Արիոսականություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Արիոսականություն, հերետիկոսական ուսմունք քրիստոնեությունում, տարածում է ունեցել IV - VI-րդ դարերում։ Անունը ստացել է իր ստեղծողից, Ալեքսանդրիայի կուսակրոն երեցներից Արիոսից (հին հունարեն՝ Ἄρειος , մահացել է 336թ.)։ Արիոսը դավանում էր, որ Քրիստոս անսկիզբ չէ, այլ ստեղծվել է ժամանակներից ու դարերից առաջ, Հայր Աստծո ցանկությամբ, որպեսզի նրա միջոցով կատարվի արարչագործությունը։ Միակ անծնունդը, միակ հավիտենականը, միակ անսկիզբը Հայր Աստվածն է։ Որդին առաջացել է ոչ թէ Հոր էությունից, այլ ոչնչից։ Որդին թեև ստացել է Հայր Աստծո ողջ շնորհքը և որդեգրվել, սակայն անապական չէ ինչպես Հայրը, այլ այլայլելի, ինչպես արարածները։ Նա դեմ էր նաև Սուրբ Երրորդությանը: Արիոսականության քննման նպատակով 325թ. հրավիրվել է Նիկիայի Ա տիեզերական ժողովը, որը դատապարտել է այն, ճանաչել ոչ-ուղղափառ։

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հայ եկեղեցու պատմություն, Էջմիածին, 2002։