Էրիկ Էմանուել Շմիտ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Էրիկ Էմանուել Շմիտ
ֆր.՝ Éric-Emmanuel Schmitt
EE-Schmitt1.jpg
Ծնվել էմարտի 28, 1960(1960-03-28)[1][2][3][4][5][6] (59 տարեկան)
ԾննդավայրSainte-Foy-lès-Lyon
ՔաղաքացիությունFlag of France.svg Ֆրանսիա
Flag of Belgium.svg Բելգիա[7]
Մայրենի լեզուֆրանսերեն
Կրոնքրիստոնեություն
ԿրթությունԲարձրագույն նորմալ դպրոց
Գիտական աստիճանփիլիսոփայության դոկտոր
ԵրկերOscar and the Lady in Pink? և Q3349212?
Մասնագիտությունդրամատուրգ, գրականության պատմաբան, թարգմանիչ, սցենարիստ, գրող, հեղինակ, կինոռեժիսոր և դերասան
Պարգևներ և
մրցանակներ
Թագի շքանշանի կոմանդոր[8] Քվեբեկի ազգային շքանշանի ասպետ[9] Արվեստների և գրականության շքանշանի ասպետ[10] honorary doctor of the University of Sherbrooke? և Concours général
ԱնդամությունՖրանսերենի և գրականության Բելգիայի թագավորական ակադեմիա[11] և Գոնկուրյան ակադեմիա[12]
Կայքeric-emmanuel-schmitt.com
Éric-Emmanuel Schmitt Վիքիպահեստում

Էրիկ Էմանուել Շմիտ (ֆր.՝ Éric-Emmanuel Schmitt, մարտի 28, 1960(1960-03-28)[1][2][3][4][5][6], Sainte-Foy-lès-Lyon), ֆրանսիացի և բելգիացի գրող և դրամատուրգ: Նրա պիեսները թարգմանվել են բեմադրվել են աշխարհի ավելի քան 30 երկրում:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Շմիտն ավարտել է լիցեյ Լիոնում, որից հետո ընդունվել է Փարիզի Բարձրագույն բարոյական դպրոց: Այնտեղ նա 1986 թվականին ստացել է փիլիսոփայության դոկտորի աստիճան` դիսերտացիա պաշտպանելով «Դիդրոն և մետաֆիզիկան» թեմայով: Դրանից հետո երեք տարի փիլիսոփայություն է դասավանդել Շերբուրի և Շամբերիի համալսարաններում: Էրիկ Էմանուելը մեծացել է մտավորականների ընտանիքում (երկու ծնողներն էլ ուսուցիչների էին Էլզասից) և իրեն համարում էր ագնոստիկ: Հետագայում նա իրեն քրիստոնյա է հայտարարել:

Իր առաջին սցենարը Շմիտը գրել է 1991 թվականին: «Գիշերը Վալոնում» բեմադրվել է Ֆրանսիայում և արտասահմանում: Սակայն նրան ավելի մեծ հռչակ է բերել նրա երկրորդ` «Այցելուն» ստեղծագործությունը, որի հիմքում եղել է Զիգմունդ Ֆրոյդի երկխոսությունն աստծո հետ, որի համար նա 1993 թվականին պարգևատևվել է Մոլիերի մրցանակով:

Նրա ստեղծագործությունների թեմաները միանգամայն տարբեր են: «Ոսկե Ջոյում» ցույց է տրվում ցինիկ մոտեցումը ֆինանսական գիշատիչների հանդեպ, «Առեղծվածային փոփոխականությունները» (որտեղ գլխավոր դերը խաղում է Ալեն Դելոնը) պատմում է երկու տղամարդկանց մասին, որ տարբեր հայացքներ ունեն կյանքի ու սիրո վերաբերյալ, և որոնք, ինչպես պարզվում է հետագայում, սիրահարված են միևնույն կնոջը: Պատմական «Անառակը» կատակերգությունում Շմիտը պատմում է ֆրանսիացի փիլիսոփա Դենի Դիդրոյի մասին` հեգնանքով պատկերելով 20-րդ դարի սեքսուալ հեղափոխության նրա նախորդներին: 2000 թվականին նրա ստեղծագործությունն ազատ ձևով էկրանավորվել է ֆրանսիացի ռեժիսոր Գաբրիել Ագիյոնի կողմից:

Համաշխարհային կրոնները մեծ արտացոլում են գտել նրա ստեղծագործության մեջ, ինչը վառ արտահայտվել է Շմիտի չորս` «Անտեսանելիի շրջանը» պատմվածքներում.

2001 թվականին «Այլ ճակատագիր» վեպը խիստ քննադատության է արժանացել: Այնտեղ նկարագրվում են երկու զուգահեռ աշխարհներ, որոնցից մեկում Ադոլֆ Հիտլերը 1908 թվականի հաջող կերպով ընդունելության քննություններ է հանձնում Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայում և բռնակալ չի դառնում, իսկ մյուս աշխարհում Շմիտը ներկայացնում է իրական պատմական իրադարձությունները:

2001 թվականին Շմիտը պարգևադրվել է Ֆրանսիական ակադեմիայի թատերական մրցանակով: «Մսյե Իբրահիմը և Ղուրանի ծաղիկները» 2004 թվականին արժանացել է Գերմանական գրական մրցանակի և էկրանավորվել է. ֆիլմում գլխավոր դերը խաղում է Օմար Շարիֆը:

Էրիկ Էմանուել Շմիտն ապրում և աշխատում է Բրյուսելում, իսկ 2008 թվականից ֆրանսիական քաղաքացիությունից բացի ունի նաև բելգիական քաղաքացիություն:

Ստեղծագործություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դրամատիկ ստեղծագործություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1991 - «Գիշերը Վալոնում» / La Nuit de Valognes
  • 1993 - «Այցելուն» / Le Visiteur
  • 1995 - «Ոսկե Ջոն» / Golden Joe
  • 1996 - «Սատանայի դպրոցը» / L'École du diable
  • 1996 - «Առեղծվածային փոփոխականություններ» / Variations énigmatiques
  • 1997 - «Անառակը» / Le Libertin
  • 1997 - «Միլարեպա» / Milarepa
  • 1998 - «Ֆրեդերիկ կամ հանցագործությունների բուլվառ / Frédérick ou le boulevard du crime
  • 1999 - «Մսյե Իբրահիմ և Ղուրանի ծաղիկները» / Monsieur Ibrahim et les Fleurs du Coran
  • 1999 - «Գելարանակ» / Le Bâillon
  • 1999 - «Երկու աշխարհների հյուրանոցը» / Hôtel des deux mondes
  • 2000 - «Հազար ու մի օր» / Mille et un jours
  • 2003 - «Ամուսնական մանր հանցանքներ» / Petits crimes conjugaux
  • 2004 - «Ավետարան ըստ Պիղատոսի» / L'Évangile selon Pilate
  • 2004 - «Ձիթենյաց գիշերը» / La Nuit des oliviers
  • 2005 - «Իմ կյանքը Մոցարտի հետ» / Ma vie avec Mozart
  • 2008 - «Զգացմունքների տեկտոնիրկա» / La Tectonique des sentiments

Վեպեր և նովելներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1994 - «Եսասերների աղանդ» / La Secte des égoïstes
  • 1997 - «Միլարեպա» / Milarepa
  • 2000 - «Ավետարան ըստ Պիղատոսի» / L'Évangile selon Pilate
  • 2001 - «Մսյե Իբրահիմը և Ղուրանի ծաղիկները / Monsieur Ibrahim et les Fleurs du Coran
  • 2001 - «Այլ ճակատագիր» / La Part de l'autre
  • 2002 - «Օսկարը և Վարդագույն տիկինը» / Oscar et la Dame rose
  • 2002 - «Երբ ես արվեստի գործ էի» / Lorsque j'étais une œuvre d'art
  • 2004 - «Նոյի երեխաները» / L'Enfant de Noé
  • 2006 - «Օդետա: Սիրո ութ պատմություն» / Odette Toulemonde et autres histoires
  • 2007 - «Երազողն Օստենդից» / La Rêveuse d'Ostende
  • 2008 - «Ուլիսը Բաղդատից» / Ulysse from Bagdad
  • 2010 - «Սումոիստը, որը ոչ մի կերպ չէր կարողանում գիրանալ» / Le Sumo qui ne pouvait pas grossir
  • 2010 - «Հրեշտակի հիշողության համերգը» / Concerto à la mémoire d'un ange
  • 2011 - "Կինը հայելու մեջ" / La Femme au miroir
  • 2012 - «10 երեխաներ, որ չուներ տիկին Մինգը» / Les Dix Enfants que madame Ming n'a jamais eus
  • 2012 - «Երկու պարոն Բրյուսելից» / Les Deux Messieurs de Bruxelles
  • 2013 - «Թութակներն Արեցցո հրապարակից» / Les Perroquets de la place d'Arezzo
  • 2014 - «Սիրո Էլիքսիր» / L'Élixir d'amour
  • 2014 - «Սիրո թույնը» / Le Poison d'amour
  • 2015 - «Կրակի գիշեր» / La Nuit de feu
  • 2016 - «Մարդը, որ տեսնում էր դեմքի միջով» / L'Homme qui voyait à travers les visages

Էսսե[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1997 - «Դիդրո կամ գայթակղության փիլիսոփայությունը»
  • 2005 - «Իմ կյանքը Մոցարտի հետ»

Ֆիլմեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 2000 - Անառակը
  • 2003 - Մսյե Իբրահիմը և Ղուրանի ծաղիկները
  • 2003 - Վտանգավոր կապեր
  • 2006 - Օդետա Տուլեմոնդ
  • 2009 - Օսկարը և Վարդագույն տիկինը

Պարգևներ և մրցանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1994 - Մոլիերի մրցանակ «Լավագույն հեղինակ» անվանակարգում, «Այցելուն»[13]
  • 1994 - Մոլիերի մրցանակ «Լավագույն բեմադրություն» անվանակարգում, «Այցելուն»[13]
  • 2001 - Ֆրանսիական ակադեմիայի թատերական մրցանակ
  • 2004 - Գերմանական գրական մրցանակ, «Մսյե Իբրահիմը և Ղուրանի ծաղիկները»
  • 2004 - Կվադրիգա մրցանակ «Ծիծաղի իմաստնությունը» ձևակերպմամբ[14]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]