Ժյուլ Պասկին

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ժյուլ Պասկին
Jules Pascin im Café du Dôme, Paris 1910.png
Ծնվել էմարտի 31, 1885(1885-03-31)[1][2][3][4][5][6]
ԾննդավայրՎիդին, Բուլղարիա[7][8]
Վախճանվել էհունիսի 5, 1930(1930-06-05)[4] (45 տարեկանում)
Մահվան վայրՓարիզ, Ֆրանսիա[9][10][11]
ՔաղաքացիությունԲուլղարիա
ԱՄՆ[12][13][14]
ԿրթությունԿոլարոսսիի ակադեմիա
Մասնագիտություննկարիչ
Ոճէքսպրեսիոնիզմ
Jules Pascin Վիքիպահեստում

Յուլիուս Մորդեհայ Պինկաս (հայտնի որպես՝ Պասկին, ֆր.՝ Jules Pascin[15][16], մարտի 31, 1885(1885-03-31)[1][2][3][4][5][6], Վիդին, Բուլղարիա[7][8] - հունիսի 5, 1930(1930-06-05)[4], Փարիզ, Ֆրանսիա[9][10][11]), Փարիզյան դպրոցի գեղանկարիչ և գրաֆիկ:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Յուլիուս Մորդեհայ Պինկասը ծնվել է բուլղարական Վիդին քաղաքում, Սեֆարդների բազմազավակ ընտանիքում, ընտանիքի տասնմեկ երեխաներից ութերորդն էր: Հայրը՝ Մարկուս Պինկասը սերմնահատիկների վաճառական էր[17][18][19]: Վիդինի նյութապես ամենապապահով ընտանիքներից Պինկասների գերդաստանի (ի սկզբանե Ռուսեից) բիզնեսը, կապված էր եգիպտացորենի, բրնձի և արևածաղկի առք ու վաճառքով[20]: Յուլիուսի մեծ եղբայրները և քույրերը ծնվել են Զեմունում, որտեղ, Տրիեստից տեղափոխվելուց հետո, ապրում էր իր մայրիկի՝ Սոֆյա Ռուսոյի ընտանիքը[21]: Ընտանիքում խոսակցական լեզուն սեֆարդերենն էր (եվրոպա-իսպանական)[22]:

1892 թվականին ծնողների հետ տեղափոխվել է Բուխարեստ: Չորս տարի անց նրան ուղարկել են Վիեննա գիշերօթիկ դպրոցում սովորելու նպատակով[23]: 1901 թվականին դպրոցն ավարտելուց հետո, մինչև հաջորդ տարի կրկին Վիեննա վերադարձը, որտեղ 1901 թվականից ապրում էր իր քույր Ռեբեկան և նրա ամուսինը՝ Աբրահամ Ալֆրեդ Երոհամը, աշխատել է հոր՝ Բուխարեստում գտնվող «Մարկուս Պինկաս և Կո» ընկերությունում[24]: Գեղանկարչություն սովորել է Վիեննայում (1902-1904), Մյունխենի Մորից Հեյմանի անվան գեղարվեստի դպրոցում (1904-1905), Բեռլինում (1905), համագործակցել է «Simplicissimus» և «Lustige Blätter» երգիծական հրատարակությունների հետ: 1905 թվականի դեկտեմբերի 24-ին մեկնել է Փարիզ, աշխատել՝ Մոնպառնասի ստուդիայում, այնուհետև՝ Մոնմարտրում, սկսել է ստորագրվել կեղծանունով՝ «Pascin» մակագրությամբ: Եղել է «Տուն» և «Սելեքթ» սրճարանների մշտական հաճախորդ, ստացել՝ «Մոնպառնասի արքայազն», «Երեք բլրի իշխան» ընկերական մականունները[25]: 1907 թվականին ծանոթացել է Հերմինե Դեյվիդի հետ (Ժակ Լուի Դավիդի թոռնուհին, այդ ժամանակ բնորդուհի, հետագայում՝ նկարիչ), որի հետ ամուսնացել է 1918 թվականին Միացյալ Նահանգներում[26]:

Ժյուլ Պասկինի առաջին անհատական ցուցահանդեսը տեղի է ունեցել 1907 թվականին Բեռլինում, Պաուլ Կասիրերի պատկերասրահում: Կասիրերի ցուցումով վրձնել է Հայնրիխ Հայնեի դիմանկարը (1910), ցուցադրվել է Բեռլինյան սեցեսիոնում (1911), Նյու Յորքում (1913), փարիզյան Աշնանային սրահում, Անկախների սալոնում (1913): 1914 թվականի սեպտեմբերին, փախչելով զինվորական ծառայությունից և իր ավագ եղբոր՝ Ջոզեֆ Պինկասի ֆինանսական աջակցության շնորհիվ, Լոնդոնով տեղափոխվել է Նյու Յորք, որտեղ ապրել է մինչև 1920 թվականը, ստացել է Ամերիկայի քաղաքացիություն (1920 թվականի սեպտեմբերի 20): 1915 թվականին իր մոտ՝ Նյու Յորք է տեղափոխվել Հերմինե Դեյվիդը, որի հետ ամեն ձմեռ անցկացրել են հարավային նահանգներում (Տեխաս, Լուիզիանա, Հարավային Կարոլինա, Ֆլորիդա) և Կուբայում:

Վերադարձել է Փարիզ, շատ շրջագայել է, եղել է Ալժիրում (1921 թ.), Թունիսում (երեք անգամ` 1908, 1921, 1924, վերջին անգամ անցնելով Ալժիրով), Իտալիայում (1925), հարավային Ֆրանսիայում (Մարսել, Կասիս, Սեն-Տրոպե, Սանարի-Սյուր-Մեր): 1926 թվականին նախաձեռնել է դեպի Պաղեստին ուղևորություն, սակայն Պիրեյոսում լքել է նավը, կրկին այցելել է Թունիս, Կահիրե և Ալեքսանդրիայով վերադառձել է Փարիզ: Ժյուլ Պասկին 1927 թվականի օգոստոսին վերադարձել է Միացյալ Նահանգներ, որտեղ նրան է միացել Լյուսի Կրոհը (ֆր.՝ Cecile Vidil, 1891-1977), որի հետ սիրային հարաբերություններ է ունեցել դեռ 1910 թվականին, այնուհետև 1920 թվականին, երբ Լյուսին արդեն ամուսնացած էր Պեր Կրոհի հետ: Մասնակցել է Բրուքլինի թանգարանում և Նյու Յորքի ժամանակակից արվեստի թանգարանում տեղի ունեցած խմբակային ցուցահանդեսներին: 1928 թվականի հունիսին Լյուսիի հետ վերադարձել է Փարիզ, բայց շուտով մեկնել է Պորտուգալիա և Իսպանիա (1929):

Վախճան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Միմի Լորանի դիմանկարը (1927-28)

1930 թվականի Նյու Յորքի ցուցահանդեսը բացասական արձագանքներ է ստացել քննադատների կողմից: Պասկինը, որը մանկուց տառապել է դեպրեսիաներից և անընդհատ կասկածի տակ առել սեփական շնորհը, ինքնասպանություն է գործել, կախվել է իր փարիզյան արհեստանոցում՝ պատի վրա թողնելով «Ներիր, Լյուսի» գրությունը: Իր ողջ ունեցվածքը և նկարները կտակել է Հերմինե Դավիդն և Լյուսի Քրոհին: Պասկինի հուղարկավորության օրը, հունիսի 7-ին, փակվել են Փարիզի բոլոր պատկերասրահները:

Ստեղծագործական գործունեություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պասկինն արվեստի պատմության մեջ մնացել է որպես արտահայտիչ և ճշգրիտ դիմանկարների («Թուրք ընտանիք», 1907, Հերմինեն կապույտ գլխարկով, 1918, «Միմի Լորանի դիմանկարը», 1927-1928), համարձակ և դրա հետ մեկտեղ, ջրաներկով և նյու ոճով նկարների հեղինակ («Քնած Վեներա», 1927), որոնց համար հաճախ բնորդել են մարմնավաճառները:

1923 թվականի գիշերներից մեկի ժամանակ, երբ Էռնեստ Հեմինգուեյը սրճարանում հանդիպել է Պասկինին, որին ուղեկցում էին երկու բնորդուհի, ստեղծել է նկարչի անձնական հուզական պատկերը «Տոն, որը միշտ քեզ հետ է» գրքում (գլուխ՝ «Պասկինի հետ «Գմբեթ» սրճարանում»):

Կյանքի օրոք, Պասկինի ստեղծագործական գործունեությանը նվիրված միակ մենագրության ​​վերլուծությունը հրատարակվել է 1928 թվականին «Les Artistes Juifs» շարքում (Ժորժ Չարենսոլ, Ջուլի Պասկին, «Le Triangle» հրատարակություններ):

Պասկինը Ռուսաստանում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պասկինի ստեղծագործական գործունեությունը խորհրդային հասարակության համար բացահայտել է Իլյա Էրենբուրգը, որը 1960-ական թվականներին հրատարակված «Մարդիկ, տարիներ և կյանք» հուշագրքում նկարչին է հատկացրել մի քանի էջ: 2008 թվականի հուլիսին Մոսկվայի «Պրոուն» պատկերասրահում տեղի է ունեցել Պասկինի աշխատանքների ցուցահանդեսը:

Պատկերասրահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Мак-Орлан, Пьер|MacOrlan P. Tombeau de Pascin. Paris: Textes & prétextes, 1944
  • Seoane L. Jules Pascin. Buenos Aires: Poseidon, 1944
  • D’Ancona P. Modigliani, Chagall, Soutine, Pascin: Some Aspects of Expressionism. Milan: Edizioni del milione, 1953.
  • Jules Pascin’s Caribbean Sketchbook. Austin: University of Texas Press, 1964.
  • Pascin: 110 Drawings. New York: Dover Publications, 1972.
  • Diehl G. Pascin. Milan: the Uffici Press, n.d.
  • Lang L. Jules Pascin. Berlin: Eulenspiegel, 1981
  • Jules Pascin: Catalogue raisonné: Peintures, aquarelles, pastels, dessins. 2 vol./ Yves Hemin, ed. Paris: Diffusion, 1984—1987.
  • Lévy-Kuentz S. Pascin et le tourment. Paris: La Différence, 2001.
  • Dupouy A. Pascin érotique. Paris: Astarté, 2001.
  • Kobry Y., Cohen E. Pascin, 1885—1930. Paris: Hoëbeke, 2006.

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  2. 2,0 2,1 Jules Pascin
  3. 3,0 3,1 Benezit Dictionary of Artists — 2006. — ISBN 978-0-19-977378-7, 978-0-19-989991-3
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 SNAC — 2010.
  5. 5,0 5,1 Find A Grave — 1995. — ed. size: 165000000
  6. 6,0 6,1 Delarge J. Le DelargeParis: Gründ, Jean-Pierre Delarge, 2001. — ISBN 978-2-7000-3055-6
  7. 7,0 7,1 7,2 http://sofiaglobe.com/2013/09/15/whats-on-jules-pascin-from-vidin-to-paris-exhibition-at-sofia-city-art-gallery/
  8. 8,0 8,1 8,2 http://www.allpaintings.org/v/Expressionism/Jules+Pascin/?g2_page=4
  9. 9,0 9,1 9,2 German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library et al. Record #118591886 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  10. 10,0 10,1 10,2 http://www.jstor.org/stable/40663008
  11. 11,0 11,1 11,2 http://www.invaluable.com/artist/pascin-jules-i915ue0hzc
  12. http://www.britannica.com/EBchecked/topic/445505/Jules-Pascin
  13. http://www.bbc.co.uk/arts/yourpaintings/artists/jules-pascin
  14. Jules Pascin
  15. "... Jules Pascin (pronounced Pass-kin, born Pincas, first name unremembered, in Bulgaria of a Spanish-Jewish father and a Serbo-Italian mother)" ("Art: Beauty & the Baker", Time (magazine) magazine, Monday, July 18, 1932)
  16. "He pronounced his name 'Pass-keen', and so did his friends." (John Ulric Nef (economic historian), "Reminiscences of Jules Pascin" (June 1966), in Tom L. Freudenheim, Pascin (exhibition catalog), University Art Museum, University of California, Berkeley, 1966)
  17. Jules Pascin
  18. Pascin Expertise
  19. Art in France: 1900—1940 (стр. 63)
  20. Интервью с Майером Алхалелем
  21. Alfred Werner «Jules Pascin in the New World»
  22. Илья Эренбург «Люди, годы, жизнь»
  23. Jules Pascin
  24. Сефардские бракосочетания в Вене: февраль 1901 года — Авраам Альфред Йерохам из Пловдива (сын Менахема и Сол Йерохам) и Ребекка Пинкас (дочь Маркуса и Софии Пинкас), уроженка Земуна
  25. New York Magazine, November 25, 1985 (стр. 98)
  26. Julius Mordecai Pincus

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]