Արիոսականություն
Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Արիոսականություն, հերետիկոսական ուսմունք քրիստոնեությունում, տարածում է ունեցել IV — VI-րդ դարերում: Անունը ստացել է իր ստեղծողից, Ալեքսանդրիայի ակնառու քահանաներից մեկի` Արիոսից (հին հուն.՝ Ἄρειος, մահացել է 336թ.): Արիոսը դավանում էր, որ Քրիստոս անսկիզբ չէ, այլ ստեղծվել է ժամանակներից ու դարերից առաջ, Հայր Աստծո ցանկությամբ, որպեսզի նրա միջոցով կատարվի արարչագործությունը: Միակ անծնունդը, միակ հավիտենականը, միակ անսկիզբը Հայր Աստվածն է: Որդին առաջացել է ոչ թէ Հոր էությունից, այլ ոչնչից: Որդին թեև ստացել է Հայր Աստծո ողջ շնորհքը և որդեգրվել, սակայն անապական չէ ինչպես Հայրը, այլ այլայլելի, ինչպես արարածները:
Արիոսականության քննման նպատակով 325թ. հրավիրվել է Նիկիայի Ա տիեզերական ժողովը, որը դատապարտել է այն, ճանաչել ոչ-ուղղափառ:
Աղբյուրներ [խմբագրել]
- Հայ եկեղեցու պատմություն, Էջմիածին, 2002:
