Գիյոմ Ապոլիներ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox auteur.png
Գիյոմ Ապոլիներ
Guillaume Apollinaire 1914.jpg
Ծննդյան անուն Wilhelm Albert Włodzimierz Apollinaris de Wąż-Kostrowicky
Ծնվել է օգոստոսի 26, 1880({{padleft:1880|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:26|2|0}})[1][2]
Ծննդավայր Հռոմ[3]
Վախճանվել է նոյեմբերի 9, 1918({{padleft:1918|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:9|2|0}})[1][2] (38 տարեկանում)
Վախճանի վայր Փարիզ[4]
Մասնագիտություն բանաստեղծ և գրող
Լեզու վալոներեն և ֆրանսերեն[5]
Քաղաքացիություն Ֆրանսիա
Պարգևներ Mort pour la France
Guillaume Apollinaire signature.svg
Guillaume Apollinaire Վիքիպահեստում
Ապոլիները (ձախից) և Անդրե Ռուվերը (1914)

Գիյոմ Ապոլիներ (ֆր.՝ Guillaume Apollinaire, իսկական անունը՝ լեհ.՝ Wilhelm Albert Vladimir Apollinaris de Wąż-Kostrowicki — Վիլհելմ Ալբերտ Վլադիմիր Ալեքսանդր Ապոլիանարի Վոնժ Կոստրովիցկի, օգոստոսի 26, 1880[1][2], Հռոմ[3] - նոյեմբերի 9, 1918[1][2], Փարիզ[4]), ֆրանսիացի բանաստեղծ, 20-րդ դարի եվրոպական ավանգարդի ամենավառ դեմքերից մեկը։ Ծագումով լեհ է։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ապոլիների մայրը՝ լեհ արիստոկրատ Անժելիկա Կոստրովիցկայան է, ով ծնվել է Ֆինլանդիայի մեծ իշխանությունում՝ Հելսինգֆորսում։ Կոստրովիցկիների և Միցկևիչների տոհմական կալվածքը գտնվում էր Նովոգրուդոկում (ներկայիս Բելառուսում)։ Վիլհելմին և Ալբերտին Անժելիկան ծննդաբերեց Հռոմում, սակայն երկու զավակներին միանգամից պաշտոնապես չճանաչեց։ Երեխաների հոր ով լինելն անհայտ է։ Հավանաբար ապագա պոետի հայրը եղել է իտալացի-շվեյցարացի արիստոկրատ Ֆրանչեսկո Ֆլյուջի դ'Ասպերմոնտը։

Ապոլիները մանկությունն անց է կացրել Իտալիայում, սովորել Մոնակոյի, Կաննի և Նիսի քոլեջներում, իսկ 1899 թվականին՝ մոր հետ տեղափոխվել Փարիզ[6]։

Որպես գրական կեղծանուն՝ Կոստրովիցկին ընտրեց իր երկու ֆրանսիական անունների տարբերակները՝ Վիլհելմ և Ապոլիներ (կրում էր նաև պապը)։ 1910-ական թվականներին ակտիվ հրապարակախոս էր․ լրաբեր՝ «Մերկյուր դե Ֆրանս»-ում, քննադատ՝ «Փարիզ ամսագրում», 1912-1913 թվականներին Անդրե Բիլլիի հետ «Soirées de Paris» ամսագրի խմբագիրներն էին, գրում էր ժամանակակից գեղանկարչության մասին (Les peintres cubistes, 1913)։ Ընկերական հարաբերությունների մեջ էր նկարիչներ Պաբլո Պիկասոյի, Անդրե Դերենի, Ֆրանսիս Պիկաբիայի, Մորիս դը Վլամինկի և Անրի Ռուսոյի հետ։ 1907 թվականին ծանոթացավ նկարչուհի Մարի Լորանսենի հետ․ մինչև 1912 թվականը սիրային կապի մեջ էր վերջինիս հետ։

1917 թվականի գարնանը Դյագիլևի և Կոկտոյի անձնական խնդրանքով Ապոլիները հանդես եկավ ապագայի արվեստի մասին մանիֆեստով, որը կրում էր «Նոր ոգի» անվանումը, որը 2 տասնամյակ ուղղորդում էր Ֆրանսիայի երաժշտական զարգացումը։

Գործունեություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1910-ականների վերջերին Ապոլիների շուրջ հավաքվեց երիտասարդ սյուրռեալիստ բանաստեղծների սերունդ՝ Անդրե Բրետոն, Լուի Արագոն, Ժան Կոկտո։ «Սյուրռեալիզմ» տերմինն առաջարկել է հենց Ապոլիները, 1917 թվականին նա գրել է «սյուրռեալիստական դրամա», ուր ժամանակակից հարցերը քննել է արիստոֆանեսյան ֆարսերի ոգով։

Ապոլիների արձակի լավագույն նմուշներն են «Բաբելոնի անկումը», «Երեք դոն Ժուան» վիպակները։ 1913 թվականին կազմել է «Ազգային գրադարանի դժոխք» կատալոգը։ Նույն թվականին նա իր լավագույն բանաստեղծությունները միավորել է «Ալկոհոլ» ժողովածուում։

Հայերեն լույս է տեսել Գիյոմ Ապոլիների «Բլուրներ» վերնագրով բանաստեղծություների ժողովածուն (Երևան, 1970)[7]։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Record #118503634 // Gemeinsame Normdatei Ստուգված է ապրիլի 26-ին 2014:
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 data.bnf.fr Ստուգված է հոկտեմբերի 10-ին 2015:
  3. 3,0 3,1 3,2 Record #118503634 // Gemeinsame Normdatei Ստուգված է դեկտեմբերի 11-ին 2014:
  4. 4,0 4,1 4,2 Record #118503634 // Gemeinsame Normdatei Ստուգված է դեկտեմբերի 31-ին 2014:
  5. http://data.bnf.fr/ark:/12148/cb11888978p Ստուգված է հոկտեմբերի 10-ին 2015:
  6. John Baxter (10 February 2009). Carnal Knowledge: Baxter's Concise Encyclopedia of Modern Sex. HarperCollins. էջ 13. ISBN 978-0-06-087434-6. https://books.google.am/books?id=7qEG7CBOH_gC։ Վերցված է 24 December 2011. 
  7. Զ. Մ. Գրիգորյան, Ա. Ա. Ղազինյան, «Գրականություն», 1992, «Լույս» հրատարակչություն, էջ 298։

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]