Կարաչայ-բալկարերեն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Infoboxforlang.png
Կարաչայ-բալկարերեն
Տեսակլեզու, կենդանի լեզու և խոցելի լեզու
ԵնթադասKypchak–Cuman languages?
ԵրկրներFlag of Russia.svg Ռուսաստան
Խոսողների քանակ305 364 մարդ (2010)[1] և 310 400 մարդ (2010)[2]
ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի լեզվի կարգավիճակխոցելի[3]
Գրերի համակարգկյուրեղագիր և լատինական այբուբեն
IETFkrc
ԳՕՍՏ 7.75–97као 280
ISO 639-2krc
ISO 639-3krc

Կարաչայ-բալկարերեն (Къарачай-Малкъар), կարաչայների և բալկարների լեզուն։ Պատկանում է թուրքական լեզվաընտանիքի ղփչաղյան խմբի ղփչաղ-պոլովեցյան ենթախմբին։ Խոսվում է Ռուսաստանի Դաշնության Կարաչայ-Չերքեզականում, Կաբարդինա-Բալկարական հանրախետություններում, մասամբ նաև Ղազախստանում, Ուզբեկստանում, Ղրղզստանում։ Խոսողների թիվը՝ 310 հազար (2010)։ Ներկայանում է կարաչայ-բասկանա-չեղեմյան և մալկարյան բարբառներով։ Ունի 8 ձայնավոր և 27 բաղաձայն հնչույթ (արտահայտվում են 25 տառով)։ Շեշտն ուժային (դինամիկ) է։ Կառուցվածքով կցական է։ Գոյականն ունի թվի, հոլովի, ստացական առման, բայը՝ եղանակի, ժամանակի, կերպի, սեռի և այլ կարգեր։ Այբուբենը մինչև 1924 թվականը՝ արաբագիր, մինչև 1937 թվականը՝ լատինագիր, ապա՝ ռուսագիր։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]


Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 5, էջ 302 CC-BY-SA-icon-80x15.png