Ինքնածնություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Ինքնածնություն (անգլ.՝ Spontaneous generation), կենդանի էակների ինքնաբուխ ծագումը անկենդան նյութերից, ընդհանուր առմամբ, կենդանի նյութի ինքնաբուխ առաջացումը անկենդան նյութից: Ներկայումս ընդունված է, որ ամբողջական կենդանի օրգանիզմների ծագումն անհնար է: Կենդանի նյութի առաջացումը անկենդանից, ըստ երևույթին, ժամանակակից շրջակա միջավայրի պայմաններում գործնականորեն անհնար է: Այնուամենայնիվ, գիտության մեջ ակտիվորեն քննարկվում են կյանքի ծագման հնարավոր սցենարները Երկրի[1] գոյության վաղ փուլերում:

Ինքնածնության տեսության զարգացումը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հին աշխարհ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հին ժամանակներից ի վեր մարդկությունը բավականին պարզորեն էր լուծում կյանքի ծագման հարցերը: Այն փաստը, որ կենդանի կամ ծայրահեղ դեպքում ցածրագույն ներկայացուցիչները ընդունակ են առաջանալ ինքնուրույն՝ բառացիորեն ոչնչից, կասկած չուներ: Տեղեկություններ այն մասին, թե ինչպես են տարբեր կենդանի էակներ առաջանում ջրից, կեղտից և փծաց մնացորդներից, կարելի է գտնել հին չինական և հնդկական ձեռագրերում: Այդ մասին խոսում են նաև եգիպտական հիերոգլիֆները և հին Բաբելոնի սեպագիր գրերը: Օրինակ՝ Հին Եգիպտոսի ժողովուրդը հավատում էր այդ ժամանակվա գոյություն ունեցող պնդմանը, որ գորտերը, դոդոշները, օձերը և նույնիսկ ավելի մեծ կենդանիներ, օրինակ, կոկորդիլոսները, ծնվում են ոչ այլ ինչից, քան Նեղոսի ափերին մնացած տիղմի մի շերտից նրա սեզոնային վարարումներից հետո: Իսկ Հին Չինաստանում մարդիկ ենթադրում էին, որ ուտիճն առաջանում էր ինքնուրույն բամբուկի երիտասարդ շիվերից: Ավելին, այդ գործընթացում մեծ նշանակություն էր տրվել ջերմությանը, խոնավությանը և արևի լույսին: Բաբելոնում մարդիկ հավատում էին, որ որդերը ջրանցքներում հայտնվում են ինքնուրույն:

Անտիկ աշխարհ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կենդանի օրգանիզմների անկենդան օրգանիզմներից ինքնաբուխ ծագման վերաբերյալ համոզմունքն ընդունված էր Հին Հունաստանի և Հռոմի փիլիսոփաների կողմից: Ակնհայտ է, որ ի տարբերություն արևելյան քաղաքակրթությունների, որոնց համար հատկանշական էր կյանքի ծագման աստվածաբանական մեկնաբանությունը, Հին Հունաստանում առկա էին նախաԷվոլյուցիոն գիտական տեսությունների էմպիրիզմ և կրոնական ենթատեքստի գրեթե լիակատար բացակայություն: Ինչ-որ մի պահի որոշակի տեսական հիմք սկսեց դրվել ինքնածնության գաղափարի տակ՝ դա մեկնաբանելով մատերիալիստական կամ իդեալիստական ​​դիրքերից:

Օրինակ՝ հին հունական փիլիսոփա Թալես Միլեթացին (մ.թ.ա. VIIդարի սկիզբ -VI դարի վերջ), հավատարիմ մնալով տարերային-մատերիալիստական ​​դիրքերին, ենթադրում էր, որ կյանքը մատերիային բնորոշ հատկություն է: Նա ենթադրում էր, որ աշխարհում ամեն ինչ կազմված է բազմաթիվ մանրագույն անբաժանելի մասերից՝ ատոմներից, իսկ կյանքը ծագում է բնության ուժերի փոխազդեցությունների շնորհիվ, օրինակ՝ կրակի ատոմների և խոնավ հողի փոխազդեցության շնորհիվ:

Իսկ հին հունական փիլիսոփա-մատերիալիստ Էմպեդոկլեսը (մ.թ.ա.485—425 թվականներ) համարում էր, որ աշխարհի առաջին կենդանի օրգանիզմները ծագել են գետի տիղմի մեջ Երկրի ներքին ջերմության ազդեցության տակ: Հետևելով բույսերին՝ հայտնվում են կենդանիների մասեր, որոնց միացությունից, հետագայում ծագեցին առաջին կենդանական օրգանիզմները: Կապն ինքնին եղել է այսպես՝ «սիրո ուժով դրդված, այդ մասերը փնտրում էին մեկը մեկին, ընդ որում հատվածների միաձուլումը կատարվում էր պատահաբար, ուստի ձևավորվեցին մարդկային գլուխներով, կենդանիների տեսքով հրեշներ՝ բազմագլուխ էակներ և այսպես շարունակ: Բայց այս տգեղ արարածները, ըստ Էմպեդոկլեսի ուսմունքի, ունակ չէին շարունակական գոյության և թշնամու կամոք պետք է ոչնչանային՝ տեղ զիջելով ավելի ներդաշնակ կառուցվաքով օրգանիզմներին: Ժամանակի ընթացքում, Սիրո և Թշնամության օրենքների համաձայն ստացվեցին շրջակա միջավայրին հարմարեցված և վերարտադրության ունակ ձևեր»:

Արիստոտելը նշում էր, որ ծովային խեցիավորները ինքնաբուխ ձևավորվում են ավազի մեջ:

Կյանքի ինքնաբուխ ծագման տեսությանը հակառակ՝ իդեալիստական ​​մոտեցմանը հավատարիմ մնաց Պլատոնը (մ.թ.ա. 428-347 թվականներ): Նա գտնում էր, որ ինքնըստինքյան բուսական և կեդանական մատերիան ոչ մի դեպքում չի համարվում կենդանի: Կենդանի նա համարվում է միայն այն բանից հետո, երբ անմահ հոգին՝ «Պսիքեն» ներթափանցում է նրա մեջ: Պլատոնի այդ գաղափարն ավելի քան կենսունակ էր երևում: Իր գրություններում Արիստոտելը մեջբերում է կենդանի էակների ինքնաբուխ ծագման անթիվ «փաստեր»: Այս «փաստերի» ներքո Արիստոտելը նույնիսկ բերել է որոշակի տեսական հիմնավորում. նա պնդում էր, որ կենդանի էակների հանկարծակի ծնունդն առաջացել է ոչ այլ ինչով, քան ինչ-որ հոգևոր սկզբունքի ազդեցությամբ նախկինում անկյանք նյութի վրա: Բայց միևնույն ժամանակ, Արիստոտելը արտահայտում է բավականին առողջ մտքեր, որոնք իրոք մոտ են էվոլյուցիոն տեսությանը. «Բացի այդ հնարավոր է, որ ժամանակ առ ժամանակ որոշ մարմիններ վերածվեն մյուսների, և դրանք, իրենց հերթին քայքայվեն, ենթարկվեն նոր վերափոխումների, և այդպիսով զարգացումը և քայքայումը հավասարակշռեն միմյանց»: Հարկ է նշել նաև, որ Արիստոտելը առաջին գիտնականն էր, ով արտահայտեց «էակների սանդուղք» գաղափարը: Ահա, թե ինչպիսին էր Արիստոտելի «սանդուղքը». 1) Մարդ, 2) Կենդանիներ, 3) Զոոֆիտներ, 4) Բույսեր, 5) Անօրգանական նյութ:

Միջին դարեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պլատոնը խոսում էր այն մասին, որ «կենդանի էակները կարող էին ծագել հողից ոչ միայն անցյալում, այլև ծագում են հիմա քայքայման գործընթացում»: «Կենդանածին հոգու» և «կենարար ուժի» մասին գաղափարները համարվեցին չստացված, քանի որ գլուխ բարձրացավ քրիստոնեությունը, ենթադրյալ ստեղծման միասնական գործողությամբ: Բացի այդ, ամբողջ գիտական ​​գործունեությունը գտնվում էր եկեղեցու հսկողության տակ, ինչը բնավ չի նպաստում արդյունավետ գիտական ​​ստեղծագործական գործունեությանը և օրգանական աշխարհի բնագավառում նոր ձեռքբերումների ի հայտ գալուն:

Օգոստինոս Երանելին (մ.թ. 354-430 թվականներ) գտնում էր, որ «Աստված կարող է ստիպել նրանց ծնվել սերմից կամ առաջանալ անկենդան նյութից, որտեղ տնկվում են անկենդան «հոգևոր սերմերը»: Այսպիսով, Օգոստինոսը մշակեց «ծագման ուժի» աստվածաբանական ուսմունքը: Այնուամենայնիվ, հարկ է նշել, որ ձեռք բերելով կրոնական ենթատեքստ, և բացի այդ ոչ ճիշտ միտքը ինքնածնության վերաբերյալ կորցրեց բոլոր իմաստները: Չնայած այն շարունակում էր զարգանալ և ամրապնդվել է նոր և նոր «փաստերով»: Հոլանդացի գիտնական Յան Բապտիստա վան Հելմոնտը առաջարկել է մկների ստացման այս բաղադրատոմսը. «բաց սափորը պետք է լցնել աղտոտված ներքնազգեստով և ավելացրեք որոշակի քանակությամբ ցորեն, և մոտ 3 շաբաթ անց մկնիկ կհայտնվի. քանի որ սպիտակեղենի մեջ եղած խմորիչը ներթափանցում է ցորենի կեղևով և ցորենը վերածում է մկան»: Իսկ Թովմա Աքվինացին, լինելով միջնադարյան հայտնի դիվանագետ, ենթադրում էր, որ մակաբույծների և գյուղատնտեսությանը վնասակար այլ կենդանիների մեծամասնությունը ծնվում է սատանայի կամքով, ով ձգտում է այդպիսի նուրբ եղանակով վնասել մարդկանց: «Նույնիսկ այն որդերը, որ դժոխքում տանջող են մեղավորներին, ծագում են այնտեղ իրենց մեղքերի քայքայման արդյունքում»:

Վերածնության դարաշրջան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

16-րդ դարում կենդանի օրգանիզմների ինքնածնության տեսությունը հասավ իր գագաթնակետին: Վերածննդի շրջանում գիտական ​​աշխարհում ակտիվորեն տարածվեց հրեականությունից փոխառված գոլեմի կամ հոմունկուլուսի մասին լեգենդը, արհեստականորեն ստեղծումը կավից, հողից կամ այլ անկենդան նյութից` մարդու կախարդական կախարդանքների և ծեսերի շնորհիվ: Պարացելսը (1493-1541) առաջարկել է հոմունկուլուս պատրաստելու հետևյալ բաղադրատոմսը. «վերցրեք «հայտնի մարդկային հեղուկը» (սերմնահեղուկը) և թողեք քայքայվի առաջին 7 օրվա ընթացքում կնքված դդումի մեջ, այնուհետև՝ քառասուն շաբաթվա ընթացքում ձիու ստամոքսում, ամեն օր ավելացնելով մարդու արյունը»: Եվ արդյունքում « կլինի իրական կենդանի երեխա՝ ունենալով բոլոր անդամները, ինչպես կնոջից ծնված երեխան, բայց միայն շատ փոքր հասակի»:

Ինքնածնության տեսության հերքումը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆրանչեսկո Ռեդիի փորձերը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆրանչեսկո Ռեդիի 1668 թվականին կատարված փորձի ժամանակակից մատուցում աբիոգենեզի վերաբերյալ: Ճանճերը ձևավորվում են մսի վրա՝ բաց տարրայում (ձախից), բայց ոչ փակ տարրայում (աջից):

Տուսկանացի բժիշկ Ֆրանչեսկո Ռեդին (1626-1697) առաջին մարդն էր, ով փորձնականորեն ապացուցեց ինքնածնության տեսության սխալականությունը: Նա կատարեց մի շարք փորձեր, որոնք ապացուցում էին, որ ճանճերը, հակառակ այն ժամանակվա գերակշիռ կարծիքի, չեն կարող ինքնուրույն ծագել փտած մսում: Ռեդին վերցրեց երկու կտոր միս, դրանք դրեց կավե ամանների մեջ: Բայց նա ամմաներից մեկը ծածկեց շղարշով, իսկ մյուսները՝ ոչ: Որոշ ժամանակ անց նա հեռացրեց շղարշը, բայց մսի մեջ ո՛չ ճանճեր կային, ո՛չ էլ նրանց թրթուրները այն դեպքում, երբ մյուսներում նրանք կային: Դրանից ելնելով՝ գիտնականը տվեց միանգամայն տրամաբանական եզրակացություն. «ճանճերը նստում են փտած միսի վրա և դրա մեջ թրթուրներ են դնում, ինչի արդյունքում նոր ճանճեր են ծնվում: Նրանք ծնվել են, ոչ թե հայտնվում ինքնուրույն»:

Ռեդիի փորձը լրջորեն ցնցեց կյանքի ինքնածնության գերակշռող գաղափարը: Այնուամենայնիվ, նրա եզրակացություններն անմիջապես չեն ընդունվել գիտության և հասարակության կողմից: Դա ինքնածնության տեսությունը հերքելու երկար ու դժվարին ճանապարհի միայն առաջին քայլն էր, քանի որ նույնիսկ ինքը` Ռեդին «... այլ դեպքերի առնչությամբ, նա լիովին ընդունում էր ինքնածնության հնարավորությունը, oրինակ, նա հավատում էր, որ աղիքային ու բնափայտային որդերը առաջանում են ինքնուրույն՝ փչող նյութերից»: Վիճաբանությունն այսպիսով չավարտվեց, քանի որ Ռեդին միայն ապացուցեց մեկ քայլը, բայց նա չհաստատեց տեսությունը:

Սպալանցանիի փորձերը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Իտալացի գիտնական և քահանա Լուձարո Սպալանցանին (1729-1799) իր գիտական ​​գործունեության հենց սկզբից համոզված էր ինքնածնության տեսության անհեթեթության մեջ: Նա ենթադրում էր, որ յուրաքանչյուր կենդանի էակի ծննդյան ժամանակ պետք է լինի որոշակի օրենք և կարգ, որոշակի միջոց և իմաստ:

Սպալանցանին ուշադիր ուսումնասիրեց Ռեդիի գործերը և հիանալով նրա փորձերով՝ մտադրվեց ամեն գնով կրկնել դրանք, բայց ոչ թե ճանճերի թրթուրների օրինակով, այլև մանրադիտակային կենդանիների օրինակով: Եվ նա անցավ իր մշակած ծրագրի ի կատար ածմանը:

Միևնույն ժամանակ, մեկ այլ քահանա և բնագետ, Ջ. Նիդհեմը, որը ծագումով Անգլիայից էր (1713-1781), արժանացել էր Թագավորական հասարակության ուշադրությանը գառան մսաջրով կատարված իր փորձերի համար, որոնցում, ինչպես նա էր պնդում, ինքնըստինքյան կարող են առաջանալ մանրադիտակային օրգանիզմներ: Նա եփեց գառան մսաջուրը, լցրեց այն մի անոթի մեջ, փակեց այն խցանով և ճշգրտության համար կրկին տաքացրեց, մի քանի օր սպասեց, իսկ հետո մանրադիտակի տակ ուսումնասիրեց մսաջուրը: Ի մեծագույն ուրախություն իրեն, մսաջուրը վխտում էր միկրոբներով: Նշանակում է կենդանի օրգանիզմների ծագումը անկենդան նյութից, այնուամենայնիվ, հնարավոր է:

Տեղեկանալով այս փորձերին՝ Սպալանցանին հանգեց անորոշության և վերջիվերջո եկավ այն եզրակացության, որ նա պարզապես ամուր չէր խցանել մսաջրով անոթը և բավականաչափ երկար ժամանակ չի եռացրել այն, այդ դեպքում մսաջրում կարող են պահպանվել մանր կենդանիներ: Այնուհետև Սպալանցանին անցկացրեց մի շարք հետազտություններ, որոնք ապացուցում էին, որ Նիդհեմը սխալ է: Նա վերցրեց մի քանի սրվակներ՝ լցված սերմերի թուրմով, որոնց մի մասը փակվեց խցանով, իսկ մյուսները` զոդեց այրիչի կրակի վրա: Մի մասը նա եռացրեց մեկ ժամ, իսկ մյուսները տաքացրեց ընդամենը մի քանի րոպե: Մի քանի օր անց Սպալանցանին հայտնաբերեց, որ այն սրվակներում, որոնք զոդված և լավ եռացված էին, մանր կենդանիներ չկային, նրանք հայտնվում էին միայն այն սրվակների մեջ, որոնք զոդված և երկար ժամանակ եռացրած չէին, ավելին, ամենայն հավանականությամբ, նրանք այնտեղ էին ներթափանցում օդից կամ գոյատևում էին եռալուց հետո, բայց ինքնուրույն չէին ծագում: Այսպիսով, Սպալանցանին ոչ միայն ապացուցեց ինքնածնության հայեցակարգի անհիմն լինելը, այլև բացահայտեց մանրագույն օրգանիզմների առկայությունը, որոնք կարող են գոյատևել կարճ` մի քանի րոպեով տևողությամբ եռալուց հետո:

Միևնույն ժամանակ Նիդհեմը թիմակցեց Բյուֆոնի հետ, և նրանք միասին առաջ քաշեցին Ստեղծող ուժի մասին վարկած՝ որոշակի կենծին տարր, որը պարունակվում է գառան արգանակի և սերմերի թուրմի մեջ և կարողանում է ստեղծել կենդանի օրգանիզմներ անկենդան նյութերից: Նրանք պնդում էին, որ Սպալանցանին սպանում է Ստեղծող ուժը, երբ ժամերով եռացնում է իր սրվակները, և միանշանակ բնական է, որ մանր կենդանիները չեն կարող հայտնվել այնտեղ, որտեղ չկա այդ ուժը: Գիտական ​​աշխարհը լիովին հարմարվել էր այս նոր հայեցակարգին, քանի որ այն օգնել է վերականգնելու ինքնածնության ցնցված, բայց այդքան մոտ ու ծանոթ տեսությունը: Բայց Սպալանցանին զայրացած էր. չէ՞ որ Նիդհեմը և Բյուֆոնը ոչինչ փորձնականորեն չապացուցեցին, նրանք ընդհանրապես ոչ մի ապացույց չէին ներկայացնում ի պաշտպանություն իրենց տեսության, նրանք պարզապես զբաղվում էին շատախոսությամբ և անօգուտ փիլիսոփայական հիմնավորումներով: Եվ ամենավատն այն է, որ ամբողջ գիտական ​​աշխարհը սատարեց նրանց: Բայց Սպալանցանին չհանձնվեց: Նա որոշեց վիճարկել Նիդհեմի և Բյուֆոնի վարկածը: Իր փորձերից հիմք վերցնելով նրանց այն գաղափարը, որ Ստեղծող Ուժը պարունակվում է սերմերում, նա ավելի շատ տարբեր սերմեր էր հավաքում սրվակների մեջ և մի կերպ ծածկելով խցանով՝ մի քանի ժամ եռացնում այդ սերմերը: Ըստ Նիդհեմի փաստարկի՝ այս ընթացակարգը ենթադրաբար պետք է սպաներ Ստեղծող ուժը, բայց Սպալանցանին, իրականում բազում միկրոօրգանիզմներ գտավ եռավցած թուրմի մեջ, որոնք այնտեղ էին ներթափանցել օդից: Էլ ավելի մեծ հավաստիության համար նա կրկնեց փորձը՝ պարբերաբար տապակել իր սերմերը: Արդյունքը կրկնվեց, հետևաբար, որևէ Ստեղծող ուժի մասին խոսք լինել անգամ չէր կարող: Սպալանցանին հայտարարեց իր փորձերի արդյունքների մասին ամբողջ Եվրոպայում, և նրան սկսեցին լրջորեն լսել:

Բայց Նիդհեմը և Բյուֆոնը չէին ցանկանում լքել կռվի հարթակը: Նրանք հայտարարեցին, որ Ստեղծող ուժն ունակ է դիմակայել բարձր ջերմաստիճանի, բայց նրան անհրաժեշտ է առաձգական օդը, որից Սպալանցանին զրկում է այն ժամանակ, երբ փակում է սրվակները:

Դրան ի պատասխան՝ Սպալանցանին անցկացրեց ևս մեկ փայլուն փորձ. նա հալեց հատուկ սրվակը շատ նեղ վզիկի հետ, այնպես, որ դրա զոդման վրա ծախսված ջերմությունը «դուրս չմղի» առաձգական օդը, և ճնշումը շշի ներսում և դրանից դուրս մնա նույնը: Համոզվելով, որ չնայած առաձգական օդի մեծ քանակության առկայությանը, մանրադիտակային կենդանիները դեռ չեն հայտնվել թուրմի մեջ, Սպալանցանին տոնեց հաղթանակը: Սակայն Սպալանցանին չցանկացավ կանգ առնել՝ հասնելով այստեղ:

Սպալանցանիին շարունակում էր անհանգստացնել միկրոօրգանիզմների բազմացման վերաբերյալ հարցը: Դիտելով դրանք մանրադիտակի միջոցով՝ նա բազմիցս տեսել է մանր կենդանիների, որ իրար են միանում, բայց նրան երբեք չի հաջողվել տարբերակել բաժանման գործընթացը: Ավելի ուշ այս գործընթացը հայտնաբերվեց մեկ այլ գիտնականի, և Սպալանցանին հիացավ այս հայտնագործությամբ:

Միևնույն ժամանակ, անգլիացի Էլլիսը առաջ քաշեց վարկած, որ միկրոօրգանիզմները ընդհանրապես երկու կեսի չեն բաժանվում, այլ բազմանում են ինչպես բոլոր կենդանի օրգանիզմները՝ կենդանածնությամբ:

Այսպիսով, Լուձարո Սպալանցանին կատարել է մի շարք կարևոր հայտնագործություններ, որոնք ծառայել են որպես հիմնական ցացանիշ ինքնածնության տեսության թագազրկման ճանապարհին և առհասարակ մանրէաբանության զարգացման ուղու վրա:

Լուի Պաստյորի փորձերը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պաստյորի փորձը: Նա ստեղծել է S-աձև վզկիկով սրվակ:

Լուի Պաստյորին, ինչպես այդ ժամանակների գիտնականների մեծ մասին, անհանգստացնում էր կենդանի էակների ծագման հարցը, որի ուսումնասիրության համար նա այդքան ժամանակ և ջանք էր նվիրել: Նա կրկնեց Սպալանցանիի փորձերը, բայց ինքնածնության տեսության կողմնակիցները պնդում էին, որ մանրադիտակային կենդանիների ինքնածնության համար անհրաժեշտ է բնական, չտաքացված օդը, քանի որ ջերմությունը սպանում է «կենարար» կամ «պտղաբեր» ուժը: Բացի այդ, նրանք պնդում էին, որ փորձի մաքրության համար անհրաժեշտ էր, որ անոթի մեջ, որտեղ գտնվում էր չտաքացված օդը, չներթափանցեին խմորասնկեր: Առաջադրանքը Պաստյորին թվում էր չկատարված:

Բայց շուտով ֆրանսիացի գիտնական Անտուան ​​Բալարայի օգնությամբ, ով ամբողջ աշխարհին հայտնի է բրոմի հայտնաբերմամբ, նրան հաջողվեց ելք գտնել այդ դժվարին իրավիճակից: Պաստյորը հրահանգեց իր օգնականներին պատրաստել շատ անսովոր փորձանոթ. նրանց վզիկները երկարացած և թեքված էին ներքև՝ կարապի պարանոցի նման (S-աձև), Բալարան առաջարկեց այս գաղափարը և առաջին փորձանմուշը փորձեց կրակի վրա: Այդ փորձանոթի մեջ նա լցրեց մսաջուր, եռացրեց այն, և առանց փորձանոթը փակելու թողեց մի քանի օր: Ժամանակահատվածի ավարտից հետո արգանակում ոչ մի կենդանի միկրոօրգանիզմ չէր հայտնվել՝ չնայած այն հանգամանքին, որ չտաքածված օդն ազատորեն ներթափանցում էր փորձանոթի բաց վզիկից: Պաստյորը դա բացատրել է այն փաստով, որ օդում պարունակվող բոլոր մանրէները պարզապես կուտակվում էին նեղ պարանոցի պատերին և չեն հասնում սննդարար միջավայրին: Նա հաստատեց իր խոսքերը շիշը լավ թափահարելով, այնպես որ արգանակը ողողեր կեռ պարանոցի պատերը, և այս անգամ նա մսաջրի մի կաթիլում նա հայտնաբերեց մանրադիտակային կենդանիներ:

Աբիոգենեզ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Օպարին-Հոլդեյնի տեսությունը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

20-րդ հարյուրամյակի կեսերին կյանքի ինքնածնության խնդրին կրկին ուշադրությունը հրավիրեցին խորհրդային ​​կենսաքիմիկոս Ալեքսանդր Օպարինը և անգլիացի գիտնական Ջ. Հոլդեյնը: Նրանք առաջ քաշեցին ենթադրություն, որ կյանքը ծագել է առաջնային Երկրի վրա անթթվածնային պայմաններում ձևավորված օրգանական միացությունների («առաջնային արգանակ») փոխազդեցության արդյունքում: Այդ ժամանակ՝ 4 միլիարդ տարի առաջ, Երկրի վրա մթնոլորտը բաղկացած էր ամոնիակից, ջրային գոլորշուց և ածխաթթու գազից: Մթնոլորտային էլեկտրականության ազդեցության տակ ստեղծվել են օրգանական միացություններ, որոնք հիմք են հանդիսացել նուկլեինաթթուների և սպիտակուցների, գեների և բջիջների համար: Օպարին-Հոլդեյնի տեսության ամենամեծ հաջողությունը եղավ 1953 թվականին ամերիկացի շրջանավարտ ուսանող Սթենլի Միլլերի կողմից անցկացրած փորձը:

ՌՆԹ աշխարհի տեսությունը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

21-րդ դարում Օպարին-Հոլդեյնի տեսությունը, որը ենթադրում է սպիտակուցների նախնական տեսքը, գործնականում տեղ տվեց ավելի ժամանակակիցներին: Դրա զարգացման խթանը ռիբոզիմների` ՌՆԹ մոլեկուլների հայտնաբերումն էր, որոնք ունեն ֆերմենտային ակտիվություն, որի շնորհիվ կարողանում են համատեղել այն գործառույթները, որոնք իրական բջիջներում հիմնականում կատարում են սպիտակուցները և ԴՆԹ-ն առանձին, այսինքն կատալիզել կենսաքիմիական ռեակցիաները և պահպանել ժառանգական տեղեկատվություն: Այսպիսով, ենթադրվում է, որ առաջին կենդանի էակները ՌՆԹ-օրգանիզմներն էին, առանց սպիտակուցների և ԴՆԹ-ի, իսկ նրանց նախատիպ կարող է հանդիսանալ ինքնակատալիտիկ ցիկլը՝ ձևավորված հենց նույն ռիբոզամիններից, որոնք ընդունակ էին կատալիզել իրենց սեփական կրկնօրինակների սինթեզը[2]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 4. Происхождение жизни: абиогенез и панспермия. Гиперцикл. Геохимический подход к проблеме. (дополнительная). Термодинамические подходы к сущности жизни. Второе начало термодинамики, энтропия и диссипативные структуры. Archived 2014-03-02 at the Wayback Machine. // Еськов К. Ю. Удивительная палеонтология. История земли и жизни на ней
  2. Рождение сложности. Эволюционная биология сегодня: неожиданные открытия и новые вопросы / А. В. Марков. — М.: Астрель: CORPUS, 2010. — С. 60.

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Поль де Крюи Охотники за микробами. — СПб., Амфора, 2006. — 359 с.
  2. Микробиология. Гл. 12. Проблемы происхождения и эволюции жизни М.В.Гусев, Л.А.Минеева, 1992

Հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Идея произвольного зарождения жизни в европейских эволюционных учениях Древности и Средневековья. Д.А. Витýшкин, 2004