Ֆրանսիայի Ազգային ժողով

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Ֆրանսիայի Ազգային ժողով
ֆր.՝ Assemblée nationale
Изображение логотипа
Panorama de l'hémicyle de l'assemblée nationale.jpg
Տեսակ
ՏեսակՍտորին պալատ, օրենսդիր իշխանություն և assembly?
Պատմություն
Հիմնադրվածդեկտեմբերի 9, 1958
ՆախորդNational Assembly of the 4th Republic?
president of the French National Assembly?Yaël Braun-Pivet?
Ղեկավարում
ՆախագահԿլոդ Բարտոլոն, Սոցիալիստական կուսակցություն
սկսած 26 Հունիս 2012
Կազմը
Նստատեղեր577
Քաղաքական խմբավորումներԿառավարություն

Վստահություն և առաջարկ

Ընդդիմադիր կուսակցություններ

Այլ

  •      Չգրանցված (25)
  •      Թափուր (1)
Հանդիպումների վայր

assemblee-nationale.fr(ֆր.)

Ազգային ժողով (ֆր.՝ Assemblée nationale), Ֆրանսիայի երկպալատանի պառլամենտի ստորին պալատն է։ Վերին պալատը կոչվում է Սենատ ("Sénat")։ Ֆրանսիայի ազգային ժողովի անդամներին կոչում են députés "պատգամավոր" կամ "ներկայացուցիչ" հայերենով։

Կազմված է 577 պատգամավորից, որոնք ընտրվում են երկու փուլային համակարգով։ Մեծամասնության համար հարկավոր է 287 ձայն։ Ժողովը ղեկավարում է նախագահը, ով որպես կանոն մեծամասնական կուսակցությունից է։ Ազգային ժողովը ձևավորվում է 5 տարով։ Սակայն երկրի նախագահը կարող է ցրել ազգային ժողովը և նշանակել նոր ընտրություններ։ Նախագահը չի կարող ևս մեկ անգամ ցրել ազգային ժողովը, եթե նա դա արել է վերջին տասներկու ամիսների ընթացքում։

Հարաբերություններ գործադիրի հետ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ժակ Շաբան-Դելմասը երեք անգամ եղել է Ազգային ժողովի նախագահ 1958-1988 թվականներին:

Ֆրանսիայի սահմանադրությամբ գործադիրի իշխանությունը մեծապես ընդարձակվեց խորհրդարանի հաշվին[1]:

Հանրապետության նախագահը կարող է որոշում ընդունել լուծարել Ազգային ժողովը և նոր ընտրություններ նշանակել: Սա նշանակում է, որ Ազգային ժողովը չի կարող այլ քաղաքական ուղղություն որդեգրել: Վերջին անգամ Ազգային ժողովը լուծարել է Ժակ Շիրակը 1997 թվականին, որպեսզի մեծացնի վարչապետ Ալեն Ժյուպեի հեղինակությունը, այնուամենայնիվ րա պլանները ձախողվեցին և նոր ընտրված Ազգային ժողովը ընդդիմացավ Շիրակին:

Ազգային ժողովը կարող է պաշտոնանկ անել գործադիր կառավարությանը (վարչապետ և նախարներ) անվստահություն ներկայացնելու միջոցով (motion de censure): Այս պատճառով կառավարությունը պետք է կազմված լինի Ազգային ժողովի մեծամասնական կուսակցությունից կամ դաշինքից: Նախագահը և Ազգային ժողովը կարող են լինել տարբեր ընդդիմադիր կուսակցություններից: Այսպիսի իրավիճակը կոչվում է համաբնակություն: Այսպիսի իրավիճակ գրանցել է երեք անգամ (երկու անգամ Միտերանի ժամանակը, մեկ անգամ` Շիրակի), և ներկայումս հազվագյուտ երևույթ է, քանի որ նախագահը և Ազգային ժողովն ընտրվում են միևնույն ժամկետով:

Չնայած կառավարության անվստահության հարցը հաճախ բարձրացվում է ընդդիմության կողմից, այն չի ընդունվում, ավելի շատ հռետորաբանության համար է, և Ազգային ժողովի կողմից գրեթե կառավարությանը անվստահություն չի բարձրացվել[2]: Ֆրանսիայի հինգերորդ հանրապետության կազմավորումից հետո միայն մեկ անգամ է կառավարությանը անվստահություն հայտարարվել 1962 թվականին, որպես բողոք նախագահի ընտրությունների հանրաքվեով լուծման հարցի[3] և նախագահ Շառլ դը Գոլը լուծարեց Ազգային ժողովը մի քանի օր անց[4]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. William G. Andrews, "The Constitutional Prescription of Parliamentary Procedures in Gaullist France", Legislative Studies Quarterly, Vol. 3, No. 3 (August 1978), pp. 465–506.
  2. "La motion de censure: Véritable moyen de contrôle?"
  3. Proceedings of the National Assembly, 4 October 1962, second sitting; vote tally on p. 3268. p. 38 in the PDF file
  4. Decree of 9 October 1962