Բոգդան Ֆիլով

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Բոգդան Ֆիլով
Богдан Филов.jpg
 
Քաղաքացիություն՝ Flag of Bulgaria.svg Բուլղարիա
Կուսակցություն՝ անկուսակցական
Կրթություն՝ Սոֆիայի համալսարան, Ֆրայբուրգի համալսարան, Լայպցիգի համալսարան և Վյուրցբուրգի համալսարան
Մասնագիտություն՝ մարդաբան, արվեստագետ, հնագետ, պատմաբան, քաղաքական գործիչ և համալսարանի պրոֆեսոր
Ծննդյան օր ապրիլի 10, 1883(1883-04-10)
Ծննդավայր Ստարա Զագորա, Բուլղարիա[1]
Վախճանի օր փետրվարի 2, 1945(1945-02-02) (61 տարեկանում)
Վախճանի վայր Սոֆիա, Բուլղարիա[1][2]
Ամուսին Evdokia Peteva-Filova
 
Ինքնագիր Bogdan Filov Signature (vectorized).svg

Բոգդան Դիմիտրով Ֆիլով (բուլղար․՝ Богдан Димитров Филов) ապրիլի 10, 1883(1883-04-10), Ստարա Զագորա, Բուլղարիա[1] - փետրվարի 2, 1945(1945-02-02), Սոֆիա, Բուլղարիա[1][2]- բուլղար հնագետ, արվեստի տեսաբան, քաղաքական գործիչ: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին եղել է Բուլղարիայի վարչապետը: Նրա ղեկավարության օրոք Բուլղարիան դարձել է Առանցքի պետություններին միացած յոթերորդ երկիրը:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բոգդան Ֆիլովը ծնվել է բուլղարական Ստառա Զագոռա քաղաքում: Ուսանել է կայսերական Գերմանիայի Լայպցիգ, Ֆրայբուրգ, Վյուրցբուրգ քաղաքների բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում: Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորի կոչում ստանալու համար պատրաստած դիսերտացիոն աշխատանքը մեծ հաջողությամբ պաշտպանել է Ֆրայբուրգի համալսարանում, որից հետո նրա այդ աշխատությունը, ի նշան բարձր արժանավորության, հրատարակվել է առանձին գրքով՝ որպես Լայպցիգում լույս ընծայվող հեղինակավոր Klio ամսագրի հավելված:

1906 թվականի մայիսի մեկից Ֆիլովն աշխատել է Սոֆիայի ազգային հնագիտական թանգարանում: 1907-1909 թվականներին հնագիտություն և դրամագիտություն է ուսումնասիրել Բոննում, Փարիզում, Հռոմում: Նա համարվել է անտիկ, այսինքն՝ նախադասական շրջանի հնագիտության լավագույն մասնագետը Բուլղարիայում:

1918 թվականին Ֆիլովը հայտնաբերել է երկաթե դարի դամբարանադաշտ Տրեբենիշտան, որտեղ մեծ քանակությամբ ոսկե և երկաթե արտեֆակտեր են գտնվել: 1910-1920 թվականներին աշխատել է որպես ազգային հնագիտական թանգարանի տնօրեն: 1912 թվականին ղեկավարել է բուլղարական Յամբոլ քաղաքի մոտ հայտնաբրված հնագույն Կաբիլե քաղաքի պեղումներն ու առաջին ուսումնասիրությունները: 1920 թվականին նրան շնորհվել է Սոֆիայի համալսարանի հնագիտության և արվեստի պատմության պրոֆեսորի կոչում: Կարճ ժամանակ անց համալսարանում հիմնվել է հնագիտության ամբիոն, և Ֆիլովը նշանակվել է այդ ամբիոնի վարիչ: Սոֆիայի հնագիտական ընկերությունը նրա ակտիվ մասնակցությամբ տարիների ընթացքում վերակազմավորվել է հնագիտության ինստիտուտի՝ անտիկ հնագիտության բաժանմունքով:

1937 թվականին Ֆիլովն ընտրվել է Բուլղարիայի գիտությունների ակադեմիայի նախագահ:

Քաղաքական գործունեությունը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1938 թվականին Բոգդան Ֆիլովը նշանակվել է ժողովրդական լուսավորության նախարար: Այդ նույն տարում, Բ. Յոցովի հետ համագործակցելով, սկսել է հրատարակել «Родина» («Հայրենիք») ամսագիրը, որը ծառայեցվում էր ազգայնամոլության, ֆաշիզմի գաղափարների տարածման նպատակին:

Երկու տարի անց՝ 1940 թվականի փետրվարի 15-ին, Գեորգի Կյոսեյվանովի հրաժարականից հետո, Բոգդան Ֆիլովը նշանակվել է Բուլղարիայի թագավորության վարչապետ: Նա համագործակցում էր Բորիս Երրորդ թագավորի հետ: Նրա վարչապետության վաղ շրջանում՝ 1940 թվականի սեպտեմբերի 7-ին կնքվեց Կրայովայի դաշնագիրը, որով Ռումինիան Բուլղարիային վերադարձրեց գերազանցապես բուլղարներով բնակեցված Հարավային Դոբրուջա երկրամասը: Հաջորդ տարվա մարտի 1-ին Ֆիլովը՝ որպես բուլղարական կառավարության ղեկավար, Վիեննայում ստորագրեց Բեռլինյան պակտին, իսկ այդ նույն տարվա նոյեմբերի 25-ին՝ Հակակոմինտերնյան պակտին Բուլղարիայի միանալու մասին պայմանագրերը: Վիեննայում պայմանագիրը ստորագրելուց երկու օր անց՝ մարտի 3-ին՝ Բուլղարիայի անկախության օրը, գերմանական զորքերը Բուլղարիայի տարածքով անարգել ներխուժեցին Սերբիա և Հունաստան: Հարկ է նշել, որ Բորիս Երրորդ թագավորի և Բոգդան Ֆիլովի ղեկավարման շրջանում Բուլղարիան, Առանցքի անդամ համարվելով հանդերձ, որքան հնարավոր էր՝ հեռու է մնացել ռազմական գործողություններից:

1943 թվականի օգոստոսին, երբ Բորիս Երրորդը մահացավ, Ֆիլովը դարձավ մանկահասակ Սիմեոն Երկրորդ թագավորի խնամակալական խորհրդի անդամ:

Հակասեմիտական օրենքները և նացիստամետ քաղաքականությունը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1940 թվականի նոյեմբերին Բոգդան Ֆիլովի ղեկավարած կառավարությունը ներկայացրեց ազգապահպանության մասին օրենքի նախագիծ, որը մեկ ամիս անց ընդունվեց խորհրդարանի կողմից; Դա համահունչ էր Երրորդ Ռայխի Նյուրնբերգյան օրենքին, որով հրեաները զրկվում էին քաղաքացիական իրավունքներից:

Ֆիլովի նախաձեռնությամբ հիմնվեց հրեական գործերի կոմիսարիատ՝ որպես հրեաների հետ առնչվող հարցերով զբաղվող գործադիր մարմին: Կառավարության կողմից 1943 թվականի մարտին ընդունված որոշման համաձայն՝ այն հրեաները, ովքեր բուլղարահպատակ չէին և բնակվում էին Բուլղարիային նոր-նոր միացած տարածքներում, քշվեցին գերմանական համակենտրոնացման ճամբարներ: Բուլղարացիների կողմից գրավված Հյուսիսային Հունաստանից և Վարդար Բանովիայից ընդհանուր առմամբ 11.343 հրեա աքսորվեց Գերմանիա և այնուհետև ուղարկվեց Տրեբլինկայի մահվան ճամբար, որտեղ նրանք բոլորը տանջամահ արվեցին: Սակայն պետք է նշել նաև, որ նացիստների հետ դաշնակցող կառավարական մարմինները Բուլղարիայի ուղղափառ եկեղեցու և խորհրդարանի խոսնակ Դիմիտր Պեշևի ճնշումների ներքո ձեռնպահ մնացին բուլղարահպատակ շուրջ հիսուն հազար հրեաներին, այսպես կոչված՝ «հին հողերից» արտաքսելուց և այդպիսով փրկություն պարգևեցին նրանց:

Վախճանը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1944 թվականին խորհրդային զորքերը մտան Բուլղարիա, երկրում հաստատվեց կոմունիստական ուղղվածություն ունեցող կառավարություն, որը ԽՍՀՄ-ի հետ զինադադար կնքեց և ձերբակալեց թագաժառանգի խնամակալական խորհրդի անդամներին: Ֆիլովը և ևս իննսուներկու հասարակական- քաղաքական գործիչներ այսպես կոչված՝ ժողովրդական տրիբունալի արձակած վճռով դատապարտվեցին մահվան: 1945 թվականի փետրվարի 1-ին նրանց բոլորին գնդակահարեցին Սոֆիայի գերեզմանատանը և միասին թաղեցին ռումբի պայթյունից առաջացած մի փոսի մեջ: Մահախոսականներից մեկում նախկին պրոֆեսորը բնութագրվեց իբրև մի անձնավորություն, ով պատմություն դասավանդելու փոխարեն սխալմամբ գերադասել էր պատմություն կերտել: Ֆիլովի ունեցվածքը բռնագրավվեց, նրա կինը դատապարտվեց աքսորի:

1996 թվականի հունիսի 26-ին Բուլղարիայի Գերագույն դատարանը արդարացման վճիռ կայացրեց Բոգդան Ֆիլովի նկատմամբ:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]