեղծումն էր, որի առաջին մեծածավալ հատորը լույս տեսավ 1967 թվականին՝ «Խաչատուր Աբովյան. կյանքը, գործը, ժամանակը» խորագրով և պաշտպանության դրվեց որպես դոկտորական ատենախոսություն։

1981 թվականին Պ. Հակոբյանի աշխատասիրությամբ լույս տեսավ Աբովյանի «Վերք Հայաստանի» վեպի բնագրորեն վերջնականապես ճշգրտված գիտական հրատարակությունը, որը «Վերքի» բազմաթիվ տպագրությունների պատմության մեջ առանձնահատուկ տեղ ունի, և ետայսու պետք է դառնա Աբովյանի այդ ստեղծագործության գալիք բոլոր հրատարակությունների հիմքն ու ելակետը։

1984 թվականին դարձյալ Պ. Հակոբյանի խմբագրմամբ և վերջաբանով տպագրվեց «Վերք Հայաստանի» հրատարակությունների ռուսերեն նոր հատորյակը։ Հեղինակի՝ աբովյանագիտության վերջին մեծածավալ աշխատությունն է «Խաչատուր Աբովյանի կենսագրության առեղծվածները»` հրատարակված 1997 թվականին, ուր ի մի են բերված Աբովյանի ծննդյան թվականի, անհետացման վարկածների, կենսագրական տարբեր իրադարձությունների, առանձին ստեղծագործությունների վերաբերյալ եղած զանազան խնդիրների` գիտնականի կատարած նոր լուսաբանումները։

Պիոն Հակոբյանը գիտական ու պարբերական մամուլում, գիտական տարբեր ժողովածուներում բազմաթիվ ուսումնասիրություններ է հրատարակել հայ հին ու նոր դասական գրականության մասնագետների ու հայագիտության նշանավոր ներկայացուցիչների՝ Միքայել Նալբանդյանի, Ղևոնդ Ալիշանի, Ռաֆայել Պատկանյանի, Պերճ Պռոշյանի, Ծերենցի, Գ. Մանդակունյանի, Հովհ. Թումանյանի, Ավ. Իսահակյանի, Դ. Դեմիրճյանի, Սայաթ-Նովայի, Մ. Աբեղյանի, Հ. Տաշյանի, Գ. Տեր-Մկրտչյանի, Շահազիզի, Ն. Ադոնցի, Ն. Մառի, Վազգեն Ա և Գարեգին Ա Ամենայն Հայոց կաթողիկոսների կյանքի ու գրական-գիտական գործունեության տարբեր կողմերի վերաբերյալ։

Հրատարակել է նաև ուսումնասիրություններ՝ նվիրված հայոց վկայաբանությունների հետազոտման արդի խնդիրներին, Գրիգոր Լուսավորչի ժամանակաշրջանի եպիսկոպոսական աթոռներին, Անդրկովկասի հայ կաթոլիկական համայնքների պատմությանը, հայագիտական տարբեր խնդիրների և «Հայոց եկեղեցական թեմերին»:

Աղբյուրներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Սարգիս Հարությունյան «Աբովյանագիտության մեծագույն երախտավորը» (Պրոֆեսոր Պիոն Հակոբյանի ծննդյան 85-ամյակի առթիվ), պատմաբանասիրական հանդես №1, 2011, էջ 259-262
Այս հոդվածի նախնական տարբերակը կամ նրա մասը վերցված է Հայկական համառոտ հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են՝ Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC-BY-SA-icon-80x15.png