Տիեզերական ժողովներ
Տիեզերական ժողովներ (հունարեն՝ Σύνοδοι Οικουμενικαί, լատիներեն՝ Oecumenicum Concilium), քրիստոնեական եկեղեցիների բարձրաստիճան հոգևորականության ընդհանրական ժողովներ, որոնց ընթացքում քննարկվում և որոշումներ են ընդունվում դավանաբանական և եկեղեցական կյանքի այլ բնագավառներին առնչվող տարբեր հարցերի վերաբերյալ: Տիեզերական ժողովները նվիրված են եղել դավանության, հավատքի մաքրության և ուղղափառության պաշտպանության, աղանդավորների դեմ պայքարի խնդիրներին[1]: Տիեզերական ժողովների որոշումները պարտադիր են կատարման դրանց հեղինակությունն ընդունող բոլոր եկեղեցիների համար:
Տեղական եկեղեցական ժողովներ անցկացվել են քրիստոնեության սկզբնավորման առաջին դարերից սկսած: Մ.թ. III դարում նահանգի եպիսկոպոսների ժողովները արդեն լայն տարածում են ստանում՝ ընկալվելով որպես եկեղեցուն առնչվող խնդիրների լուծման սովորական միջոց: Տիեզերական ժողովներ գումարելը հնարավոր դարձավ այն բանից հետո, երբ Հռոմի կայսր Կոստանդիանոս Ա Մեծը 313թ. Միլանի հրովարտակով դադարեցրեց քրիստոնյաների հալածանքները և թույլատրեց քրիստոնեություն բացահայտ դավանումը: Տիեզերական հռչակված և ճանաչված առաջին եկեղեցական ժողովը գումարվեց 325թ. Նիկիա քաղաքում՝ նույն կայսեր նախաձեռնությամբ: Հետագայում էլ Տիեզերական ժողովները հաճախ գումարվում էին բյուզանդական կայսրերի հրավերով:
Բովանդակություն |
Տիեզերական ժողովների հատկանիշները[խմբագրել]
Ուսումնասիրողները առանձնացնում են Տիեզերական ժողովներին հատուկ ներքին և արտաքին հատկանիշներ
Տիեզերական ժողովների արտաքին հատկանիշներին են վերաբերվում՝
- ժողովում մասնակցության աշխարհագրական լայն ընգրկվածությունը, դրանում հնարավորինս մեծ թվով տեղական եկեղեցիների ներկայացուիչների մասնակցությունը.
- ժողովի հրավիրման կարգի, մասնակիցների կազմի, վարման և որոշումների ընդունման համապատասխանությունը սահմանված եկեղեցական կանոններին.
- ժողովի որպես Տիեզերական ճանաչումը հնարավորինս մեծ թվով տեղական եկեղեցիների կողմից, այդ թվում այն եկեղեցիների, որոնք տվյալ ժողովին պատվիրակ չեն ուղարկել:
Տիեզերական ժողովների ներքին հատկանիշներն են՝
- ժողովի համապատասխանությունը Սուրբ Գրքի ճշմարտություններին, առաքելական ավանդությանը, նախորդ բոլոր Տիեզերական ժողովների դավանության ու կանոններին.
- բոլոր տեղական ժողովների կողմից դավանվող սկզբունքների միահամուռ արտահայտումը.
- միայն Տիեզերական ժողովին հատուկ օրենսդիր գործունեություն (Հավատո հանգանակների կազմում և դավանության շարադրում):
Տիեզերական ժողովն անսխալականությամբ է օժտված դավանանքի և խրատաբանության հետ կապված խնդիրների լուծման հարցում, քանի որ այն ճանաչվում է որպես Տիեզերական եկեղեցու մարմին, որն ուղղորդվում է Սուրբ Հոգու կողմից, իսկ նրա որոշումները ներշնչված են Սուրբ Հոգու կողմից: Տիեզերական ժողովների նախատիպը Քրիստոսի առաքյալների մասնակցությամբ 51թ. Երուսաղեմում տեղի ունեցած ժողովն է, որի որոշումները սկսվում են հետևյալ կերպ՝ «Հաճելի թվաց Սուրբ Հոգուն եւ մեզ» (Գործք 15.28):
Տիեզերական ժողովների ցանկը[խմբագրել]
Քրիստոնեական տարբեր եկեղեցիներ Տիեզերական են ճանաչում տարբեր թվով ժողովներ: Հայ Առաքելական եկեղեցին՝ այլ Արևելեյան ուղղափառ եկեղեցիների հետ միասին, ընդունում է միայն երեք Տիեզերական ժողովների հեղինակությունը՝
- I – Նիկիայի Ա տիեզերական ժողով, 325թ.
- II – Կ. Պոլսի Բ տիեզերական ժողով, 381թ.
- III – Եփեսոսի Գ տիեզերական ժողով 431թ.
Վերոնշյալ ժողովների ընթացքում ընդունած աստվածաբանական-քրիստոսաբանական սկզբունքները կազմում են Հայ եկեղեցու դավանաբանության հիմքը:
Ռուս ուղղափառ եկեղեցին Տիեզերական է ճանաչում յոթ ժողովները, վերոնշյալ երեքին գումարելով հետևյալ չորսը՝
- IV – Քաղկեդոնի ժողով (451թ)
- V – Կ. Պոլսի II ժողով (553թ)
- VI – Կ. Պոլսի III ժողով (680–681թթ)
- VII – Նիկիայի II ժողով (787թ)
Կաթոլիկ եկեղեցին որպես Տիեզերական ժողովներ ընդունում է 21-ը, վերոնշյալ յոթին գումարելով հետևյալ 14-ը՝
- VIII – Կ. Պոլսի IV ժողով (869–870թթ)
- IX – Լատերանի I ժողով (1123թ)
- X – Լատերանի II ժողով (1139թ)
- XI – Լատերանի III ժողով (1179թ)
- XII – Լատերանի IV ժողով (1215թ)
- XIII – Լիոնի I ժողով (1245թ)
- XIV – Լիոնի II ժողով (1274թ)
- XV – Վիենի ժողով (1311–12թթ)
- XVI – Կոստանցի ժողով (1414–18թթ)
- XVII – Բազելի ժողով (1431–49թթ)
- XVIII – Լատերանի V ժողով (1512–17թթ)
- XIX – Տրիդենտի (Տրիենտի) ժողով (1545–1563թթ)
- XX – Վատիկանի I ժողով (1869–70թթ)
- XXI – Վատիկանի II ժողով (1962–65թթ)
Հղումներ[խմբագրել]
Արտաքինն հղումներ[խմբագրել]
Համլետ Դավթյան, ԵԿԵՂԵՑԱԿԱՆ ԺՈՂՈՎՆԵՐԻ ԹՎԱՑՅԱԼ ԻՆՔՆՈւՐՈւՅՆՈւԹՅԱՆ ՀԱՐՑԻ ՇՈւՐՋԸ