Մորիս Դրյուոն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Մորիս Դրյուոն
ֆր.՝ Maurice Druon
Maurice Druon 2003 Orenburg crop.jpg
Ծննդյան անունֆր.՝ Maurice Samuel Roger Charles Druon
Ծնվել էապրիլի 23, 1918(1918-04-23)[1][2][3][4][5][6]
ԾննդավայրՓարիզ, Ֆրանսիա[1]
Վախճանվել էապրիլի 14, 2009(2009-04-14)[7][8][2][3][4][5][6] (90 տարեկանում)
Վախճանի վայրՓարիզ, Ֆրանսիա[8]
Մասնագիտությունքաղաքական գործիչ, գրող և սցենարիստ
Լեզուֆրանսերեն[2]
ՔաղաքացիությունFlag of France.svg Ֆրանսիա
ԿրթությունԼուի լը Գրան լիցեյ
Ժանրերվեպ
Ուշագրավ աշխատանքներQ3233030?
ԱնդամակցությունՖրանսիական ակադեմիա, Ռումինական ակադեմիա և Եվրոպայի խորհրդի խորհրդարանական վեհաժողով
ԿուսակցությունRally for the Republic
ՊարգևներՊատվո լեգեոնի Մեծ խաչի ասպետ Արվեստների և գրականության շքանշանի կոմանդոր Գոնկուրյան մրցանակ Բրիտանական կայսրութւան շքանշանի ասպետ-կոմանդոր Պիեր արքայազնի մրցանակ Բարեկամության շքանշան Concours général և Տորոնտոյի համալսարանի պատվավոր դոկտոր
Maurice Druon Վիքիպահեստում

Մորիս Դրյուոն (ֆր.՝ Maurice Samuel Roger Charles Druon, ապրիլի 23, 1918(1918-04-23)[1][2][3][4][5][6], Փարիզ, Ֆրանսիա[1] - ապրիլի 14, 2009(2009-04-14)[7][8][2][3][4][5][6], Փարիզ, Ֆրանսիա[8]) - ֆրանսիացի անվանի արձակագիր, ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ, 1985 -1999 թթ. այդ ակադեմիայի նախագահ

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մորիս Դրյուոնը ծնվել է Փարիզում: Հայրը՝ ռուսաստանցի հրեա Լազար Կեսելը, գաղթել էր Ֆրանսիա, երիտասարդ հասակում (21 տարեկան էր) ինքնասպանությամբ վերջ էր տվել իր կյանքին: Մայրը, երբ Մորիսն արդեն ութամյա մանուկ էր, ամուսնացել է երկրորդ անգամ, ընդունել երկրորդ ամուսնու՝ իրավաբան Ռենե Դրյուոնի ազգանունը: Իր խնամակալի ազգանունն ընդունեց նաև Մորիսը, որի մանկությունն անցել է Նորմանդիայում: Սովորել է Միշել դը Վանվե լիցեյում: Նա զարմիկն է գրող, ժուռնալիստ, ֆրանսիական հակաֆաշիստական Դիմադրության շարժման հերոս Ժոզեֆ Կեսելի, ում հետ համագործակցելով՝ Երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին ռուսերեն բնագրից թարգմանել է «Պարտիզանների երգը», որը դարձել էր Դիմադրության շարժման ոչ պաշտոնական օրհներգը: Մորիսն ինքն էլ Դիմադրության անդամներից էր, 1943 թվականին՝ որպես այդ շարժման ներկայացուցիչ, այցելել է Լոնդոն, մասնակցել BBC-ի «Պատիվ և հայրենիք» ծրագրին:

Դրյուոնը գրել սկսել է 18 տարեկանից: Սկզբում տպագրվել է գրական ամսագրերում:1939 թվականի սեպտեմբերին զորակոչվել է ֆրանսիական բանակ, մեկ տարի անց զորացրվել՝ մնալով Ֆրանսիայի՝ գերմանացիների կողմից չզավթված մասում: Նրա առաջին թատերգությունը՝ «Մեգարեոսը», 1942 թվականի փետրվարին բեմականացվել է Մոնտե Կառլոյում: Այդ նույն տարում գրողը միացել է Շառլ դը Գոլի զորքերին՝ դառնալով գեներալ Ֆրանսուա դ՛Աստիե դը լա Վիժերիի համհարզը:

1948 թվականին Դրյուոնն արժանացավ Գոնկուրյան մրցանակի՝ իր «Համբավավոր ընտանիքներ» վեպի համար, որի շարունակությունը հանդիսացող ևս երկու հատոր հրատարակեց հետագայում: Ֆրանսիական ակադեմիայի՝ 1966 թվականի դեկտեմբերին կայացած 30-րդ նստաշրջանում նա ընտրվեց այդ ակադեմիայի անդամ՝ հաջորդելով Ժորժ Դյուամելին: 1985-ին էլ ընտրվեց ակադեմիայի մշտական նախագահ, բայց 1999-ին, նկատի առնելով իր տարիքը, գերադասեց հրաժարվել այդ պաշտոնից և փոխարենն առաջադրեց Էլեն Կառեր դ՛Անկոսին /օրիորդական ազգանվամբ՝ Զուրաբիշվիլի/, որը եղավ այդ պաշտոնում ընտրված առաջին կինը: Հաջորդ տարում Մորիս Դրյուոնին ընտրեցին ակադեմիայի մշտական պատվո նախագահ, իսկ 2007 թվականի մարտի 2-ին՝ Անրի Թրուայայի վախճանվելուց հետո, նա, լինելով ակադեմիայի հնագույն անդամը, դարձավ այդ ակադեմիայի կաճառապետը:

Դրյուոնն այս պատիվներին ու պաշտոններին արժանացել է իր գիտական աշխատությունների համար, սակայն առավելապես հռչակվել է 1950-ական թվականներին յոթ հատորով հրատարակած «Նզովյալ արքաները» պատմական վեպերի շարքով:Այդ վեպերի հիման վրա գրված սցենարները ֆրանսիական հեռուստատեսությունը նկարահանել ու ցուցադրել է 1972-ին՝ ապահովելով հսկայական հաջողություն, աշխարհով մեկ այդ երկերի միլիոնավոր տպաքանակով հրատարակություն և վաճառք:

2005-ին պատմավեպերը էկրանավորվել են ևս մեկ անգամ, ընդ որում՝ գլխավոր դերերում հանդես է եկել աշխարհահռչակ դերասանուհի Ժաննա Մորոն: Ճանաչված գրող Ժորժ Մարտենը հավաստել է, որ Դրյուոնի պատմավեպերն են ներշնչել իրեն՝ գրելու «Սառույցի ու հրի երգը» վիպաշարը և նրան անվանել է «Ֆրանսիայի լավագույն պատմավիպասանը Ալեքսանդր Դյումա Հոր ժամանակներից ի վեր»:

Մանուկների համար Մորիս Դրյուոնը գրել է ընդամենը մեկ ստեղծագործություն՝ «Կանաչ բթամատերով տղան»:

1973-1974 թվականներին Մորիս Դրյուոնը պաշտոնավարել է որպես Ֆրանսիայի մշակույթի նախարար, 1978 թվականին ընտրվել Ֆրանսիայի խորհրդարանի պատգամավոր Փարիզից:

Մարտական գնահատելի ծառայությունների և ստեղծագործական մեծ վաստակի համար Դրյուոնն արժանացել է ոչ միայն Ֆրանսիայի, այլև Մեծ Բրիտանիայի, Իտալիայի, Ռուսաստանի, Մալթայի, Արգենտինայի, Բելգիայի, Բրազիլիայի, Հունաստանի, Լիբանանի, Մարոկոյի, Մոնակոյի, Պորտուգալիայի, Սենեգալի, Թունիսի պետական բարձրագույն պարգևների՝ շքանշանների, մեդալների, ինչպես նաև՝ արվեստի բնագավառի մի շարք մրցանակների: Նրան շնորհվել է Ռուսաստանի Դաշնության գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան անդամի, Տորոնտոյի, Բոստոնի, Տիրանայի համալսարանների պատվավոր դոկտորի կոչում:

Մորիս Դրյուոնը վախճանվել է իր փարիզյան բնակարանում 2009 թվականի ապրիլի 14-ին՝ 91 տարեկան հասակում:

Հայերեն լույս են տեսել նրա ,, Այս աշխարհի հզորները,, վեպը /,,Համբավավոր ընտանիքներ,, եռագրության առաջին մասն է և արժանացել է Գոնկուրյան մրցանակի/, ինչպես նաև՝ մի շարք նորավեպեր:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Дрюон Морис // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Sycomore / Assemblée nationale
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 SNAC — 2010.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Internet Speculative Fiction Database — 1995.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 NooSFere
  7. 7,0 7,1 7,2 http://www.google.com/hostednews/afp/article/ALeqM5hzuDSs5L9b5aVQzqns9b2OolDitw
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library et al. Record #119038986 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]